مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220The pioneers of nationalism during the Qajar era and their impact on the first Pahlavi period. (Referring to the theory of psycho-nationalism)پیشگامان ملیگرایی دوره قاجار و تأثیرشان بر دوره پهلوی اول (با استناد به نظریه روانشناسی ناسیونالیسم)fa مجتبیشایسته عظیمیانگروه علوم سیاسی گرایش مسائل ایران، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامیزهرهپوستین چی گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانhttp://orchid.orgگارینهکشیشیان سیرکیگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران2024722<p>The research problem is about the relationship between psychological nationalism, national identity, and the history of Iran during the Qajar period. The aim of the research is to understand how the pioneers awareness during the Qajar period influenced the Pahlavi period and the role of Iranian intellectuals in the cultural and political identification process of nationalism. The main question is: what role did Iranian intellectuals play in shaping nationalism at the end of the Qajar period? The research hypothesis suggests that before constitutionalism, those with national consciousness in Iran were influenced by European nationalism and turned their cultural awareness into political awareness during the constitutional movement. However, in the Qajar period, after the failure of constitutionalism and the chaotic situation that followed, this awareness did not lead to the development of national identity, which only happened during the Pahlavi period. Therefore, it is important to study and recognize the elites of the Qajar period as the foundation of Iranian nationalism. This aspect is often overlooked in studies of the first Pahlavi period. Iranian nationalism was influenced by European nationalism and educated Iranians in the mid-19th century. They realized that the only way to modernize the traditional Qajar society was to follow the path of Western countries. This research focuses on this development until the beginning of the first Pahlavi period.</p><p>مسئله پژوهش بر مثلثی مشتمل بر معرفت نظری ناسیونالیسم روانشناسانه، مفهوم مرکزی هویت ملی و یک مصداق مشخص از تاریخ ایران یعنی دوره قاجار بنا نهاده شده است و هدف پژوهش، بررسی تفکر پیشگامان زمینه‌های آگاهی‌بخش ملی در دوره قاجار منتهی به دوره پهلوی است که بتوان امکان و امتناع نظریات مذکور در ساختار جامعه ایران را بررسی کرد. پرسش اصلی این است که روشنفکران ایرانی در اواخر دوره قاجار به‌عنوان حاملان آگاهی قومی، چه نقشی را در فرایند هویت‌بخشی فرهنگی و سیاسی ناسیونالیسم ایفا کرده‌اند که منتهی به برساخت‌گرایی ملی‌گرایی در دوره پهلوی اول گردید؟ فرضیه پژوهش بر اساس این گزاره تبیین می‌شود که پیش از مشروطیت حاملان آگاهی ملی متأثر از ناسیونالیسم اروپایی، آگاهی‌بخشی فرهنگی را در جنبش مشروطه به آگاهی‌بخشی سیاسی تبدیل کردند، اما این آگاهی‌بخشی در دوره قاجار با شکست مشروطیت و اوضاع هرج و مرج پس از آن، به برسازی هویت ملی تبدیل نشد و برساخت هویتی در دوره پهلوی تکمیل شد؛ بنابراین مطالعه و شناخت نخبگان به‌عنوان ریشه‌های دوره قاجار در استمرار هویت‌سازی ملی‌گرایی ایرانی اهمیت بسیار دارد. ریشه‌های ملی‌گرایی ایرانی متأثر از ناسیونالیسم در اروپا و تحصیل‌کردگان ایران در اواسط قرن نوزدهم بود که با ناسیونالیسم آشنا شدند و چنین دریافتند که یگانه راه رهایی از قید جامعه سنتی قاجار، همان طریقی است که کشورهای غرب پیمودند؛ بنابراین تمرکز پژوهش بر خط سیر مذکور تا ابتدای دوره پهلوی اول بنا نهاده شده است، ضمن اینکه پژوهش بر اساس رویکرد تاریخی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای انجام شده است.</p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/47446مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220Psychoanalytic Analysis of the Emergence of the Self-interested Subject in the Tenth Governmentتحلیل فراروانشناسانۀ ظهور سوژه سودجو در دولت دهم faفریبرز محرمخانیعضو هیات علمی دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)2025122<p style="text-align: left;"> The common sentiment among the public is that they have moved away from the simple and kind-hearted lifestyle of the 1980s and 1990s and entered a competitive and ruthless world. According to the analysis presented in this article, the period of the tenth administration marked a turning point in this transformation. The question is, how did the self-interested subject emerge as a result of the policies of the tenth administration? This article within the framework of Lacan's political psychoanalytic theories and using a descriptive-analytical method, will answer . In this approach, which combines psychology with linguistic and political science, the belief in a fixed essence in humans and the conventional boundaries between individual and collective are set aside, and the identity of the human subject is considered something arising from collective life and inherently unstable. In other words, identity is defined as "becoming" rather than "being." Therefore, the state, as the Other, plays a central role in shaping the identity of its subjects through the control of the chain of signifiers. The conclusion is that the tenth administration, by intensifying the antagonistic relationship of power and weakening the civil society, paved the way for the emergence of the self-interested subject in Iran. The self-interested subject is an individual whose rational calculation of profit and loss outweighs their emotions and affections. The paper suggests, in order to govern-mentalize this one-dimensional subject, conditions for the creation of civil society should be provided.</p><p>امروزه در کشور میان وضعیت کنونی و دهۀ 60 چنان تفاوتی وجود دارد که مردم با حسرت از آن یاد می کنند. در واقع احساس مشترک تمام مردم کشور این است که تغییری، آنها را از زندگی بی تکلف گذشته دور و وارد دنیای پر اضطراب رقابت برای کسب موقعیت برتر نموده است. بر اساس تحلیل این مقاله، بازۀ دولت دهم نقطۀ عطف این تغییر بود. دولتی که تصمیمات آن موجب ظهور سوژه سودجو شد. سوال این است که چه شرایطی آشکار شدن سوژۀ سودجو در دولت دهم را تسهیل نمود؟ این مقاله بر اساس چارچوب نظری روانکاوی سیاسی لاکان و با روش توصیفی-تحلیلی به این سوال پاسخ می دهد. در این نظریه مرزهای مرسوم میان فرد/ جمع به کناری نهاده شده و هویت سوژه انسانی امری برآمده از زندگی جمعی و ناپایدار می باشد. خلاصه اینکه هویت به منزلۀ "شدن" به جای "بودن" تعریف می شود. دولت به مثابۀ دیگری بزرگ از طریق کنترل زنجیرۀ دالها، عامل اصلی شکل دادن هویت سوژه است. نتیجه اینکه سیاست های دولت دهم از یک سو به تضعیف جامعه مدنی و از سوی دیگر به تعبیر جدید امر سیاسی انجامید. این دو امر زمینۀ را برای ظهور سوژه سودجو درکشور مهیا نمود. پیشنهاد این نوشتار برای حکم- روانی بر سوژه سودجو، تقویت جامعه مدنی است تا سوژه بتواند به شرط رعایت ضوابط حقوقی-قانونی و نه کسب سود ، به عنوان بازیگری مهم از سوی دیگری بزرگ شناسایی گردد. در غیر اینصورت این سوژه اقدام به تخریب جامعه و طغیان خواهد نمود</p>
<p> </p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/49287مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220Narrative" in Hannah Arendt's Civic Thought«روایت» در اندیشه مدنی هانا آرنت faمحدثهتیموریعباس منوچهریدانشگاه تربیت مدرس202523<p style="text-align: left;">One of the earliest philosophical reflexions on “narration” was that of Aristotel’s <em>Poesis</em>. Over the past seventy years, However, philosophers of history have made serious efforts to explore the relationship between "history" and "narration." The roots of this attention goes back to developments in linguistics and narrative theory. From the perspective of narrativists, the world consistently presents itself to us as a text. This article, however, aims to demonstrate that, in Arendt’s thought, "narration" is a normative approach that, as an existential capacity, fosters a deeper and more nuanced understanding of the world and human relationships. Given that Arendt’s mode of thinking ultimately is “phenomenological”, this paper adopts a phenomenological perspective to shed light on her understanding of “narration” and its relation to “the good life”.</p>
<p style="text-align: left;"> </p><p style="text-align: justify;">یکی از نخستین تاملات فلسفی درباره مفهوم روایت به ارسطو بازمی‌گردد. اما، در طی هفتاد سال اخیر، فلاسفه تاریخ به طور جدی تلاش کرده‌اند تا رابطه میان «تاریخ» و «روایت» را کشف کنند. منشاء این توجه تحولاتی بوده است که در زبان شناسی و نظریه روایت صورت گرفته است. از نظر روایت‌گرایان، جهان همواره خود را به صورت یک متن به ما عرضه می دارد. منتهی، این مقاله تلاش دارد تا نشان دهد که «روایت‌گری» هانا آرنت رویکردی هنجاری (normative) است که به‌عنوان یک توانش وجودی می‌تواند درک عمیق‌ و متفاوت‌تری از جهان و روابط انسانی را فراهم آورد. با توجه به اینکه آرنت از نظر شیوه اندیشیدن نهایتا در رهیافت پدیدارشناسی قرار دارد، در این نوشتار نیز تلاش شده به شیوه‌ی پدیدارشناسانه مجالی به آشکار شدن فهم این متفکر از روایت‌گری و نسبت آن با «زندگی نیک» داده شود.</p>
<p> </p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/49391مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220The potential and requirements of an institutionalist approach in the foreign policy of the Republic of Iranظرفیت ها و بایسته های رویکرد نهادگرایی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایرانfaعباس ضیاءالدینیدانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه آزاد تهران جنوبمحمد کمالی زادهاستادیار گروه علوم سیاسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهیسید خدایار مرتضویعضوی هیات علمیسید عطاءالله سینائیهئیت علمی دانشگاه پیام نور202545<p>The present study seeks to understand the foreign policy of the Islamic Republic of Iran with a view to the institutionalist approach. Institutionalism is a key approach to foreign policy analysis that emphasizes the role of domestic and international institutions in shaping state behavior. It is based on the assumption that institutional structures and rules, based on principles, norms, attitudes, and values, constrain policymakers' options and guide them toward specific decisions. Institutionalism is a key approach to foreign policy analysis that emphasizes the role of domestic and international institutions in shaping state behavior. It is based on the assumption that institutional structures and rules, based on principles, norms, attitudes, and values, constrain policymakers' options and guide them toward specific decisions. Using an institutionalist approach and a descriptive-analytical method, this article seeks to answer the question of how the foreign policy of the Islamic Republic of Iran can be made more efficient and effective by utilizing the capacities of institutionalism, and what indicators distinguish Iran's foreign policy from an institutionalist perspective. The results show that strengthening institutional interactions, increasing coordination between domestic institutions, and utilizing cultural, economic, and strategic capacities are among the key requirements of institutionalism in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran</p><p>چکیده</p>
<p>پژوهش حاضر در پی شناخت سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با نگاهی به رویکرد نهادگرایی می باشد. نهادگرایی یکی از رویکردهای کلیدی در تحلیل سیاست خارجی است که بر نقش نهادهای داخلی و بین‌المللی در شکل‌دهی به رفتار دولت‌ها تأکید دارد. این رویکرد بر این فرض استوار است که ساختارها و قواعد نهادی که با تکیه بر اصول ، هنجار ها، نگرش‌ها و ارزش‌ها ایجاد شده اند؛ گزینه‌های سیاست‌گذاران را محدود کرده و آنها را به سمت تصمیمات مشخصی هدایت می‌کنند. رویکرد سیاست خارجی ج ا ا نیز از این قاعده مستثنی نیست. قانون اساسی بعنوان یک نهاد و هنجار حقوقی برتر، حاکمیتی دو وجهی و دارای دو منشأ جمهوریت و اسلامیت بوده و اهداف فراملی و آرمان گرایانه‌ای همچون هموارسازی راه تشکیل امت واحد جهانی و نجات ملل محروم جهان را درکنار اهداف ملی قرار داده است. این مقاله با استفاده از رویکرد نهادگرایی و روش توصیفی - تحلیلی به دنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه می‌توان با بهره‌گیری از ظرفیت‌های نهادگرایی، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را کارآمدتر و مؤثرتر ساخت و چه شاخص هایی سیاست خارجی ج ا ایران را از منظر نهادگرائی متمایز می نماید. نتایج نشان می‌دهد که تقویت تعاملات نهادی، افزایش هماهنگی بین نهادهای داخلی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های فرهنگی، اقتصادی و راهبردی، از جمله الزامات کلیدی نهادگرایی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است.</p>
<p> </p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/49862مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220Methodology of State Theory Theorization in 16th–18th Century Europeروششناسی نظریهپردازی نظریه دولت در اروپای قرون شانزده تا هجده میلادیfaعلیرضاآقاباباگلیگروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران000900001116069Xسید محمدعلیحسینی زادهدانشگاه شهید بهشتی0000-0002-7646-28052025412<p style="text-align: left;">The emergence and evolution of the nation-state in Europe coincided with political theorists moving beyond ancient forms of government and the dissemination of treatises containing theories of the state. Given the foundational nature of this new form of power organization, these theories, through a non-positivist methodology and the use of the political philosophy tradition, sought to comprehensively explain and prescribe how the various dimensions of the state institution could be ideally established. The prevalence of "state theory" among socio-political forces helped provide the nation-state with religious legitimacy and political acceptance. These writings promoted a specific form of power structure through a prescriptive theory and propagated it during the expansion of the nation-state in the post-Westphalian system. This situation makes it possible to hypothesize the attainment of a methodology for theorizing state theory in 16th to 18th century Europe by studying its examples in "The Six Books of the Republic," "Leviathan," and "The Spirit of the Law" as representatives of foundational state theories. These works explain and justify the coordination of the state's "peripheral institutions," such as the government, administrative apparatus, and military, with one another, based on presenting a specific definition of the theorist's "core idea," such as sovereignty, security, or the constitution. By understanding the fundamental methodology of these theories, it is hoped that the successful experience of Jean Bodin, Hobbes, and Montesquieu can serve as a practical guide for writing state theory to strengthen other new, non-European states.</p><p style="text-align: justify;">پیدایش و تکامل دولت ملت در اروپا، معاصر با عبور نظریه‌پردازان سیاسی از اشکال قدیم حکومت و انتشار رسائل حاوی نظریه دولت بود. این نظریه‌ها با توجه به خصیصه تأسیسی شکل جدید سازمان قدرت، تلاش می‌کرد تا به وسیله روش غیر اثباتی و استفاده از سنت فلسفه سیاسی، به شکلی جامع و مانع چگونگی استقرار ابعاد مختلف نهاد دولت در شکل مطلوب آن را توضیح داده، تجویز کند. رواج «نظریه دولت» میان نیروهای اجتماعی سیاسی زمینه مشروعیت دینی و مقبولیت سیاسی دولت ملت را فراهم ساخت. این تألیفات شکل خاصی از ساخت قدرت را در قالب نظریه تجویزی و طی فرآیند گسترش دولت‌ملت در نظام پساوستفالیایی تبلیغ و اشاعه داد. وضعیتی که فرضیه این پژوهش را امکان حصول روش‌شناسی نظریه‌پردازی نظریه دولت در اروپای قرون شانزده تا هجده میلادی با مطالعه مصادیق آن در «شش رساله دولت»، «لویاتان» و «روح القوانین» به مثابه نمایندگان نظریه‌های دولت تأسیسی قرار می‌دهد. آثاری که به توضیح و توجیه هماهنگی «نهادهای پیرامونی» دولت نظیر حکومت، دستگاه اداری و ارتش با یکدیگر پرداخته، مبتنی بر ارائه تعریفی خاص از «ایده مرکزی» نظریه‌پرداز مانند حاکمیت، امنیت یا قانون اساسی قوام یافته است. با روش‌شناسی بنیادین این نظریه‌ها، امید می‌رود که از تجربه موفقیت‌آمیز ژان بُدَن، هابز و منتسکیو بتوان به مثابه راهنمای عملی نظریه دولت نویسی برای قوام دیگر دولت‌های جدید غیر اروپایی نیز استفاده نمود.</p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/49921مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220The State and the Good Life: An Analytical Comparison of Patternsدولت و نیکزیستی؛ مقایسه تحلیلی الگوهاfaگیتیپورزکیهیئت علمی پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی202596<p style="text-align: left;">A good life —if not the ultimate human goal—have certainly been among the most important aims throughout history. While it was once conceivable that this goal could be pursued individually and in isolation, such an assumption is far less plausible today, when states influence nearly every aspect of human life—from health, employment, and security to family, and even genetics. The nature and extent of the state's role in securing and promoting citizens' well-being has thus become one of the most critical and contested issues in contemporary political philosophy. This article addresses the central question: <em>What role should the state play in the well-being of its citizens?</em> and <em>What model of state intervention is most defensible?</em> The answer depends largely on the model of governance adopted. At least four types of states can be distinguished based on their approach to the relationship between the state and well-being: the neutral state, the liberal perfectionist state, the ideological perfectionist state, and the welfare-oriented caring state. Using an analytical-argumentative method, the article first outlines the arguments supporting each model and then subjects them to counterarguments and rival perspectives in order to expose their limitations and flaws. So, these arguments are evaluated in terms of their coherence, consistency, and practical implications. The main finding of the study is that the welfare-oriented caring state better satisfies the criteria of consistency, coherence, and practical viability, and appears more defensible from a philosophical standpoint. The method employed is analytical-argumentative</p><p style="text-align: justify;"> زندگی خوب و نیک‌زیستی اگر مهم‌ترین غایت انسان نباشد، حداقل یکی از مهم‌ترین غایت بشر در طول تاریخ بوده است. اگر روزگاری می‌شد فرض کرد که این غایت را می‌توان به‌شکل فردی و در انزوا به‌دست آورد، امروزه که دولت‌ها در همۀ زوایای زندگی بشر تأثیرگذارند – از سلامت، شغل، امنیت و خانواده گرفته تا معناداری زندگی و حتی ژن‌ها – دیگر نمی‌توان این فرض را چندان معتبر دانست. اما چیستی و چگونگی نقش دولت در تأمین و ارتقای نیک‌زیستی شهروندان یکی از مهم‌ترین و مناقشه‌برانگیزترین مسائل در فلسفه سیاسی معاصر است. از این رو پرسش اصلی مقاله این است که <strong>دولت‌ها چه نقشی در نیک‌زیستی شهروندان خود دارند؟ و چه الگویی از مداخلۀ دولت قابل‌دفاع است؟ پاسخ به این پرسش‌ با توجه به الگوهای مختلف دولت و حکمرانی می‌تواند متفاوت باشد. می‌توان دست‌کم چهار گونه دولت را باتوجه به رویکردی که نسبت به رابطۀ دولت و نیک‌زیستی دارند بازشناسی کرد: دولت بی‌طرف، دولت کمال‌گرلی لیبرال، دولت کمال‌گرای ایدئولوژیک، دولت دغدغه‌مند نیک‌زیستی محور. آنگاه به روش تحلیل استدلالی ابتدا استدلال‌های هر یک از رویکردها ذکر می‌شود و در مواجهه با پاداستدلال‌ها و نظرات رقیب قرار می‌گیرد تا مشکلات و ایرادات آن مشاهده شود . در جمع‌بندی و نتیجه‌گیری کوشش می‌شود تا این استدلال‌ها مورد ارزیابی قرار گیرد و سازگاری، انسجام و پیامدهای عینی آنها مورد بررسی قرار گیرد. یافتۀ اصلی پژوهش این است که الگوی دولت دغدغه‌مند نیک‌زیستی محور بیشتر می تواند معیارهای سازگاری، انسجام و پیامد عینی را برآورده سازد و به‌لحاظ استدلالی موجه‌تر به‌نظر می‌رسد. روش مورد استفاده تحلیل -استدلالی است</strong></p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/51378مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220Political-Institutional Requirements of Effective Policymaking in Cyberspace: Modeling Based on Artificial Intelligence.الزامات سیاسی _ نهادی خطمشیگذاری کارآمد در فضای مجازی؛ الگوسازی بر پایه هوش مصنوعیfa سیدرضی آقاسیدیاحمدودادیدانشگاه آزاد اسلامیمحمدرضاربیعی مندجینگروه مدیریت دولتی،واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران، ایرانعلیرضائیانشهيد بهشتي2025925<p class="ds-markdown-paragraph">This research aims to propose the political-institutional requirements for efficient cyberspace governance through AI-based modeling. Given the inherent complexity of this domain and the lack of a systematic model for assessing policy effectiveness, the political-institutional requirements are presented within a four-layer framework (infrastructure, logical, content, and social) by integrating quantitative-qualitative methods and artificial intelligence. The research methodology combines thematic analysis and focus groups with the participation of 11 experts.</p>
<p class="ds-markdown-paragraph">The findings indicate that each layer requires specific evaluation indicators: the infrastructure layer with technical-economic criteria such as geographical coverage, the logical layer with the adoption of global standards and cyber-attack detection, the content layer with the analysis of intellectual property rights and cybercrimes, and the social layer with the measurement of user trust and cultural impacts. The integration of these assessments using AI enables real-time monitoring and prediction of policy effects.</p>
<p class="ds-markdown-paragraph">Key challenges include legal conflicts, technical limitations, and potential algorithmic biases. This data-driven model enhances effective cyberspace governance and strengthens Iran's participation in global standardization.</p><p>این پژوهش با هدف ارائه‌ی الزامات سیاسی _ نهادیِ حکمرانی کارآمد در فضای مجازی از طریق الگوسازی بر پایه هوش مصنوعی انجام شده است. با توجه به پیچیدگی ذاتی این فضا و نبود مدل نظام‌مند برای سنجش اثربخشی خط‌مشی‌ها، الزامات سیاسی – نهادی در قالب چارچوبی چهارلایه‌ای شامل زیرساخت، منطقی، محتوا، اجتماع و با ادغام روش‌های کمّی_کیفی و هوش مصنوعی ارائه شد. روش تحقیق این پژوهش، ترکیبی از تحلیل مضمون و گروه کانونی با مشارکت ۱۱ خبره است. یافته‌ها حاکی از آن است که هر لایه نیازمند شاخص‌های ارزیابی اختصاصی است: لایه زیرساخت با معیارهای فنی-اقتصادی مانند پوشش جغرافیایی، لایه منطقی با انطباق استانداردهای جهانی و شناسایی حملات سایبری، لایه محتوا با تحلیل حقوق مالکیت معنوی و جرائم سایبری، و لایه اجتماع با سنجش اعتماد کاربران و تأثیرات فرهنگی. یکپارچه‌سازی ارزیابی‌ها با هوش مصنوعی، امکان پایش بلادرنگ و پیش‌بینی اثرات خط‌مشی‌ها را فراهم می‌کند. چالش‌های کلیدی شامل تعارضات حقوقی، محدودیت‌های فنی و سوگیری‌های الگوریتمی احتمالی هستند. این الگو با رویکرد داده‌پایه، حکمرانی اثربخش فضای مجازی و مشارکت ایران در استانداردسازی جهانی را تقویت می‌نماید.</p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/51603مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220Language of Politics and the Encounter with Modernity: An Analysis of Linguistic Games of Power in Contemporary Iranزبان سیاست و مواجهه با مدرنیته: تحلیل بازیهای زبانی قدرت در ایران معاصرfaمحمدرضا صالحی وثیقدانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه تهران، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، تهران، ایران.0000000211576326سید مهدی ساداتی نژاددانشگاه تهران0000-0002-4802-07352025930<p>This study, addressing the problematic of Iran's encounter with modernity, sought to explicate this encounter not merely as a conflict over content or ideology, but as a disruption of the "grammar of politics" and a reconfiguration of the rules governing political language games. The central question is: why have modern concepts such as democracy or civil society been so difficult to institutionalize in Iran, while constructed concepts such as Āl-e Ahmad's "Westoxification" (<em>gharbzadegi</em>) or Shariati's "revolutionary martyrdom" succeeded in reconstructing political reality? The theoretical framework rests on three principles: the fundamental historicity of concepts, the grammatical incommensurability between different language games, and the political function of re-grammaticalization, which treats the transformation of rules as a political act. Iranian intellectuals are thus analyzed as engineers of political grammar, whose every re-grammaticalization has been predicated on structural contradictions. The findings reveal that each thinker, through intervention at the level of semantic rules, opened new possibilities for politics: Āl-e Ahmad, by constructing the metaphor of the West as pathological, transformed cultural resistance into hegemonic discourse; Shariati, through re-engineering religious concepts, produced the language of revolution; Shayegan, by articulating "fractured identity," depicted the possibility of inhabiting multiple language games; Soroush, by historicizing revelation, democratized religious authority; Shabestari, through critique of the language of obligation (<em>taklīf</em>), exposed the mechanism of despotism; and Malekian, by insisting on conceptual precision, foregrounded the condition of possibility for rational dialogue. The conclusion is that contemporary Iranian intellectual history must be understood as the history of the evolution of the rules of political language games—a site where each re-grammaticalization, despite its innovativeness, remains captive to the untranslatability between different forms of life and the dialectic between existing and emergent grammars.</p><p>پژوهش حاضر با طرح مسئله مواجهه ایران با مدرنیته، بر آن بود که این مواجهه را نه صرفاً نزاعی بر سر محتوا یا ایدئولوژی، بلکه برهم‌خوردن «گرامر سیاست» و جابه‌جایی در قواعد بازی‌های زبانی قدرت تبیین کند. پرسش اصلی این است که چرا مفاهیم مدرن مانند دموکراسی یا جامعه مدنی در ایران به‌سختی نهادینه شدند، درحالی‌که مفاهیمی برساخته چون «غرب‌زدگی» آل‌احمد یا «شهادت انقلابی» شریعتی توانستند واقعیت سیاسی را بازسازی کنند. چارچوب نظری پژوهش بر سه اصل استوار بود: تاریخ‌مندی بنیادین مفاهیم، ناسازگاری گرامری میان بازی‌های زبانی مختلف، و عملکرد سیاسی بازگرامرسازی که تغییر قواعد را کنشی سیاسی می‌داند. بدین‌سان، روشنفکران ایرانی به‌مثابه مهندسان گرامر سیاسی تحلیل شدند که هر بازگرامرسازی‌شان بر تناقضات ساختاری استوار بوده است. یافته‌ها نشان داد هر متفکر، با مداخله در سطح قواعد معنا، امکان‌های تازه‌ای برای سیاست گشوده است: آل‌احمد با ساخت استعاره «بیماری‌وارگی» غرب، مقاومت فرهنگی را به گفتمان مسلط بدل کرد؛ شریعتی با بازمهندسی مفاهیم دینی، زبان انقلاب را تولید کرد؛ شایگان با طرح «هویت چندپاره»، امکان زیست در چند بازی زبانی را تصویر نمود؛ سروش با تاریخی‌کردن وحی، اقتدار دینی را دموکراتیزه ساخت؛ شبستری با نقد زبان تکلیف، ساز وکار استبداد را برملا کرد؛ و ملکیان با اصرار بر دقت مفهومی، شرط امکان گفت‌وگوی عقلانی را برجسته نمود. نتیجه آن است که تاریخ فکری معاصر ایران را باید تاریخ تحول قواعد بازی زبانی سیاست دانست؛ جایی که هر بازگرامرسازی در عین نوآوری، اسیر ترجمه‌ناپذیری میان اشکال زندگی متفاوت و جدلیت گرامرهای موجود و نوظهور شده است.</p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/51652مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961392024220 Political Implications of the Theory of Truth in Richard Rorty's Thoughtتضمنات سیاسی نظریۀ صدق در اندیشۀ ریچارد رورتیfaسمیراغلامیدانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-6611-7066محمد مهدیمجاهدیاستادیار گروه پژوهشی مطالعات بین رشته ای، پژوهشکده دانشنامه نگاری، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران 0000-0002-5819-2573مجیدتوسلی رکن آبادیدانشیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0002-7746-364Xایرجرنجبر استادیار گروه علوم سیاسی، ,واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران00000002518350542025105<p style="text-align: justify;">The theory of truth in Western philosophy, from Plato to the modern era, has consistently entailed diverse political implications in shaping political thought. Richard Rorty interprets this theory, despite its various historical forms, within the metaphysical framework of the "correspondence" approach. In traditional philosophy, a foundational, transhistorical reality independent of mind and language is presupposed, and truth is defined by its correspondence with this reality. Rorty challenges the correspondence theory of truth by rejecting any reality independent of mind and language, proposing instead a constructivist, pragmatic theory based on practical utility. Employing a meta-theoretical approach and a descriptive-analytical method, this article examines the political implications of Rorty’s theory of truth, arguing that it rejects philosophically grounded liberal democracy in favor of a bourgeois liberal democracy that requires no metaphysical justification.</p><p>نظریۀ صدق، در سنتِ فلسفۀ غرب از افلاطون تا دوران مدرن، همواره متضمنِ دلالت­های سیاسیِ متفاوتی در ساختِ اندیشۀ سیاسی بوده است. از نظرِ رورتی، نظریۀ مذکور به رغم اَشکالِ متفاوتی که در تاریخ فلسفه پیدا نموده است، همواره در چارچوبِ متافیزیکیِ رویکرد «مطابقت» قابل تبیین است؛ چرا که در کلیتِ «سنتِ فلسفی» و «فلسفۀ سنتی»، پیوسته واقعیتی بنیادین، فراتاریخی و پیشینی، مستقل از ذهن و زبان، مفروض گرفته شده، و صدق در «یافته» شدن و تطابق با آن واقعیتِ مبنایی، معنای راستین خود را پیدا نموده است. حال آن­که، رورتی با رد هر گونه واقعیتِ مستقل از ذهن و زبان، نظریۀ صدقِ مطابقتی را به چالش می­کشد ودر عوض، با تلقیِ «برساختی» از صدق، نظریۀ بدیل خود را در قالبی پراگماتیستی و مبتنی بر سودمندی عملی ارائه می­کند. استوار بر چنین دریافتی، مقالۀ حاضر با رویکردی فرانظری مبتنی بر سنجشِ دلالت­های سیاسی نظریۀ صدق رورتی و با کاربستِ روش توصیفی و تحلیلی به تأیید این دعوی مبادرت نموده است که نظریۀ مزبور با رد «دمکراسی لیبرالِ فلسفی»، متضمن اندیشۀ سیاسی «دموکراسی لیبرال بورژوازی» است که از هر گونه توجیه فلسفی و متافیزیکی بی­نیاز می­باشد.</p>http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/51669