«روایت» در اندیشه مدنی هانا آرنت

چکیده مقاله :

یکی از نخستین تاملات فلسفی درباره مفهوم روایت به ارسطو بازمی‌گردد. اما،  در طی هفتاد سال اخیر، فلاسفه تاریخ به طور جدی تلاش کرده‌اند تا رابطه میان «تاریخ» و «روایت» را کشف کنند. منشاء این توجه تحولاتی بوده است که در زبان شناسی و نظریه روایت صورت گرفته است. از نظر روایت‌گرایان، جهان همواره خود را به صورت یک متن به ما عرضه می دارد. منتهی، این مقاله تلاش دارد تا نشان دهد که «روایت‌گری» هانا آرنت رویکردی هنجاری (normative) است که به‌عنوان یک توانش وجودی می‌تواند درک عمیق‌ و متفاوت‌تری از جهان و روابط انسانی را فراهم آورد. با توجه به اینکه آرنت از نظر شیوه اندیشیدن نهایتا در رهیافت پدیدارشناسی قرار دارد، در این نوشتار نیز تلاش شده به شیوه‌ی پدیدارشناسانه مجالی به آشکار شدن فهم این متفکر از روایت‌گری و نسبت آن با «زندگی نیک» داده شود.

 

چکیده انگلیسی :

One of the earliest philosophical reflexions on “narration” was that of Aristotel’s Poesis. Over the past seventy years, However,  philosophers of history have made serious efforts to explore the relationship between "history" and "narration." The roots of this attention goes back to developments in linguistics and narrative theory. From the perspective of narrativists, the world consistently presents itself to us as a text.  This article, however, aims to demonstrate that, in Arendt’s thought, "narration" is a normative approach that, as an existential capacity, fosters a deeper and more nuanced understanding of the world and human relationships. Given that Arendt’s mode of thinking ultimately is “phenomenological”, this paper adopts a phenomenological perspective to shed light on her understanding of “narration” and its relation to “the good life”.

 

منابع و مأخذ:

آرنت، هانا (۱۴۰۱). «وضع بشر»، مسعود علیا، چاپ دهم، تهران: ققنوس.
آرنت، هانا (۱۴۰۱). اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی، عباس باقری، تهران: نشر نی.
آرنت، هانا (۱۴۰۲). آزادی آزاد بودن و چند مقاله دیگر، هاجر خرقانی، چاپ دوم، تهران: نشر خوب.
آرنت، هانا (۱۹۶۸). «انسان‌ها در عصر ظلمت»، مهدی خلجی، توانا.
ابنسور، میگل (۱۴۰۲). «دموکراسی علیه دولت»، فواد حبیبی و امین کرمی، چاپ سوم، تهران: ققنوس.
احمدی، بابک (۱۳۸۲). «ساختار و تأویل متن»، چاپ ششم، تهران: نشر مرکز.
تامس، براتون (۱۴۰۲). مفاهیم بنیادی و روش‌های تحلیل روایت، حسین پاینده، چاپ چهارم، تهران: مروارید.
تدین‌راد، علی، و نجف‌پور، سارا (۱۴۰۲). «سیاست و داستان‌سرایی؛ کارکردها و مؤلفه‌های ‹داستان› در سیاست بر اساس آرای هانا آرنت»، پژوهش‌های راهبردی سیاست، سال ۱۱، تابستان، شماره ۴۵ (پیاپی ۷۵)، صص ۱۳۳-۱۶۸.
فی، برایان (۱۳۹۰). پارادایم‌شناسی علوم انسانی، مرتضی مردیها، چاپ اول، تهران: پژوهشکده مطالعات راهبردی.
سوفوکلس (۱۴۰۳). آنتیگونه، نجف دریابندری، چاپ بیست و یکم، تهران: آگه.
سیم، استوارت (۱۳۹۴). لیوتار و ناانسان، چاپ اول، تهران: مهرگان خرد.
کریستوا، ژولیا (۱۴۰۱). هانا آرنت: زندگی روایت است، مهرداد پارسا، چاپ سوم، تهران: شوند.
معین‌زاده، مهدی (۱۳۹۹). تلائم نظر و عمل در تلقی از علوم انسانی به مثابه فرونسیس، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
منوچهری، عباس، و نریمان، سعید (۱۴۰۰). «شهروندی به مثابه دلالت هنجاری توسعه فراستمند»، پژوهش سیاست نظری، ۱۵(۲۸)، پاییز-زمستان ۱۳۹۹.
یانگ، جولیان (۱۴۰۱). فلسفه تراژدی (از افلاطون تا ژیژک)، حسن امیری‌آرا، چاپ چهارم، تهران: ققنوس.
Abenque, P. (1963). La prudence chez Aristote, Paris: PUF.
Arendt, H. (1968). What is freedom? In Between past and future (p. 153), New York: Viking Compass Books.
Arendt, H. (2005). The promise of politics (J. Kohn, Ed.), Schocken.
Aristoteles. (1994). Poetik. Stuttgart Reclam.
Aristotle. (1963). Nicomachean ethics (W. D. Ross, Trans.), Oxford: Clarendon Press.
Aristotle. (1984). Poetics (1450a.15). In The complete works of Aristotle (Vol. 2, p. 2320).
Bal, M. (2009). Narratology: Introduction to the theory of narrative (3rd ed.), Toronto: University of Toronto Press.
Barthes, R. (1982). Introduction to the structural analysis of narratives. In S. Sontag (Ed.), A Barthes reader (pp. 251-252), New York: Hill and Wang.
Benhabib, S. (1990). Hannah Arendt and the redemptive power of narrative, Social Research: An International Quarterly, 57(1), 167-196.
Bernstein, R. J. (1977). Hannah Arendt: The ambiguities of theory and practice. In Political theory and praxis: New perspectives (p. 65).
Bracht, K. (2020). The art of social distancing according to Hannah Arendt.
Curthoys, N. (2002). Hannah Arendt and the politics of narrative, Journal of Narrative Theory, 32(3), 348-370.
Gadamer, H.-G. (2004). Truth and method (2nd ed., J. Weinsheimer & D. G. Marshall, Trans.), Continuum.
Gauthier, R. A., & Jolif, J. Y. (1970). L'éthique à Nicomaque: Introduction, traduction et commentaire, Louvain: Publication Universitaires de Louvain.
Habermas, J. (1990). Moral consciousness and communicative action, Cambridge, MA: MIT Press.
Irwin, T. (1985). Nicomachean ethics, Indianapolis: Hackett.
Jameson, F. (1982). The political unconscious: Narrative as a socially symbolic act, Ithaca: Cornell University Press.
Lyotard, J.-F. (1979). The postmodern condition: A report on knowledge, University of Minnesota Press.
Lyotard, J.-F. (1984). The postmodern condition (G. Bennington & B. Massumi, Trans., Vol. 10), Theory and History of Literature.
Morgenstern, K. (2014). Funktionen der Narrativität für das politische Denken bei Hannah Arendt. In W. Hofmann, J. Renner, & K. Teich (Eds.), Narrative Formen der Politik (pp. 191-209), Springer Fachmedien Wiesbaden.
Nussbaum, C. M. (2001). The fragility of goodness: Luck and ethics in Greek tragedy and philosophy, Cambridge University Press.
Straßenberger, G. (n.d.). Über das Narrative in der politischen Theorie, Berlin: Akademie Verlag.
Weißpflug, M. (2014). Erzählen und urteilen: Narrative politische Theorie nach Hannah Arendt. In W. Hofmann, J. Renner, & K. Teich (Eds.), Narrative Formen der Politik (pp. 209-227), Springer Fachmedien Wiesbaden.