مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Kuhnian and Lakatosian's Political Order: Flexible or Hard?نظم سیاسی کوهنی و لاکاتوشی: منعطف یا سخت؟127faمحمدعلي توانادانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه شیرازخلیل الهسردارنیااستاد گروه علوم سیاسی علوم سیاسی، دانشگاه شیراز2019925 Kuhn's paradigm and Lakatos's scientific research program, as two competing methodological traditions, created new perspectives on the history of science and knowledge/truth. This article tries to bridge the methodology of these two historians of science to theoretical politics, and raises the following questions: What political order does Kuhn and Lakatos's methodology imply? Is this political order hard (rigid) or soft (flexible)? How do these political orders change? This article tries to answer these questions based on the principle of compatibility (compatibility of results with basic principles). This article shows that the Kuhnian and Lakatosian's political order are both based on competition and conflict; But once established, they create a hard to semi-rigid order, the former accepting pluralism and change (reform) only within the framework of the hegemonic paradigm, and the latter merely on marginal issues that are not dangerous to the hard core of power. Nevertheless, the revolution in Kuhnian's political order is a little easier than Lakatosian's. Kuhn's relativistic methodology accepts that there is no superior substantive order; Thus, in a critical situation, that is, the loss of efficiency and the consensus of the elites, we can move towards a new order. But Lakatosian's historiographical methodology creates a more conservative order; Because he emphasizes that the hard core of the political order must be given the opportunity to reveal all its potential in the context of history, and it can only give way to a new political order if it does not produce empirical and theoretical content. In general, these orders are anti-dissident. پارادایم کوهن و برنامه پژوهش علمی لاکاتوش، به‌عنوان دو سنت روش‌شناسی رقیب، نگرشی‌های نو در تاریخ علم و معرفت/ حقیقت ایجاد کردند. این مقاله می‌کوشد میان روش‌شناسی این دو مورخ علم با سیاست نظری پیوند برقرار کند و این پرسش‌ها را طرح می‌کند: روش‌شناسی کوهن و لاکاتوش، حاوی چه نظم سیاسی‌اند؟ آیا این نظم‌های سیاسی، منعطف هستند یا سخت؟و چگونه تغییر می‌کنند؟ این مقاله بر اساس اصل سازگاری (سازگاری نتایج با اصول اولیه) می‌کوشد تا بدین پرسش ها، پاسخ دهد. این مقاله نشان می‌دهد که نظم سیاسی کوهنی و لاکاتوشی، هر دو بر اساس رقابت و منازعه شکل می‌گیرند؛ اما به محض تثبیت، هر دو به یک نظم سخت تا نیمه سخت بدل می‌شوند: یعنی اولی تکثر و تغییرات (اصلاحات) را صرفاً در چهارچوب پارادایم مسلط می‌پذیرد و دومی صرفا در امور حاشیه‌ای که خطری برای هستۀ سخت قدرت نداشته باشد با وجود این، تغییر انقلابی در نظم سیاسی کوهنی، اندکی راحت تر از نظم سیاسی لاکاتوشی اتفاق می‌افتد. زیرا روش‌شناسی نسبی گرایانه کوهن می‌پذیرد که هیچ نظم ذاتی وجود ندارد؛ پس در وضعیت بحرانی یعنی از دست رفتن کارآمدی و اجماع نخبگان، می‌توان به سوی یک نظم جدید حرکت کرد. اما روش‌شناسی تاریخ گرای لاکاتوشی، یک نظم محافظه گراتر را ایجاد می‌کند؛ زیرا تأکید دارد که باید به هستۀ سخت نظم سیاسی فرصت داد تا تمامی ظرفیت‌‌های خود را در بستر تاریخ آشکار نماید و صرفاً در صورت تولید نکردن محتوای تجربی و نظری، می‌تواند جای خود را به یک نظم سیاسی جدید دهد. در کل هر دو نظم دگراندیش ستیز هستند. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12521

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Criticism of the ontological premises Of Neo-Liberal Institutionalismنقد و بررسی مفروض‌های هستی‌شناسانه نهادگرایی نولیبرال2956faسید جلال دهقانی فیروزآبادیاستاد گروه روابط بین¬الملل، دانشگاه علامه طباطباییهرمزجعفریدانشجوی دکتری روابط بین¬الملل، دانشگاه علامه طباطبایی201818States as the main player in international relations, States as rational players, International System as the determinant of states behaviors, international system as an anarchic system, and considering independent nature for international institutions are the international institutionalism’ hypotheses that have been under critics by other IR Theory’s scholars. Given the explaining ability of the theory, how various schools of IR have appraised the ontological premises of Neo-Liberal Institutionalism? It seems that the mainstream theories of IR have criticized the functional part of the ontological premises of Neo-Liberal Institutionalism, while social theories have a criticism regarding its both functional and ontological angles. کشورها به عنوان مهم ترین بازیگران عرصۀ روابط بین الملل، کشورها به عنوان بازیگرانی عاقل و خردمند، نظام بین الملل به عنوان تعیین کننده رفتار کشورها و داده های سیاست بین الملل، نظام بین الملل به عنوان سیستمی فاقد اقتدار مرکزی و در نهایت قائل شدن هویت مستقل برای نهادهای بین المللی، پنج مفروضۀ اصلی نظریۀ نهادگرایی نولیبرال است که مورد نقد دیگر نظریه‌پردازان مکاتب نظری روابط بین الملل قرار گرفته است. پرسشی که در این زمینه مطرح می شود این است که با توجه به میزان تأثیرگذاری و قدرت تبیین یک نظریه، واکنش متفکران و مکاتب فکری مختلف در علم روابط بین الملل به مفروض های هستی شناسانۀ نظریۀ نهادگرایی نئولیبرال چگونه بوده است؟ چنین به نظر می‌رسد که تمرکز نظریه های جریان اصلی روابط بین الملل بر نقد جنبه های کارکردی مفروض های هستی شناختی نظریۀ نهادگرایی نئو لیبرال و تمرکز نظریه های اجتماعی بر نقد هر دو بعد هستی شناختی و کارکردی مفروض های آن قرار دارد.http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12187

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Comparising the components of democracy with the criteria of good governance in the light of international lawهم‌سنجی مؤلفه‌های دموکراسی با شاخص‌های حکمرانی خوب در پرتو حقوق بین‌الملل5774faاکبرساوریدانشجوی دکتری حقوق بین الملل، دانشکده علوم انسانی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایرانسمانهرحمتی فراستادیار، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایرانشهرام زرنشاندانشیار گروه حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی20201218The purpose of this study is to explain the components of good governance as indicators of democracy in order to end the divergence of views in understanding democracy from the perspective of the Practical procedure of international law. Good governance is one of the prescriptions of international institutions for national systems and democracy is one of the long-standing social aspirations of nations. The research method is descriptive-analytical with a genealogical approach; In this way, after describing democracy and good governance, in terms of their history in international law, the components of good governance as the principles of democracy are measured through the comparative method. The result shows that the components of good governance have the potential to become indicators of the principles of democracy and, by objectifying democracy, make it possible to measure the degree of democratic legitimacy of states in terms of international law; Thus, in international law, a legitimate state is a democratic state, and democracy means the domination of good governance over all relations between citizens and the state. هدف از پژوهش حاضر، تبیین مؤلفه های حکمرانی خوب به عنوان شاخص های اصول دموکراسی به قصد پایان دادن به تشتت آرا در فهم دموکراسی از منظر رویۀ عملی حقوق بین الملل است. حکمرانی خوب، یکی از تجویزاتِ نهادهایِ بین المللی برایِ نظام هایِ ملی و دموکراسی، یکی از آمالِ دیرینِ اجتماعیِ ملت‌هاست. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد تبارشناسانه است؛ به این ترتیب که پس از توصیف دمکراسی و حکمرانی خوب، با لحاظ تاریخ این دو در حقوق بین الملل، از طریق روش مقایسۀ تطبیقی، مؤلفه های حکمرانی خوب به عنوان اصول دموکراسی سنجیده می شود. نتیجه پژوهش نشان می دهد که مؤلفه هایِ حکمرانی خوب، قابلیتِ تبدیل شدن به شاخص هایِ اصول دموکراسی را دارد و با عینیت بخشیدن به دموکراسی، سنجشِ میزانِ مشروعیتِ دموکراتیک دولت ها از منظر حقوق بین الملل را ممکن می سازد؛ به نحوی که از حیث حقوق بین الملل دولت مشروع، دولت دمکراتیک است و دموکراسی به معنای غلبه حکمرانی خوب بر تمام مناسبات شهروندان و دولت است.http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12743

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Ideological religion and the disenchantment of politicsدین ایدئولوژیک و افسون‌زدایی از سیاست7597faماهرهکوهنورددانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطباییاحمد بستانیاستادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی0000000334604243201992The Islamic Revolution of Iran was a movement based on religious ideology, and one of its most important goals was to confront the process of secularization in society and establish a religious government. However, after the revolution, the process of disenchantment intensified both in the theoretical dimension and in the practical aspects of society and politics. Although the term disenchantment is used in Max Weber's works to describe the modernization and rationalization of Western societies, in this article, we will show that in post-revolutionary Iran, this process has not necessarily always been associated with more rational and scientific processes. Therefore, the present article aims to discuss the process through which the political and social application of religion would lead to the disenchantment of politics and society. To explain this process, we will emphasize that the Ideologization of religion requires the transformation of Sharia and religious teachings into a secular structure and adherence to the logic of temporal relations. Therefore, in certain circumstances, the ideological conception of religion can accelerate the process of disenchantment. انقلاب اسلامی ایران، جنبشی مبتنی بر ایدئولوژی دینی بود و یکی از مهم ترین اهداف آن، مقابله با فرایند سکولاریزاسیون حاکم بر جامعه و برقراری حکومتی دینی بود. با وجود این بعد از انقلاب، فرایند افسون زدایی هم در ابعاد نظری و هم در وجوه عملی جامعه و سیاست تشدید شده است. هرچند اصطلاح افسون‌زدایی در آثار ماکس وبر، برای توصیف روند مدرن شدن و عقلانی شدن جوامع غربی به کار رفته، با این حال در این مقاله نشان خواهیم داد که در ایران پس از انقلاب، این فرایند الزاماً و همواره با عقلانی تر و علمی تر شدن فرایندها همراه نبوده است. مقالۀ حاضر، این ایده را پی می گیرد که کاربست سیاسی و اجتماعی دین چگونه و براساس چه فرایندی به افسون‌زدایی از سیاست و اجتماع می انجامد. برای توضیح این فرایند بر این نکته تأکید خواهیم کرد که ایدئولوژیک شدن دین مستلزم تبدیل آموزه های دینی و شرعی به ساختار دنیوی و تبعیت از منطق مناسبات عرفی است و از همین روی در شرایط خاصی دین ایدئولوژیک می تواند فرایند افسون‌زدایی را تسریع کند. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12503

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Historical Institutionalim as a Framework for Analyzing the Relationship between State and Parliament in the Islamic Republic of Iranنظریۀ نهادگرایی تاریخی به‌مثابه چارچوبی برای تحلیل روابط دولت و مجلس در جمهوری اسلامی ایران99125faجواد محلوجیدانش آموخته دکتری علوم سیاسی، دانشگاه اصفهانحسین مسعودنیادانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه اصفهانمسعودشهرام نیادانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه اصفهان202066Understanding and analyzing the relationship between government and parliament in the Islamic Republic of Iran has been the focus of politicians, journalists, and researchers in recent years. Since facts do not speak for themselves and need to be interpreted and organized, the article seeks to provide a theoretical basis for this purpose. The starting point of the discussion is the theory of historical institutionalism and the refinement of its position among various theories in the field of political science. The question, then, is what opportunities or insights does historical institutionalism provide for researchers in this field, and what tools for analyzing them? After extracting the methodic possibilities in the theory of historical institutionalism for analyzing the relationship between government and parliament, in the second part, the article tries to provide a guide map for collecting and analyzing data on the relationship between government and parliament in the years after reviewing the constitution. فهم و تحلیل روابط دولت و مجلس در جمهوری اسلامی ایران در سال های اخیر در کانون توجه سیاست مداران، روزنامه نگاران و محققان قرارگرفته است. از آنجا که واقعیت ها خود سخن نمی گویند و نیاز به تفسیر و سازمان دهی دارند، مقاله بر آن است تا تکیه گاهی نظری برای این منظور فراهم آورد. نقطه عزیمت بحث، نظریۀ نهادگرایی تاریخی و تنقیح جایگاه آن در میان نظریه های مختلف در حوزۀ علوم سیاسی است. پس پرسش این است که نهادگرایی تاریخی چه فرصت و یا بصیرتی را برای جمع‌آوری داده ها و چه ابزاری برای تحلیل آنها در اختیار پژوهشگران این حوزه قرار می دهد؟ پس از آنکه امکان های روشی موجود در نظریۀ نهادگرایی تاریخی برای تحلیل روابط دولت و مجلس استخراج شد، در قسمت دوم، مقاله می کوشد نقشۀ راهنمایی برای جمع آوری و تحلیل داده ها در موضوع روابط دولت و مجلس در سال های پس از بازنگری در قانون اساسی ارائه نماید. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12636

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Postmodernist Politics: William E. Connolly’s Agonistic Democracyسیاست پسامدرنی؛ دموکراسی مجادله‌ای «ویلیام کونولی»127154faفرامرزمیرزازاده احمدبیگلواستادیار گروه علوم سیاسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام2020105Postmodernism, by deconstructing all the foundations and meta-narratives, has created a situation in which pluralism is the basis for policy-making. While some scholars have spoken of the refusal to form politics in the postmodern space, and have considered the lack of a basis for establishing political theory inappropriate, others have sought to establish a policy appropriate to this space, both theoretically and practically. Among them is "William Connolly", who, by inventing concepts such as multidimensional pluralism, onto-politics, politics of becoming, critical responsiveness, and agonistic respect, explained postmodern politics, and proportionate with multiplicity, pluralism, dispersion, and diversity of identities has proposed a practical solution. Agonistic democracy, which of course includes other founders and proponents such as Chantal Mouffe, David Owen, and James Tully, is a viable alternative to deliberative democracy and attends it as an inclusive, contingent, and accountable political life, by respectful contestation of wonderful, different and even contradictory new identities. Uncertainty, unpredictability, juxtaposition of divine and atheistic beliefs in the context of the multiplicity of gender, linguistic, racial and cultural identities are some of the components that Connolly has considered and explained in postmodern politics. پسامدرنیسم با بن‌فکنی همه بنیان‌ها و روایت‌های کلان، شرایطی را به‌وجود آورده است که در آن کثرت‌گرایی و تعدد، مبنای اتخاذ سیاست‌هاست. در حالی که عده‌ای از اندیشمندان از امتناع شکل‌گیری سیاست در فضای پسامدرنی صحبت کرده‌ و فقدان مبنا را برای پایه‌گذاری نظریۀ سیاسی نامناسب دانسته‌اند، عده‌ای دیگر درصدد بوده‌اند تا سیاست متناسب با این فضا را هم از لحاظ نظری و هم از جنبۀ عملی بنیان نهند. از جمله این افراد، «ویلیام کونولی» است که با ابداع مفاهیمی چون کثرت‌گرایی چندبعدی، سیاست مبتنی بر هستی‌شناسی، سیاست برآمدن، تفاهم انتقادی و احترام مجادله‌ای، سیاست در شرایط پسامدرن را تبیین نموده و متناسب با تعدد، تکثر، پراکندگی و تفاوت هویت‌ها، راه‌کار عملی پیش نهاده است. دموکراسی مجادله‌ای، که البته بانیان و طرفداران دیگری چون شانتال موفه، دیوید اوون و جیمز تولی را نیز همراه خود دارد، راه‌کاری است که به عنوان راهکار عملی بدیل به جای دموکراسی رأی‌زنانه پیشنهاد شده و امکان زندگی سیاسی شمول‌گرا، اقتضایی و مسئولیت‌پذیری را همراه با منازعۀ احترام‌انگیز هویت‌های جدید، شگفت‌انگیز، پیش‌بینی ناپذیر، متفاوت و حتی متناقض مورد توجه قرار داده است. عدم قطعیت، پیش‌بینی‌ناپذیری، کنار هم نهادن عقاید الهی و الحادی در شرایط تکثر هویت‌های جنسیتی، زبانی، نژادی و فرهنگی از مؤلفه‌هایی است که کونولی در سیاست پسامدرنی مورد توجه و تبیین قرار داده است. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12699

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Political Economy of State Developmentalism in Iran: A Study of Douglas North's Theory of Open and Restricted Access in the Islamic Republicاقتصاد سیاسی توسعه‌خواهی دولت در ایران بررسی نظریۀ دسترسی باز و محدود «داگلاس نورث» در دورۀ جمهوری اسلامی155183faعلی رنجبرکیاستادیار گروه اقتصاد، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی، ایران202017This article explains the developmentalist status of political rule in the period of the Islamic Republic of Iran using the institutional theory of open and limited access "Douglas North". According to North, the elites and political rulers (ruling coalition) in a society have two ways of forming social order and controlling violence. On the one hand, the open access system, which has impersonal rules and regulations, the rule of law and productive rent-seeking, which guarantees public access to society's resources and assets. And, on the other hand, the limited access system, which seeks to establish personal and private relationships and rules, sheikh and disciple (Murid &Morad) networks, unproductive rent-seeking and restricting the access of others to the resources and assets of society. Empirical evidence shows that open access systems guarantee and accelerate the achievement of economic development. Restricted access systems are not inherently developmental because economic development conflicts with the personal and group interests of the ruling coalition. Hence, political rule does not make a serious effort to address the problems and shortcomings in the path of economic development. In Iran, with the formation of the Islamic Revolution, the ground was opened for further opening of the social access system. But over time, with the occurrence of various internal and external events, political rule tended to limit the country's social system. This led to a special group of Islamists (traditional and fundamentalist right) becoming the dominant coalition of the country and using various strategies and policies to try to gain access to the sources of power and assets of the country in a centralized and exclusive way. Under these institutional conditions, the behavior of the country's political rulers is shaped in such a way that their main goal is to maintain the current political system in order to guarantee monopoly and centralized power and maximum access to the country's resources and assets. Therefore, increasing and allocating unproductive rents from oil revenues and government monopolies to groups affiliated with the ruling coalition, establishing personal and private relations and organizations, and restricting the participation and access of other groups to the economic and political resources of the country are the dominant coalition strategies. These strategies hinder the continuation and acceleration of economic development in the country. Thus, the behavior and plans of political rulers are not developmental. در این مقاله به تبیین وضعیت توسعه گرایی حاکمیت سیاسی در دورۀ جمهوری اسلامی ایران با استفاده از نظریۀ تحلیل نهادی دسترسی باز و محدود «داگلاس نورث» پرداخته شده است. براساس نظریۀ نورث، نخبگان و حاکمان سیاسی (ائتلاف حاکم) در یک جامعه، دو شیوه برای شکل دهی نظم اجتماعی و کنترل خشونت پیشِ رو دارند. از یکسو نظام دسترسی باز که قواعد و قوانین غیرشخصی، حاکمیت قانون و رانت جویی مولد که تضمین کننده دسترسی همگانی به منابع و دارایی‌های جامعه است و از سوی دیگر نظام دسترسی محدود که به دنبال ایجاد روابط و قواعد شخصی و اختصاصی، شبکه‌های مراد- مریدی و رانت جویی غیرمولد و محدود کردن دسترسی سایرین به منابع و دارایی‌های جامعه است. شواهد تجربی نشان می‌دهد که نظام‌های دسترسی باز، دستیابی به توسعۀ اقتصادی را تضمین و تسریع می‌کنند. نظام‌های دسترسی محدود به دلیل اینکه توسعۀ اقتصادی در تضاد با منافع شخصی و گروهی ائتلاف حاکم است، ماهیتاً توسعه خواه نیستند. از این رو حاکمیت سیاسی، تلاش جدی برای رفع مسائل و نواقص مبتلا به در مسیر توسعه اقتصادی نمی کند. در ایران با شکل گیری انقلاب اسلامی، زمینه بازشدن بیشتر نظام دسترسی اجتماعی فراهم آمد. اما به مرور با رخ دادن اتفاقات مختلف داخلی و خارجی، حاکمیت سیاسی به محدود نمودن نظام اجتماعی کشور، تغییر رویه داد. این امر سبب شد که گروه خاصی از جریان اسلام‌گرا (راست سنتی و اصول گرا) به ائتلاف مسلط کشور تبدیل شود و با استفاده از راهبردها و سیاست‌های مختلف در تلاش باشد تا دسترسی خود را به منابع قدرت و دارایی‌های کشور به صورت متمرکز و انحصاری افزایش دهد. در این شرایط نهادی، رفتار حاکمان سیاسی کشور به گونه‌ای شکل می‌گیرد که هدف اصلی آنها، حفظ نظام سیاسی فعلی به منظور تضمین قدرت انحصاری و متمرکز و دسترسی حداکثری به منابع و دارایی‌های کشور است. افزایش و تخصیص رانت‌های غیر مولد ناشی از درآمدهای نفتی و انحصارهای دولتی به گروه‌های وابسته به ائتلاف حاکم، گسترش شبکه‌های مراد-مریدی، ایجاد روابط و سازمان‌های شخصی و اختصاصی و محدود کردن مشارکت و دسترسی سایر گروه ها به منابع اقتصادی و سیاسی کشور از جمله راهبردهای ائتلاف مسلط برای حفظ و تداوم قدرت متمرکز خود در نظام اجتماعی کشور است. این راهبردها، مانع تداوم و تسریع توسعۀ اقتصادی در کشور هستند. بنابراین رفتار و برنامه‌های حاکمان سیاسی توسعه‌گرا نیست. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12567

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239The Relationship between Religion and politics In Understanding the Hermeneutics of Nasr Hamed Abu Zaydمناسبات دین و سیاست در فهم هرمنوتیکی نصر حامد ابوزید185216faعلی‌اکبر اسدی کویجیدانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، ایران عباسعلیرهبردانشیار علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، ایران 2021515Nasr Hamed Abu Zayd is one of the religious intellectuals who has offered sometimes differentand challenging views on the issues of Quranic and political sciences from the views of her predecessors. This article, In the form of Skinner's historical and critical interpretation, tries to understand and discover the intentional linguistic action of Nasr Hamed Abu Zayd in the plan of separating the relation and interaction of religion and politics by examining the ideological and practical contexts and linguistic tricks used. The findings show that Abu Zayd, criticizing political Islam and traditional religious discourse to get Egypt out of social problems and modernization, sees the solution in establishing a democratic society, which is itself a consequence of religious modernization. Hence, he considered the separation of religion from politics in order to counter the foundations of the idea of establishing and strengthening an authoritarian government (in Egypt). دکتر «نصر حامد ابوزید» از نواندیشان دینی است که در زمینه مسائل علوم قرآنی و سیاسی، دیدگاه های گاه متفاوت و چالش برانگیزی از آرای پیشینیان عرضه کرده است. این پژوهش در تلاش است تا در قالب تفسیر تاریخی و انتقادی اسکینر با بررسی زمینه‌های ایدئولوژیکی و عملی و ترفندهای زبانی مورد استعمال، به فهم اندیشۀ سیاسی و کشف کنش زبانی قصدمند نصر حامد ابوزید در طرح تفکیک نسبت و تعامل دین و سیاست بپردازد. آنچه برای نویسنده به عنوان یافته تحقیق مورد توجه قرار گرفت این بود که ابوزید با نقد اسلام سیاسی و گفتمان دینی سنتی جهت خروج مصر از مشکلات مترتب و نوسازی اجتماعی، تأسیس جامعه‌ای دموکراتیک را مدنظر داشت و آن را مترتب بر نوسازی دینی می‌دانست. از این رو در راستای مقابله با بنیان‌های اندیشه‌ای تأسیس و تقویت حکومت استبدادی (در مصر) به جدایی دین از سیاست رسید. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/16111

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239The Concept of Katechon and the Foundation of Modern Political Thought (A theological-political debate between Hobbes, Schmitt and Agamben)مفهوم کاته‌خون و بنیاد اندیشۀ سیاسی مدرن (مباحثه‌ای الهیاتی- سیاسی میان هابز، اشمیت و آگامبن) 217246faمصطفیانصافیدانش‌آموخته دکتری اندیشه سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، ایرانشجاعاحمدونددانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، ایران 202142In the twentieth century, with the publication of the works of Max Weber, Schmitt, Löwith, Voegelin, and Blumenberg, there was a great deal of interest in exploring the theological roots of modernity and modern political thought, and many of the leading texts of the early modern period were reinterpreted. This article seeks to highlight the importance of this concept in the history of political thought by addressing the theological foundations of the figure of "Katechon", first mentioned in Paul's Second Epistle to the Thessalonians. The main premise of the article is that modern political thought has always been rooted in Christian theology and has sought to legitimize itself by secularizing theological ideas. In the meantime, under the influence of Karl Schmitt and his particular and authoritarian reading of the concept of Katechon, political theology is often seen as blocking the project of liberation, but thinkers such as Agamben interpret the concept of Katechon under the concept of salvation. It paves the way for the democratic formulation of political theology. در قرن بیستم با انتشار آثار ماکس وبر، اشمیت، لوویت، ووگلین و بلومنبرگ، علاقه‌ وافری برای کاوش در ریشه‌های الهیاتی مدرنیته و اندیشۀ سیاسی مدرن به وجود آمده بود و در همین راستا بسیاری از متون برجسته دوران اوان مدرنیته، موضوع تفسیر مجدد قرار گرفت. در این مقاله تلاش می‌شود تا ذیل پرداختن به بنیان‌های الهیاتی فیگور «کاته‌خون»، که برای نخستین بار در دومین نامه پولس به مسیحیان تسالونیکی از آن نام برده شده بود، اهمیت این مفهوم در تاریخ اندیشۀ سیاسی آشکار گردد. مفروض اصلی مقاله این است که اندیشۀ سیاسی مدرن همواره ریشه در الهیات مسیحی داشته و با سکولارسازی ایده‌های الهیاتی در تلاش برای ایجاد مشروعیت برای خود بوده است. در این میان تحت تأثیر کارل اشمیت و قرائت خاص و اقتدارگرایانه وی از مفهوم کاته‌خون، اغلب الهیات سیاسی را به معنای انسداد پروژۀ رهایی‌بخشی می‌دانند؛ اما آگامبن با اتکا به قرائت والتر بنیامین از الهیات سیاسی، با تفسیر مفهوم کاته‌خون ذیل مفهوم رستگاری، خوانشی رهایی‌بخش و رادیکال از این مفهوم ارائه می‌دهد که مسیر را برای صورت‌بندی دموکراتیک از الهیات سیاسی فراهم می‌کند. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/15887

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Psychology of Egyptian Nationalism Based on the Discourse Analysis of "Yousef Shahin" Autobiographical Filmsروان‌شناسی ناسیونالیسم مصر بر اساس تحلیل گفتمان فیلم‌های اتوبیوگرافی «یوسف شاهین»247278fa نعیمشرافتدانشجوی دکتری گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینیولی الهبرزگر کلیشمیاستادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینیمحمدرضاجلالیاستادیار گروه روان¬شناسی، دانشگاه بین¬المللی امام خمینی، ایران سید عبدالامیر نبویدانشیار گروه مطالعات منطقه‌ای، دانشگاه تهران، ایران 202161This article, by accepting the hypothesis of confusion of the soul and mind of the Arab intellect in the nationalist revolutions of the Arab countries, seeks to analyze the behaviors and actions of the Arab nationalist man in the face of others in the revolutionary discourse of Nasserism. Arab nationalism in the four autobiographical films of Egyptian director Youssef Shahin Based on the method of discourse analysis and in the theoretical framework of Jacques Lacan's subject psychology. The young revolutionary intellectual of Egypt in the 1950s and 1960s is attracted to the signifiers of the discourse of Nassirist nationalism due to ideological and identical cleavages resulting from centuries of domination by transnational and proxy systems; A discourse that was initially thought of as an infinite matter (reality) and the manifestation of the utopia and the place of realization of the repressed desires of the Arab man (subject), but over time, the contradictions between the slogan and practice in the mentioned discourse became known to all and as a Discourse and the imposed (symbolic dimension) were forcibly accepted by the emerging dictatorship of Arab nationalism. The young revolutionary intellectual who was once fascinated by this discourse, after seeing the defeat and humiliation of Arab nationalism in the war with Israel and the financial and moral scandal of its commanders, suffers a lot of pain and longing (jouissance). But, because of their fascination with this discourse, hides them and after a while, like his father (Nasserist discourse), he experiences a similar tyranny. The main question of this article is why the behavior of the Egyptian revolutionary intellectuals changed from freedom-seeking to tyranny? این جستار با پذیرش فرضیۀ آشفتگی روح و ذهن عقل عربی در انقلاب‌های ناسیونالیستی کشورهای عربی، در پی آن است تا رفتارها و کنش‌های انسان ملی‌گرای عربی در مواجهه با دیگری‌های گفتمان انقلابی ناسیونالیسم عربی ناصری در فیلم‌های چهارگانه اتوبیوگرافی «یوسف شاهین» -کارگردان مصری- مبتنی بر روش تحلیل گفتمان و در چهارچوب نظری روان شناسی سوژۀ «ژاک لکان» مورد واکاوی و تحلیل قرار دهد. جوان روشن فکر انقلابی دهه‌های پنجاه و شصت میلادی مصر به دلیل خلأ‌های ایدئولوژیک و هویتی ناشی از قرن‌ها سلطه نظام‌های فراملی و نیابتی، جذب دال‌های گفتمان ناسیونالیسم ناصری می‌شود؛ گفتمانی که در ابتدای امر به عنوان یک امر نامتناهی (امر واقع) و تجلی آرمان‌شهر و محل تحقق امیال سرکوب‌شده انسان ‌عربی (سوژه) تصور می‌شد، اما به مرور، تناقض‌ها و تضادهای شعار و عمل این گفتمان برای همگان شناخته شد و به عنوان یک گفتمان و امر تحمیلی (ساحت نمادین) از سوی دیکتاتوری نوظهور ناسیونالیسم عربی مورد پذیرش اجباری قرار گرفت. جوان روشن فکر انقلابی که زمانی شیفته و فدایی این گفتمان بود، پس از مشاهدۀ شکست و تحقیر ناسیونالیسم عربی در جنگ با اسرائیل و رسوایی مالی و اخلاقی فرماندهان آن، دچار دردها و حسرت‌های (ژوئیسانس) زیادی می‌شود که به دلیل شیفتگی به این گفتمان، آنها را مخفی می کند و پس از مدتی همچون پدر خود (گفتمان ناصری)، دچار استبداد مشابهی می‌شود. پرسش اساسی این پژوهش، چرایی تغییر رفتار روشن فکران انقلابی مصری از آزادی‌خواهی به استبداد است.http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/16242

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Liberal-Democratic Theology and the New Political Science: A Reflection on Machiavelli, Hobbes, and Spinoza Theological-Political Efforts as Pioneers of the New Political Scienceالهیات لیبرال‌دموکراسی و علم سیاست جدید: تأملی در کوشش‌های الهیاتی- سیاسی «ماکیاولی»، «هابز» و «اسپینوزا» به عنوان پیشگامان علم سیاست جدید279306faشروین مقیمی زنجانیاستادیار گروه مطالعات سیاسی، بین‌المللی و حقوقی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ایران20201116 The question of “what is the good?” was the main characteristic of the Socratic political philosophy. However, the modern political philosophy had to pass this question and like its enemy (namely revealed theology) present a definite and tangible definition of “the good”. In other words, they had to show that philosophy, in addition to being the authoritative source of knowledge, can and must be the basis for promoting human life and a guide for attaining the good in practice. The role of Machiavelli, Hobbes, and Spinoza from this point of view is so prominent. It seems that the good they defended, was the true origin of the values of a liberal democratic regime. These philosophers recognized that the necessity of the dogmatic definition of the good necessitates a theological-rhetorical expression to persuade the addresses. Therefore, without comprehending this theological-rhetorical backbone, the values of a liberal democratic regime cannot be understood completely. The modern political philosophy, on other hand, is the forbear of modern political science that its main subject is behavior and action of the citizens in a liberal democratic regime. Therefore, we can say that modern political science cannot be comprehended completely without contemplating on the ambivalent effort of these philosophers: on the one hand, their theological defense of the liberal democratic values, and on the other hand, their defense of a new scientific politics distinguished radically from ancient political knowledge. فلسفه مدرن به یک معنای بسیار مهم، خصم فلسفۀ قدمایی بود و برای پیروزی در این نبرد می‌بایست دایرۀ عمل خود را از حدود «شناخت» امر خوب و امر بد، به سطح وسیع‌تر «چگونگی رسیدن به» امر خوب و پرهیز از امر بد، بسط می‌داد. فلسفۀ مدرن و به تبع آن، فلسفۀ سیاسی مدرن لاجرم می‌بایست زمینه را برای یقینیّاتی جدید فراهم می‌آورد و این کوشش برای غلبه بر الهیات-سیاسیِ وحیانیِ پیش از او، به عنوان جدی‌ترین چالش بر سر راه تجدّد، امری ضروری محسوب می‌شد. بدین ترتیب فلسفه سیاسی جدید، وظیفۀ طراحی و تدوین این الهیات جدید را که متضمن موضوعات جدیدی برای یقین انسان‌ها بود، موضوعاتی که قرار بود جای موضوعات قدیمی را در ساحت عقل سلیم بگیرد، بر عهده گرفت. ما در این مقاله برآنیم تا تأملات سه تن از مهم ترین فیلسوفان سیاسی مدرن اولیه را از منظر کوشششان برای تدوین الهیات مورد بحث، از نظر بگذرانیم. به زعم ما هر یک از این سه، وجهی از این الهیات را بسط دادند که در نهایت به پشتوانه‌ای اقناعی برای رژیم‌های لیبرال‌دموکراتیک تبدیل شد. «ماکیاولی» بر ضعیف‌شدن انسان به واسطه تبعیت از اخلاق مسیحی و تن‌ دردادن به اصل رستگاری نفس به عنوان وهمی که راه را بر رستگاری میهن بسته است، تأکید نمود. «هابز» بر بلایایی مثل جنگ و کشتار و ناامنی از یکسو و واماندن از رفاه و برآوردن امیال طبیعی بدن که رفته رفته قرار بود ذیل مفهوم خوشی، جای سعادت را در معنای قدمایی آن بگیرد، متمرکز شد. و در نهایت «اسپینوزا» در رساله الهیاتی- سیاسی که می‌توان از آن با عنوان انجیل لیبرال-دموکراسی سخن گفت، بر ردّ مداخلۀ الهیات وحیانی در امر سیاست و تأکید بر حق طبیعی انسانی به مثابه یک ضرورت طبیعی تأکید نمود.http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12724

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961630202239Citizenship" as an Alternative to "Alienation from the World": Based on the Ideas of Hannah Arendt«شهروندی» به‌مثابه بدیلی برای «از جهان بیگانگی» با تکیه بر اندیشه‌های هانا آرنت307334faآزاده شعبانی دانش‌آموخته دکتری علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران عباس منوچهریاستاد گروه علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران2020126One of the fundamental problems of modern societies is the problem of "alienation"; For this reason, the analysis and explanation of this problem appears in the studies of many thinkers. Hannah Arendt is one of the political thinkers who, on the one hand, has considered the alienation of modern human in her studies, and on the other hand, has re-read and explained the concept of citizenship in its classical sense which is related to action. In this essay, after explaining the two concepts of "alienation from the world" and "citizenship" by Hannah Arendt, an attempt is made to answer the question of whether Arendt's theory of citizenship can be considered as an alternative to the situation of alienation from the world of modern human. It also claims that, in contrast to the alienation of modern human, Arendt's desirable human condition can be realized in terms of citizenship. یکی از مسائل بنیادین جوامع مدرن، مسئلۀ «بیگانگی» است. از این ‌رو تحلیل و تبیین این مسئله در مطالعات بسیاری از اندیشمندان، ظهور و بروز دارد. «هانا آرنت» از جمله اندیشمندان سیاسی است که از یکسو، بیگانگی انسان مدرن را در مطالعات خود مورد توجه قرار داده است و از سوی دیگر، مفهوم شهروندی به معنای کلاسیک آن را که در پیوند با عمل است، مورد بازخوانی و تبیین قرار داده است. در این مقاله، پس از تبیین دو مفهوم «ازجهان بیگانگی» و «شهروندی» نزد هانا آرنت، کوشش می‌شود به این پرسش پاسخ داده شود که آیا می‌توان تئوری شهروندی آرنت را به‌عنوان بدیلی برای وضعیت از جهان بیگانگی انسان مدرن در نظر گرفت؟ همچنین این ادعا تبیین می‌شود که در تقابل با بیگانگی انسان جامعۀمدرن، وضعیت انسانی مطلوب آرنت در قالب شاخص‌های شهروندی قابلیت تحقق دارد. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/12575