مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321Structural Factors Affecting the Occurrence of the Islamic Revolution in Iran عوامل ساختاري مؤثر بر رخداد انقلاب اسلامي در ايران110faيحيي فوزيدانشگاه بينالمللي امام خميني2016210This paper studies the structural factors or, in other words, the long term causes that brought about the revolution in Iran; and tries to answer the following questions:
- What were the structural factors effecting the occurrence of the revolution in Iran?
- How each of these factors affected the occurrence of the revolution?
In order to answer these questions, the structural evolutions in political, economic, social and cultural spheres of contemporary Iran have been studied and the consequences of such evolutions in bringing about imbalance, and at last, revolution, have been analyzed in a descriptive-analytical manner.
اين مقاله به بررسي علل ساختاري رخداد انقلاب در ايران ميپردازد كه در واقع علل دراز مدت مؤثر بر وقوعآن است و تلاش ميكند تا به اين سؤالات پاسخ دهد كه عوامل ساختاري مؤثر بر رخداد انقلاب در ايران چه بودند؟ و هر يك چگونه بر رخداد انقلاب در ايران تأثيرگذاشتهاند؟
براي پاسخ به اين پرسشها به بررسي تحولات ساختارهاي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي ايران در دوران تاريخي معاصر پرداخته شده و با روشي توصيفي تحليلي، پيامد تحولات اين ساختارها در ايجاد عدم تعادل و در نهايت انقلاب تحليل گرديده است.
http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11756مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321Post Marxism and "Post Marxismپسا ماركسيسم و «پسا ماركسيسم»110faمحمدرضا تاجيكدانشگاه شهيد بهشتي2016210Why shall we be rethinking Socialist project today? As the answer to this question, Ernesto Laclau and Chantal Mouffe try to take an active, conscious, and not a passive, unconscious role in the contemporary history. They choose as their goal, a (relatively) clear separation from the conflicts they take part in; and understanding the changes that happen in front of their eyes. At the last analysis, they find out that it is necessary to use Derrida's deconstruction method to challenge the structure and the foundation of Orthodox Marxism. چرا امروز ميبايست، به بازانديشي پروژه سوسياليسم بينديشيم؟ ارنستو لاكلاو و شنتال موفه، در پاسخ به اين پرسش، تلاش دارند در تاريخ معاصر، نقشي فعال و آگاهانه و نه انفعالي و كوركورانه را در پيش گيرند هدف خود را انتزاعي روشن (به طور نسبي)، از كشمكشهايي كه در آن سهيم هستند و فهم تغييراتي كه پيش چشمانشان رخ ميدهند، قرار داده و در واپسين تحليل، بدين نتيجه ميرسند كه لازم است با بهره بردن از روش واسازي دريدا، شالوده و ساخت ماركسيسم ارتدكسي را مورد چالش جدي قرار دهند.
لاكلاو و موفه از يك سو، به چالشي بنيان كن عليه رويكردهاي «تقليلگرا، جوهرگرا و جهان شمول» برخاستند و از سوي ديگر، به نقد آموزهاي مبتني بر برداشتي خاص از جامعه روي آوردند: آموزههايي كه جامعه را از دريچه عناصر مستقلي و داراي هويتي خاص مورد تحليل و تعريف قرار ميدهند (جوهرگرايي عناصر) و بدين ترتيب، افقي فراسوي ماركسيسم ارتدوكسي، فراساختگرايي و هرمنوتيك گشودند. با اين هدف، اين دو متفكر نقطه عزيمت تئوريك خويش را بر شماري از جريانهاي نظري و فلسفي نظير: واسازي دريدا، تبارشناسي و ديرينهشناسي فوكو، روانكاوي لاكان، پديدارشناسي هوسرل و هايدگر، پراگماتيسم رورتي، زبانشناسي و نشانهشناسي مدرن (سوسور، بارتز و ...)، رهيافت فراتحليلي ويتگنشتاين و هژموني گرامشي بنا نهادند.
http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11757مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321 Justice: Rawls v.s Platoطرح برشي از عدالت در افلاطون و راولز110faمصطفي يونسيدانشگاه تربيت مدرس2016210One of the constant and lasting issues of political philosophy and ethics is justice. That is why philosophers of different epochs and various approaches have dealt with this subject. This article has specifically chosen two philosophers belonging to two different eras, namely Plato and Rawls, who were directly or indirectly preoccupied with the concept of justice. The criteria for choosing these two intellectuals is that, beyond their individuality, they are the representatives of two different models; or more specifically, two opposite models in the field of philosophizing the concept of justice. Therefore, it is attempted to present a portion of their thought on the concept of justice by focusing on the comparable parts of their literary works, namely Plato's "Politics" and Rawls's "A theory on justice". By doing so, we find out that Plato begins the concept of justice from inside of the human being, whereas Rawls begins the issue of justice from outside of man.
از جمله مباحث پايدار و ناميراي فلسفه سياسي و اخلاق موضوع عدالت است. از اين رو در اين باب فلاسفه در دورانهاي مختلف و با رويكردهاي متفاوت به اين مهم پرداختهاند. مقاله حاضر به صورت خاص، دو فيلسوف متعلق به دو دوره متفاوت يعني افلاطون و راولز را كه به صورت مستقيم يا غيرمستقيم اما مؤثر دغدغه عدالت داشتهاند، برگزيده است مبناي انتخاب اين دو متفكر اين است كه آنها فراتر از فرديت خود نماينده و بيانگر دو مدل متفاوت و به تعبير جزئيتر متقابل در عرصه فلسفيدن عدالت هستند. بر اين اساس در تك نگاشت حاضر در پي آن هستيم كه با تمركز بر بخش مقايسهپذير دو اثر «سياست» افلاطون و «نظريه در باب عدالت» راولز به طرح برشي از انديشه آنها در مورد عدالت بپردازيم. با انجام اين كار در مييابيم كه افلاطون از درون انسان مبحث عدالت را شروع ميكند، و در مقابل راولز از بيرون انسان بحث عدالت را پيش ميكشد. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11758مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321Recalling the Political Philosophy of Historical Socrates/Plato's Socratesبازخوانی فلسفه سیاسی سقراط تاريخي/ افلاطوني110faسيدمحمود نجاتي حسينيدانشگاه علم و هنر2016210Although hard to believe, the distinction between historical Socrates and Plato's Socrates is an issue in the history of political philosophy that has only been marginally dealt with in literature. But the present article makes this issue its focal and central subject. The subject of the article is that, in an in-depth comparison, the political philosophy of Socrates and Plato are both divergent (historical Socrates vs. real Plato) and convergent (Plato's Socrates vs. Socrates' Plato).
The starting point of the issue is that through researching and scrutinizing the speeches and writings of Socrates and Plato, one can trace the convergence and divergence in their logos and dialogues. Therefore, semiotics of logo-dialogue of historical Socrates vs. Plato's Socrates, as well as the logo-dialogue of Socrates' Plato vs. real Plato, will lead to the exploration of two basic classical philosophies. This article tries to prove these claims and assumptions through hermeneutic and semiotic analysis.
تمایز سقراط تاریخی و سقراط افلاطونی را میتوان مسئله و موضوعي در تاریخ فلسفه سیاسی دانست؛ که در عین ناباوری تنها در حاشیه این ادبیات به آن پرداخته شده است. اما در این مقاله این مسئله ـ موضوع به مرکز بحث آورده شده است. مسئله مقاله این است که فلسفه سیاسی سقراط و افلاطون در یک نسبت سنجی ژرف، واگرایی (سقراط تاریخی و افلاطون حقیقی) و همگرایی (سقراط افلاطونی و افلاطون سقراطی) دارند.
نقطه عزیمت این مسئله نیز این است که با بازخوانی و بازکاوی متنهای گفتاری و نوشتاری سقراط و افلاطون میتوان جا پای این واگرایی و همگرایی را در لوگو(ها) و دیالوگ(های) سقراط و افلاطون پیگیری کرد. بنابر این نشانه شناسی لوگو ـ دیالوگ سقراط تاریخی و افلاطونی و لوگو ـ دیالوگ افلاطون سقراطی و حقیقی دو فلسفه سیاسی کلاسیک بنیانی را كشف خواهد كرد. این مقاله تلاشی برای تثبیت این مدعیات و مفروضات با بهرهگیری از تحلیلهای هرمنوتیکی و نشانهشناختی (متن، زمینه و مؤلف محور) است.
http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11759مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321Orwellian paradoxپارادوكس اورولي110faحسن آبنیکیاستادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب2016210
George Orwell, the English novelist, wrote his famous novel "1984" to criticize the utopias of his era. In his novel, Orwell, always seeking to warn about the possible outcomes of totalitarianism, portrays a man who is subjugated by the rigid power structures and has become a political subject, a subject pushed to his limits. Therefore, the important point here is Orwell's view of human being and its transformation to a subject. Orwell's overemphasis on subjugation gives a metaphysical aspect to human being and at the same time offers him another utopian system. The very system that Orwell previously intended to criticize, now entraps him. In fact, this is exactly where Orwell's paradox lies; since while criticizing utopia, he proposes non-dominance utopia to his metaphysical subject. This paradox is due to Orwell's view to human being as a political subject.
جورج اورول، رمان نويس انگليسي، رمان معروف «1984» را نوشت تا يوتوپياهاي عصر خود را نقد نمايد. وي كه در صدد بيان و هشدار در باب آينده احتمالي توتاليتري همه جا حاضر است، در رمان خود انساني را به تصوير ميكشد كه ساختارهاي قدرت به شدت متصلب وي را تبديل به سوژهاي سياسي، يعني تابع ساخته است. سوژهاي كه به نهايت خود رسيده است. بنابراين مهم نوع نگاه اورول به انسان و تبديل كردن آن به سوژه است. اين تأكيد بيش از حد اورول بر سوژگي، انسان را متافيزيكي كرده و نظام يوتوپيايي ديگري را پيش روي وي قرار داده است. نظامي كه اورول در ابتدا در پي نقد آن بوده اما خود گرفتار آن ميشود. در واقع پارادوكس اورولي در همين امر نهفته است، چرا كه وي در عين نقد يوتوپيا، نظام يوتوپيايي بدون سلطه را به سوژه متافيزيكي خود پيشنهاد ميدهد. پارادوكسي كه با نوع نگاه اورول به انسان به مثابه سوژه سياسي شروع شد.http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11760مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321Internet and Political Development: Public Sphere in Cyberspaceاينترنت و توسعه سياسي: حوزه عمومي در فضاي سايبرنتيك110faمحمدقلي ميناوند2016210During the last decade of the 20th century, along with extraordinarily fast developments and evolutions in computer-based communication, and also the increasingly widespread access of different societies to the internet and cyber-networks, considerable efforts have been made to find an appropriate pattern for studying internet and the dimensions of its political and social impacts. Among these efforts, the concept of public sphere defined according to sociological ideas of Jurgen Habermas has gained an outstanding status. In this field, researchers are usually interested in answering the question that whether computer-based communication in the net can pave the way for political development and reinforcement of democracy through the revival of public sphere? In order to answer this question, we have to basically know whether the idea of public sphere is an appropriate theoretical pattern for researching this field or not? Each of the theoretical works and researches accomplished during recent years -of which some are mentioned in this article- have taken some aspects of the concept of public sphere into consideration and have used the concept to study the relation between internet, politics and power, and also their reciprocal impacts. These studies suggest that according to many researchers the concept of public sphere proves to be an appropriate theoretical pattern; but except few scholars, all believe that this pattern needs some modification or adaptation to specific conditions of computer-based communication and the recent evolutions in different societies.در طي آخرين دهه قرن بيستم، همراه با توسعه و تكامل فوقالعاده سريع ارتباطات رايانهاي و گسترش روزافزون دسترسي مردم جوامع مختلف به اينترنت و شبكههاي رايانهاي، كوششهاي نظري بسياري صرف يافتن الگوهاي مناسب براي مطالعه اينترنت و ابعاد و تأثيرات سياسي و اجتماعي آن گرديد. در جريان اين تلاشها مفهوم حوزه عمومي در چارچوب نظريات جامعهشناختي يورگن هابرماس جايگاه برجستهاي يافته است. پژوهشگران در اين زمينه معمولاً درصدد پاسخگويي به اين سؤال بودهاند كه آيا ارتباطات رايانهاي در اينترنت ميتواند زمينه توسعه سياسي و تقويت دموكراسي را از طريق احياي حوزه عمومي فراهم سازد؟ پاسخ دادن به اين سؤال قبل از هر چيز نيازمند آن است كه بدانيم آيا اصولاً ايده حوزه عمومي مدل نظري مناسبي براي پژوهش در اين زمينه است يا خير؟ كارهاي نظري و پژوهشهاي انجام شده طي سالهاي اخير كه به برخي از آنها در اين مقاله اشاره شده است هر يك بعضي از ابعاد مفهوم حوزه عمومي را مورد توجه قرار داده و آن را در بررسي رابطه اينترنت با سياست و قدرت و تأثيرات متقابل آنها به كار بردهاند. از اين بررسيها چنين برميآيد كه مفهوم حوزه عمومي از نظر اكثر محققان الگوي نظري مناسبي است ولي به جز موارد معدودي، همه نويسندگان اين الگو را نيازمند جرح و تعديل و يا تطبيق با شرايط خاص ارتباطات رايانهاي و تحولات اخير در جوامع گوناگون ميدانند.http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11761مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321Formation of International Cooperation in Confrontation with Terrorism: Strategies, Opportunities and Challengesشكلگيري همكاري بينالمللي در مواجهه با تروريسم: فرصتها، چالشها و راهكارها110faرضا سيمبردانشگاه گيلان2016210This article emphasizes the idea of global cooperation for confronting the phenomenon of international terrorism and it also argues that the failure to reach a consensus over the definition of terrorism is the main obstacle for overcoming this problem in global level. This article also argues that a more effective role can be taken by the United Nations and international law to confront terrorism. The United Nations should fight poverty, inefficient governments and underdevelopment, whether or not these issues are related to the terrorism phenomenon. In confrontation with terrorism, the United Nations should show terrorist acts as undesirable and detestable as possible, so that there would be less motivation for committing such acts. In other words, the crucial question posed here is: what are the main strategies of the international community for confronting international terrorism? The article argues that these two strategies can complement each other and pave the way for more international cooperations. در اين نوشتار بر ايدة همكاري جهاني براي مواجهه با پديده تروريسم بينالمللي تأكيد و ناكامي در نيل به اجماع در تعريف تروريسم از موانع عمده براي تعامل با اين پديده در سطح بينالمللي محسوب ميشود. اين مقاله دربارة نقش موثرتر سازمان ملل متحد و حقوق بينالملل براي مواجهه با تروريسم بحث ميكند سازمان ملل متحد بايد با فقر، حاكميتهاي كارآمد وتوسعه نيافتگي به مبارزه بپردازد چه اين موضوعات با پديده تروريسم مرتبط يا نامرتبط باشند. هدف سازمان ملل در مقابله با تروريسم بايد اين باشد كه تا حد ممكن اقدام به ارتكاب اعمال تروريستي را براي افراد بيشتري نامطلوب جلوه دهد تا انگيزه هر چه كمتري براي ارتكاب چنين اعمالي وجود داشته باشد. به عبارت ديگر سؤال اصلي مقاله اين است كه راهكارهاي اصلي جامعه جهاني براي مقابله با تروريسم بينالملل چيست؟ ايده مقاله حاضر اين است كه دو راهكار حقوقي و سياسي ميتوانند تكميل كننده يكديگر باشند و راه را براي همكاريهاي بينالمللي هرچه بيشتري بگشايند. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11762مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796222006321یبایباتست110fa2016215یبایبالالیااhttp://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11763