مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315Application of Conceptual History in Understanding Political Thought and Actionکاربست تاریخ مفهومی در فهم اندیشه وکنش سیاسی121fa حسین شریف آرادانشجوی دکتری اندیشه سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مرتضيبحرانيدانشیار گروه مطالعات آینده‌نگر، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، ایران سید خدایارمرتضوی‎الاصلاستادیار، گروه علوم سیاسی و روابط بین¬الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران فریدخاتمیاستاد مدعو گروه علوم سیاسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران2021529Conceptual history is a theoretical approach to the modern understanding of political thought and action over time and in the context of sociopolitical transformations. In this approach, concepts are rooted in social developments; In such a way that with the change and development in the society and the field of action, the concepts also change in terms of meaning and function. The question of this essay is how to understand and interpret the relationship between political practice and political theory and whether conceptual history can explain this relationship in a way that the researcher, besides exploring it, fulfills his responsibility of constructing a better society and a better world. The assumption is that conceptual history can both present the most appropriate interpretation of the quality of existence of affairs and opens horizon of future for intervening social affairs; in a way that the realm of the researcher’s action in a position of a theoretical actor is determined. Using descriptive and analytical method, this essay introduces conceptual history. This article seeks to comprehend and interpret conceptual history in the context of modern understanding.تاریخ مفهومی، رویکردی نظری برای رسیدن به فهمی نوین از اندیشه و کنش سیاسی در گذر زمان و در بستر تحولات سیاسی- اجتماعی است. در این رویکرد، مفاهیم ریشه در تحولات اجتماعی دارند؛ به گونه‎ای که با تغییر و تحول در جامعه و حوزۀ کنش، مفاهیم نیز از نظر معنا و کارکرد دچار تغییر می‌شوند. پرسش این نوشتار، چگونگی فهم و تفسیر نسبت کنش و نظر سیاسی است و اینکه آیا رویکرد تاریخ مفهومی می‎تواند این نسبت را به نحوی توضیح دهد که پژوهشگر علاوه بر کشف این مهم، به مسئولیت خود برای ساختن جامعه و جهان بهتر نیز بپردازد. فرض ما این است که تاریخ مفهومی می‎تواند تفسیری مناسب‌ از نحوۀ بودن امور و تجربیات تاریخی را ارائه دهد و افق آینده را برای مداخله در امور اجتماعی بازگذارد، به نحوی که قلمرو کنش پژوهشگر در مقام نظرورز کنشگر نیز مشخص شود. این نوشتار با روش توصیفی- ‌تحلیلی به معرفی این رویکرد می‎پردازد. تلاش ما این است که شرایط امکان ارائه درکی مفهومی از پدیده‌های سیاسی در بستر فهمی مدرن را شرح دهیم. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/16205

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315Recognition Theory in the Absence of "The Non-Western Other" (A Critical Encounter With Honneth’s Theory of Recognition)«به‌رسمیت‌شناسی» در غیاب «دیگریِ غیرغربی» (مواجهه¬ای نقادانه با تئوری به‌رسمیت‌شناسی «اکسل هونت»)2351faآزادهشعبانیدانش‌آموخته دکتری علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، ایرانعباس منوچهریاستاد گروه علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران حسین مصباحیاناستادیار گروه فلسفه، دانشگاه تهران، ایران احسانشريعتياستادیار مدعو فلسفه، دانشگاه تهران، ایران 2021419The purpose of this article is to answer the question of what is the position of the "non-western other" in the theory of "Axel Honet" and what are the aspects and coordinates of non-inclusion in Honet's theory of ethics.. Therefore, the first part of this article is devoted to the explanation of the fundamentals of Axel Honte's theory of ethics. The second part of the article is devoted to criticisms that have entered into the whole theory of Haunt. The focus of this part is to shed light on things regarding the exploited class and the humiliated gender, as well as doubting the liberating ability of the theory of values and its abstraction from the structures of domination and power. But in the third part, which is the main topic of the article, the value science is examined in connection with the non-western other. Finally, we try to explain the predicament of the non-western other, which is fundamentally invisible. هدف این مقاله، یافتن پاسخی برای این پرسش است که جایگاه «دیگری غیرغربی» در تئوری به رسمیت شناسی «اکسل هونت» چیست و عدم شمول و دربرگیرندگی در تئوری به رسمیت شناسی هونت، چه وجوه و مختصاتی دارد. از این رو بخش نخست این مقاله به توضیح مقومات تئوری به‌رسمیت‌شناسی اکسل هونت اختصاص می‌یابد. قسمت دوم مقاله به طرح نقدهایی اختصاص داده شده که به کلیت نظریۀ هونت وارد آمده است. تمرکز این قسمت بر مواردی همچون طبقۀ استثمارشده و جنسیت تحقیرشده و نیز تردید در توانش رهایی بخش نظریۀارج شناسی و انتزاع آن از ساختارهای سلطه و قدرت است. اما در قسمت سوم که موضوع اصلی مقاله است، به رسمیت شناسی در پیوند با دیگریِ غیرغربی بررسی می شود. در نهایت می‌کوشیم تا مخمصه دیگریِ غیر غربی را تبیین کنیم که اساساً دیده نمی‌شود. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/15992

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315The Exploration of Political Violence from Della Porta’s Point of View: Hidden Violenceواکاوی خشونت سیاسی از منظر دلاپورتا: خشونت پنهان5376faسید جوادصالحیاستادیار گروه حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، ایران فاتحمرادی نیازدانش‌آموخته کارشناسی ارشد مطالعات خاورمیانه و شمال آفریقا، دانشگاه شیراز، ایران HTTPS://ORCID.ORG/00000003191230032018103Arab uprisings, interpreted by many as spring or awakening, failed in its core objectives of achieving freedom and democracy. The path to freedom by these nations soonwas highjacked and replaced by violence. This includes Islamic Fundamentalist groups such as ISIS and al-Qaeda, authoritarian regimes, and militant groups in Iraq, Syria and Yemen have displayed new dimensions of unbridled violence through the capacity of audio-visual media. In fact, violence has become an instrument for various political and military actors to represent their strength through it in these regions. Hence, the importance of this variable and the role it plays in recent developments in the countries as part of the Arab uprisings has led the authors to study the causes and consequences of the formation of violence, especially with political motives, around the question of what are the central characteristics of political violence from Dellaporta's point of view? Therefore, in this study an attempt is made to analyze this phenomenon in an intellectual and discourse format with an analytical-explanatory approach and by referring to Donatella Dellaporta's opinions in the field of political violence by referring to library and internet sources. The research hypothesis is based on the principle that political violence, especially hidden violence, is a complex and multidimensional process that has its own mechanisms. In fact, hidden political violence is the result of multi-faceted interaction and confrontation between the government and social groups and activists according to the available facilities and capacities. تحوّلات موسوم به بهار عربی که بسیاری از آن تعبیر به بهار و بیداری می‌کردند و وجه بارز آن را مطالبۀ آزادی و دموکراسی می‌دانستند، خیلی زود به خزان نشست. مسیر این روند منحرف و خشونت به وجه بارز آن مبدّل شد. گروه‌های بنیادگرایی چون داعش، رژیم‌های دیکتاتوری، گروه‌های تندروی چون القاعده و گروه‌های شبه نظامی در عراق، سوریه و یمن، ابعاد تازه‌ی از سبعیت و خشونت لجام گسیخته را به کمک ظرفیت‌ رسانه‌‌های دیداری- شنیداری به نمایش گذاشتند. در حقیقت خشونت به شکل بی‌سابقه‌ای به اهرم نمایش قدرت کنشگران مختلف مبدل شد. از این رو اهمیت این متغیر و نقشی که این عامل در تحولات اخیر خاورمیانه بر عهده دارد، نویسندگان را مجاب ساخت تا به بررسی علل و پیامدهای شکل‌گیری خشونت، به ویژه با انگیزه‌های سیاسی بپردازند. این هدف حول این پرسش شکل گرفت که ویژگی‌های محوری خشونت سیاسی از دیدگاه دلاپورتا چیست. از این رو تلاش می‌شود تا با رویکردی تحلیلی- تبیینی و با استناد به آرای «دوناتلا دلاپورتا» در حوزۀ خشونت سیاسی و رجوع به منابع کتابخانه‌ای و اینترنتی به واکاوی این پدیده در قالب فکری و گفتمانی پرداخته شود. فرضيه پژوهش بر اين اصل استوار است كه خشونت سیاسی و به طور ویژه خشونت پنهان، فرآیندی پیچیده و چندبُعدی است که سازوکارهای مختص خود را دارد. خشونت سیاسی پنهان در حقیقت برآیند تعامل و تقابل چندسویۀحاکمیت و گروه‌های اجتماعی و کنشگران با توجه به امکانات و ظرفیت‌های موجود است. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12332

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315Traumatic Narratives Emotions and Foreign Policy: Theoretical Hypotheses on The Basis of Iranian Experiencesروایت‌های تروماتیک، احساسات و سیاست خارجی: فرضیه‌هایی نظری با توجه به تجربه تاریخی ایران77106faحميرا مشیرزادهاستاد گروه روابط بين‌الملل، دانشگاه تهران، ایران 00000002798313972023116Following the “emotional turn” in International Relations, emotions since the 2000shave increasingly been regarded as a significant feature of international life. Thus collective memories (particularly traumatic memories together with emotions)and the narratives constituting collective memory have become prominent issues in the contemporary study of international relations and foreign policy. The historical experience of trauma can in particular shape narratives and emotions hence influencing identity and agency; and hereby impacting foreign policy through legitimization and de-legitimization of specific foreign policy actions. What is less discussed in the literature is the conditions and the degree of their overall impact. This article seeks to develop a framework for the study of the ways in which significant traumatic narratives affect emotions, and hence it will seek to identity its related agenciesand actions within the context of foreign policy. On the basis of a few traumatic narratives in the history of Iranthis article subsequently develops a number of hypotheses about the impacts of traumatic narratives on foreign policy as a basis for empirical studies and research. متعاقب چرخش احساسی در روابط بین الملل، از دهه2000 به بعد احساسات به شکلی فزاینده بعد مهمی از حیات بین المللی تلقی می شود. به این ترتیب، توجه به خاطرات به طور کلی و تروما به طور خاص در روابط بین الملل در پیوند با بحث احساسات و همچنین حافظه و روایات سازنده خاطرات یا حافظه جمعی جایگاهی ویژه در مطالعات سیاست خارجی و روابط بین الملل یافته است. تجربه تاریخی تروما یا اشکال خفیف تر تجربه های تلخ تاریخی می تواند با شکل دادن به روایات و برانگیزش احساسات خاص، هویت و کارگزاری را تحت تأثیر قرار دهد و به تبع آن، در سیاست خارجی و مشروعیت بخشی و مشروعیت زدایی از کنش‎های سیاست خارجی اثر بگذارد. چگونگی و میزان این تأثیر مسئله ای است که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این مقاله ارائه چهارچوبی برای مطالعه روایات مهم تروماتیک و چگونگی تأثیر آنها بر احساسات و از این طریق بر هویت، کارگزاری و کنش های سیاست خارجی است. در این مقاله بر اساس شواهدی محدود از روایات تروماتیک در تاریخ ایران و با این مشاهده اولیه که همه روایات به یک اندازه و به یک شکل بر سیاست خارجی اثر نگذاشته اند، فرضیه‌هایی درباره تأثیر روایات تروماتیک ارائه می شود که می توانند بنیانی برای مطالعات تجربی و پژوهش در این حوزه باشند. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/40807

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315Celebrityization of Politics: Shaping Forces and Indicatorsسلبریتیزه ‌شدن‌ سیاست: نیروهای شکل‌دهنده و شاخص‌ها107131faاحمدنقیب زادهاستاد تمام گروه علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران 0000000275626812محمد تقیشریعتی شیریدانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران 2021109Since the entrance of celebrities into the modern political arena several decades have passed. The increase of personalism, populism and the dramatization of politics are only a few of the consequences of the presence of celebrities in politics.. Despite this, this phenomenon has been intentionally or unintentionally left out of serious academic discussions or completely ignored, and therefore there is a great theoretical void felt within it. Although some thinkers have set forth the new concept of celebritization of society, the subject has largely remained at the level of sociology and has not been extended into the political science. This is where the upcoming research tries to fill th the gap of theory in the field of politics and to pave the way for further research on such a common phenomenon in today's politics, to identify the forces that shape the celebrityization of politics and elaborate on its indicators..To achieve this goal and by using the theory of celebrityization of society, the authors put forward the hypothesis that the forces that shape celebrityization include network governance, mediaization, and presidentialization of politics, which lead to the following indicators: politicization, informalization of politics, decline of parties. Politics and the emergence of new citizens and everyday makers. The method of collecting documentary and library information and the method of judging the data is based on referring to the first category sources and analyzing them to provide the documents needed in examining the hypothesis.چند دهه‌ از ورود سلبریتی‌ها به ساحت سیاست می‌گذرد؛ ورودی که تحولات متعددی را، چه خوب و چه بد، بر این حوزه تحمیل کرده است. فزونی گرفتن شخص گرایی، پوپولیسم و نمایشی شدن سیاست تنها گوشه‌ای از پیامدهای این حضور سلبریتی‌ها در سیاست هستند. با‌وجود این این پدیده، خواسته یا ناخواسته و به هر علّت، از مباحث جدی دانشگاهی کنار گذاشته‌شده و یا به‌طورکلی نادیده گرفته ‌ شده است و ازاین‌رو خلأ نظری درباره آن به شدّت احساس می‌شود. هرچند برخی متفکران از مفهوم جدیدی ذیل عنوان سلبریتیزه‌شدن جامعه صحبت می‌کنند، این مفهوم بیشتردر سطح جامعه‌شناسی باقی‌مانده است و پایش به علم سیاست کشیده نشده است. اینجاست که پژوهش پیش رو برای پر کردن این فقدان نظری در حوزۀ سیاست و هموارسازی راه پژوهش‌های بعدی پیرامون چنین پدیدۀ شایعی در سیاست روز، می‌کوشد تا نیروهای شکل‌دهنده به سلبریتیزه‌شدن سیاست را شناسایی کند و شاخص‌های آن را نشان دهد. برای نیل به این هدف و با بهره‌گیری از نظریه سلبریتیزه‌شدن جامعه، نویسندگان این فرضیه را مطرح می‌کنند که نیروهای شکل‌دهنده به سلبریتیزه‌شدن مشتمل بر حکمرانی شبکه‌ای، رسانه‌ای شدن و ریاستی شدن سیاستند که به شاخص‌های زیر منتهی می‌شوند: سیاست‌گرمی، غیررسمی شدن سیاست، زوال احزاب سیاسی و ظهور شهروندان جدید یا روزمره سازان. روش جمع‌آوری اطلاعات نیزاسنادی و کتابخانه‌ای و روش داوری داده‌ها مبتنی بر رجوع به منابع دسته اول و تحلیل آنها جهت فراهم آوردنِ مستندهای موردنیاز برای آزمودن فرضیّه است. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/31737

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315Discourse Analysis: Ideology or Method? Reflections on the Philosophical-Ideological Foundations of Michel Foucault's Discourse Analysisتحليل گفتمانی: ايدئولوژي يا روش؟ تأملاتی درباره مبانی فلسفی- ایدئولوژیک تحلیل گفتمانی «میشل فوکو»133157fa ماری افتخارزادهکارشناسی ارشد ادبیات نمایشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، ایران0000000268679203فرهاد سلیمان‌نژادکارشناسی ارشد پژوهش هنر، دانشگاه علم و فرهنگ، ایران 2022119In this paper, it will be argued that, contrary to the prevailing practice in Iran from the mid-1990s to the present, Michel Foucault's Discourse Analysis (FDA) cannot be used separatelyas a mere method in various fields of humanities andwithout considering its philosophical-ideological bases. FDA stems from his particular ideological perspective of the course of modern times from the renaissance to the end of the enlightenment (14th to the 18th century) and derives from particular philosophical and ontological sources that Foucault deeply believed them. In other words, there is an organic unity between FDA, as a method, and its philosophical content, and the fact that Foucault turned to Discourse Analysis and adopted it as a seemingly new method in analyzing the history of the new age was notarbitrary but a deliberate choice. In fact, it came from his own philosophical logic; alogic that is consistent with G. W. F. Hegelian historicism, which Foucault ostensibly opposed.Hegelianism, with its deterministic logic, develops an organic view of history that is consistent with Foucault's structural and institutional view of power. . On the other hand, Hegelian historicism does not place importance on the role of humans in the formation of historical events, and this feature is also fully compatible with Foucault's theory of the subject's death.Thus, one can use Foucault's discourse analysis only as a method of analyzing various subjects if one firmly believes in its ideological foundations, such as the death of man.در اين مقاله، استدلال خواهد شد که در ایران از تحليل گفتماني میشل فوکو برخلاف رویه غالب از اواسط دهه 1370 تاکنون، نمي‌توان به‌شكل مجزا و بدون در نظرگرفتن مبانی فلسفی- ایدئولوژیک آن و به‌منزله روشی صرف درحوزه‌های مختلف علوم انسانی استفاده کرد؛ زیرا تحليل گفتماني فوكو از نگاه ايدئولوژيك خاص او به سیر تحولات دوران مدرن از دوران رنسانس تا پایان عصر روشنگری برآمده است و از مبانی فلسفي و آنتولوژيكي ویژه‌ای نشأت مي‌گيرد كه فوكو عميقاً بدان‌ها باور داشت. به‌عبارتي ميان تحليل گفتماني فوكو به‌منزله یک روش و محتواي فلسفی آن، وحدتي اندام‌وار برقرار است و اينكه فوكو به تحليل گفتمانی گرايش یافت و روشي ظاهراً نوين در تحليل تاريخ عصر جدید به‌دست داد، نه گزينشی آزادانه و دل بخواهی، بلکه برآمده از منطق فلسفي خاص اودر نگاه به تاریخ عصر مدرن بود؛ منطقی كه منطبق با تاريخ‌گرايي هگلي است که فوکو ظاهراً با آن مخالف بود. هگليانيسم با منطق جبرگرايانۀ خود، بينشي اندم‌وار به تاريخ را بسط مي‌دهدكه اين بينش جبرگرايانه به تاريخ، با نگرش ساختاري و نهادي فوكو به قدرت منطبق است. از سوي ديگر، تاريخ‌گرايي هگلي، وقعي به نقش انسان در تكوين وقايع تاريخ قائل نيست و اين ويژگي نيز با نظريۀمرگ سوژۀ‌ فوكو انطباق تام دارد. بنابراین تنها در صورتی می‌توان تحلیل گفتمانی فوکو را به‌منزله یک روش در تحلیل موضوعات مختلف به‌کار برد که به مبانی ایدئولوژیک آن مانند مرگ انسان، باور راسخ داشت.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/33513

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315The Relationship Between Innovations in Power and Governance in the Thought of "Michel Foucault" and "Gilles Deleuze"نسبت فناوری‌های قدرت و حکومت‌مندی در اندیشۀ «میشل فوکو» و «ژیل دلوز»159185fa محمد ملکی فردانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه یاسوج، ایران علی مختاری استادیارگروه علوم سیاسی، دانشگاه یاسوج، ایران حمدالهاکوانیدانشیارگروه علوم سیاسی دانشگاه یاسوج، ایران ابوذر فتاحی‌زادهاستادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه یاسوج، ایران 20221011The dominant view among liberal and Marxist thinkers indicates that the ruling power seeks to adopt a legal order within a specific territory. Therefore, the ruling power is considered as a system of legal obligations and prohibitions that are applied withinthe law. But thinkers such as "Michel Foucault" and "Gilles Deleuze" recognize a gap in governance mechanisms. Foucault believes that since the 17thand 18thcenturies, instead of legal prohibitions, the government sought to shape its subjects in a positive way and tried to cultivate normal and obedient subjects. In the continuation of Foucault's studies, Gilles Deleuze continues that 20thcentury governments by regulatory ways, tryto lead the subjects towards their goals. In consequence, this article tries to address the question of what factor causes change in the way of governance in Foucault's and Deleuze's thought? The phenomenological examination of the opinions of these two thinkers shows that the root of innovation to governancelies in power. دیدگاه مسلط نزد متفکران لیبرال و مارکسیست بیانگر آن است که قدرت حاکم در پی اتخاذ نظم حقوقی درون یک قلمروی مشخص است. از این رو قدرت حاکم به عنوان نظامی از تعهدها و ممنوعیت های حقوقی در نظر گرفته شده که به واسطه قانون اعمال می شود. اما متفکرانی همچون «میشل فوکو» و «ژیل دلوز»، گسستی را در سازوکارهای حکمرانی تشخیص می دهند. فوکو معتقد است که از قرن هفدهم و هجدهم، حکومت به جای ممنوعیت های حقوقی، بیشتر به شکلی مثبت در پی شکل دادن به تابعان خود بوده و سعی در پرورش سوژه هایی بهنجار و مطیع داشته است. در ادامه مطالعات فوکو، ژیل دلوز گسست دیگری را تشخیص می دهد و معتقد است که حکومت در قرن بیستم، نه از طریق انضباط بلکه به شیوه ای کنترلی، سعی در ساختن سوژه ها و سوق دادن آنان به سوی اهداف خود داشته است. از این رو مقاله حاضر سعی دارد به این پرسش بپردازد که در اندیشه فوکو و دلوز، چه عاملی سبب دگرگونی در شیوه حکومت مندی می شود؟ بررسی پدیدارشناختی آرای این دو متفکر نشان می دهد که ریشۀ دگرگونی حکومت مندی در فناوری های قدرت قرار دارد. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/39563

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315Cosmology of Politics Al Farabi and the Lack of Need to Evaluate Propositions in Civil Philosophyکیهان‌شناسی سیاست فارابی و عدم نياز به سنجش گزاره‌ها در فلسفۀ مدنی187229faرضااکبری نوریاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 201837The relationship between practical philosophy and theoretical philosophy is an old topic in the history of political philosophy. This relationship in the old philosophical system is mainly a secondary relationship between practical philosophy and theoretical philosophy.But the important issue is the degree of adherence of practical philosophy to theoretical philosophy, and the effect that one has on the other. Based on this assumption, the present article will argue on what this relationship is in the tenth century Abu Nasr M. Farabi's political philosophy, and the extent of his theoretical philosophy's influence on the reproduction of practical philosophy. For this purpose, by relying on a cognitive method in ancient philosophy (i.e., analogy) an attempt has been made to show how Farabi reproduced his political philosophy by placing theoretical philosophy as a basis. The article argues that Farabi has extracted his political philosophy from the heart of theoretical philosophy in a one-sided action, and this action has reached the reproduction of theoretical philosophy in political philosophy. By focusing on theoretical philosophy and transferring propositions from theoretical philosophy to political philosophy, Farabi doesnot recognize the need to re-evaluate the propositions transferred to political philosophy. In a similar context by matching one of these two to the other using the method of analogy or analogy, Farabi practically has seen no need to reassess his propositions in political philosophy.Therefore, his task as a political philosopher in describing the utopia and desirable order and the non-ideal and non-ideal cities is completed in a place that has not yet moved far from theoretical philosophy. In this article, an attempt has been made to show how the independence of political philosophy and its understanding in his opinions is subject to theoretical philosophy, relying on the method that Farabi has chosen to achieve political philosophy, and how this issue has caused his commentators to have very different views from each other.رابطۀ فلسفه عملی با فلسفۀ نظری، موضوعی دیرین در تاریخ فلسفۀ سیاسی است. این رابطه در نظام فلسفی قدیم عمدتاً رابطه ای تبعی میان فلسفۀ عملی در نسبت با فلسفۀ نظری است. اما موضوع حائز اهمیت دراین میان، میزان تبعیت فلسفۀ عملی از فلسفۀ نظری و تأثیری است که یکی بر دیگری دارد. مقالۀ حاضر با اتکا به این نسبت در تلاش است تا نشان دهد که این رابطه در فلسفۀ سیاسی فارابی، چه رابطه‌ای است و میزان اثرگذاری فلسفۀ نظری وی در بازتولید فلسفۀ عملی چه اندازه است و این موضوع چه تأثیری بر ساختار فلسفۀ سیاسی فارابی بر جای گذاشته است. به این منظور با اتکا به روشی شناختی در فلسفۀ قدیم یعنی آنالوژی، تلاش شده تا نشان داده شود که فارابی چگونه با مبنا قرار دادن فلسفۀ نظری، فلسفۀ سیاسی خود را بازتولید کرده است. مدعای مقاله این است که فارابي در كنشي يك‌سويه، فلسفۀ‌ سياسي خود را از دل فلسفۀ‌نظري استخراج كرده است و اين ‌كنش به بازتوليد فلسفۀ‌ نظري در فلسفۀ‌ سياسي رسيده است. فارابي با ابتنا به فلسفۀ نظري و انتقال گزاره‌ها از فلسفۀ نظري به فلسفۀ سياسي نيازي به سنجش مجدد گزاره‌هاي منتقل شده به فلسفۀ سياسي نديده است. به اين معنا فارابي با متناظر كردن يكياز این دو بر ديگري با استفاده از روش قیاس یا آنالوژی عملاً خود را بي‌نياز از سنجش مجدد گزاره‌هايش در فلسفۀ سياسي ديده است. از این رو وظيفۀ وي به عنوان فيلسوف سياسي در توصيف مدينۀ فاضله و سامان مطلوب و مدينه‌هاي غير فاضله و فاقد سامان مطلوب در جایی به اتمام مي‌رسد که هنوز از فلسفۀ‌ نظری، فاصله زیادی نگرفته است. در این مقاله تلاش شده است تا با اتکا به روشی که فارابی برای دستیابی به فلسفۀ سیاسی انتخاب کرده است، نشان دهیم که چگونه استقلال فلسفۀ سیاسی و فهم آن در آرای وی تابع فلسفۀ نظری است و این موضوع چگونه باعث شده است تا شارحان وی، دیدگاه‌های بسیار متفاوتی از یکدیگر داشته باشند. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12215

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315A letter for Iran; A Study of The Relationship Between Religion, Politics and Iranianism in "The Letter of Tansar" in the Framework of Machiavelli's Thoughtsنامه‌اي براي ايران؛ بررسي نسبت دين، سياست و ايران‌گرائي در نامه تنسر به گشنسپ در چارچوب آراي ماكياولي231263faعلي تدين‌راد استادیار گروه علوم سياسي دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران سارانجف پوراستادیار گروه علوم سياسي دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 2022613While the relationship between religion and politics is considered one of the basic issues in the study of the political thought system and action of the Sassanid era, the prevailing idea is that the politics and commanding of this era was mostly in the hands of Mobdanbar, the circuit and clergies in Zoroastrianism, to strengthen and consolidate it. Sassanid politics is thus considered to be religion-oriented.. This research is an effort to rethink this familiar concept by re-reading the relationship between religion and politics in the light of the comparative study of the text "Letter of Tansar to Goshnasp" with the ideas of "Machiavelli" in this field. From this reading, it seems that the strategy and approach of the Sassanid founders in relation to the categories of religion and politics should not be considered religion-oriented, but rather as Iran-oriented and Iranist. The axis of their political action and thought is in consequence political and Iranian, using the tools of religion.در حالي كه نسبت دين و سياست از مسائل اساسي در بررسي سامان فكر و كنش سياسي عصر ساساني به‌شمار مي‌رود؛ انگارة غالب آن است كه سياست و فرمانفرمائي اين دوران بيشتر بدست موبدان، بر مدار آيين زرتشتي و براي تقويت و تحكيم آن بوده و بدين‌سان سياستِ ساسانيان دين‌محور تلقي مي‌گردد. اين پژوهش كوششي است در جهت بازانديشي در اين انگارة مألوف با بازخواني رابطة دين و سياست در پرتو بررسي تطبيقي متن نامة تنسر به گشنسپ با انگاره‌هاي ماكياولي در اين حوزه. از اين بازخوانيِ چنين به نظر مي‌رسد كه راهبرد و رويكرد بنيادگذاران ساساني به نسبتِ مقولات دين و سياست را بايد نه دين‌محور،‌ بلكه ايران‌محور و ايران‌گرايانه دانست. محور كنش و انديشة سياسي آنان امر سياسي و ايراني است با كاربست ابزارِ دين‌.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/38086

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315The Components of Political Thought of The Herat School in The Thought System of Maulana Abdul Rahman Jamiمؤلفه‌های اندیشه سیاسی مکتب هرات در منظومه فکری مولانا عبدالرحمان جامی265294fa محمد داود عرفاندانشجوی دکتری اندیشه سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران0000 0002 9931 4813 سید حسین اطهریدانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران 0000-00001-7332-4848روح‌اللهاسلامیاستادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران 0000000174296105مهدی نجف‌زادهدانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران 0000-0001-5304-69082022727Mehdi Najafzadeh**** Herat was formerly one of the important centers of Islamic thought and power withinthe Khorasan school. This city has been the place of emergence of great scientists and thinkers throughout the history. During the period of Timurids (14th century C.E.), connection of thought and power eventually led to the emergence of the political school of Herat. Abdur Rahman Jami, as the leader of this school, played an undeniable role in the growth and excellence of Herat's political school. Jami was an intellectual mentor who made the interaction of mysticism and politics possible for the first time in the history of Islam. The Timurid power system and court was soon influenced by Jami's thought and crystallized in the behavior and actions of political agents in the context of the society .This article seeks to answer the question of what constituted Jami's political thought that helped shape the political school of Herat? This article, with the goal-legitimacy framework of "John Murrow" and Quentin Skinner's interpretive hermeneutic method, aims to examine the most important concepts produced by Jami's thought thatentered into the political system of his era by him and his students. هرات یکی از کانون های مهم اندیشه مکتب خراسان است. این اندیشه در قرنِ ‌دوم با طاهریان آغاز شد و در دوره تیموریان در قرنِ ‌نهم به اوج رسید. در هفت‌قرنی‌که اندیشه هرات تکامل یافته است؛ اندیشمندان، شاعران و هنرمندان‌بزرگی در این‌خطه ظهور کردند و دو مکتب مشهور هنری و ‌ادبی هرات را شکل دادند. در دوره ‌تیموریان تعامل فقه، کلام، هنر، عرفان و شعر هرات تنها در حوزه اجتماعی محدود نماند و با عرفان ِسیاسی نقشبندیه ، وارد سامان سیاسی آن دوره شد؛ طوری که بده بستان اندیشه و قدرت، منجر به ظهور مکتب سیاسی هرات گردید. نورالدین‌ عبدالرحمن جامی، به عنوان پیشوای این مکتب، نقش انکارناپذیری در رشد و تعالی مکتب سیاسی هرات داشت. جامی در هرات مرشد اندیشه ای بود که تعامل عرفان و سیاست را برای نخستین بار در تاریخ اسلام ممکن ساخت. دستگاه و دیوان قدرت تیموریان، متأثر از اندیشه جامی بود که در رفتار و کردار کارگزارانِ سیاسی در متن‌جامعه تبلور یافت. با وصف چنین اوضاع و احوالی، این مقاله درصدد پاسخ به این سؤال بنیادین است که چه مؤلفه‌هایی در اندیشه سیاسی جامی وجود داشته که به شکل‌دهی مکتب سیاسی هرات کمک کرده است؟ به نظر می رسد که جامی متأثر از آموزه های‌ اسلامی، عرفان نقشبندی و اندیشه سیاسی ایران باستان بوده است که این اندیشه ها در مفاهیمی‌چون عدل، شرع، عقل و ‌اخلاق تبلور یافته است. این مقاله با چارچوب غایت- مشروعیت «جان‌مارو» و با روش هرمنوتیک تفسیری «کوئنتین اسکینر» درصدد دریافت مهم ترین مفاهیمی است که اندیشه جامی تولید کرده و توسط او و شاگردان اش وارد سامانه سیاسی عصر او شده و رفتار سیاسی زمان وی را شکل داده است. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/38679

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315 the analysing of institutionalization obstacles of political parties in quasi-democratic systemsموانع نهادینگی احزاب سیاسی در نظام‌های شبه‌دموکراتیک295325faمجیدپیروزدانش آموخته دکتری علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، ایرانسید علیرضاحسینی بهشتیاستادیارگروه علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس، ایران مسعودغفاریدانشیار بازنشسته، گروه علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس، ایران فرشادمومنیاستاد گروه علوم اقتصادی دانشگاه علامه طباطبایی، ایران20191025 The purpose of this article is to analyse institutionalization obstacles of political parties in quasi-democratic systems. These systems have a combination of democratic appearance and authoritarianism contents, and lack institutionalized competition between political parties. What is most evident in such systems is the formation of groups centering on prominent individuals and, in effect, changing to mere means to expand their influence. In this study, such parties are recognized as‘entrepreneur parties.’ The hypothesis is the short-comingsconcerned withpolitical culture, laws, regulations, and criteria of judgement, and the performance of political competition, leading to the formation of theentrepreneur party, an organization that does not benefit from the institutional tradition and continue to exist only under prominent figures. In this study, the descriptive-analytical method is based on library data.The aim of this paper is to introducethe comprehensive set of institutional arrangements in quasi-democratic systems that affect the nature of political parties’ organizations and to provide a better understanding of the party-centered relations in quasi-democratic systems. هدف این مقاله، بررسی موانع نهادینگی احزاب سیاسی در نظام‌های شبه-دموکراتیک است؛ نظام‌هایی که ترکیبی از مظاهر دموکراسی و محتوای اقتدارگرایی را با هم دارند و از نهادینگی رقابت احزاب سیاسی محرومند. آنچه بیش از همه صحنۀ‌ سیاست را در این نظام‌ها نشان می‌دهد، تکاپوی گروه‌هایی است که حول محور اشخاص برجسته شکل گرفته و عملاً ابزار دست آنها برای تحکیم و بسط نفوذشان می‌شود. در این پژوهش، چنین احزابی، «حزب مؤسس» نام دارند. فرضیۀ پژوهش بر این پایه استوار است که وجود نارسایی در سطوح فرهنگ، قوانین و مقررات و مسئلۀ‌ داوری و اجرای رقابت سیاسی، منجر به شکل‌گیری سازمان‌ حزب مؤسس می شود که بهره‌ای از سنت نهادینگی نداشته، تنها ذیل چهره‌های برجسته به حیات خود ادامه می‌دهد. در این پژوهش، روش توصیفی- تحلیلی مبتنی بر داده های کتابخانه ای به‌کار رفته است. در این مقاله تلاش شده تا با معرفی مجموعه ای هم بسته از ترتیبات نهادی در نظام های شبه‌دموکراتیک و اثر آن بر ماهیت سازمان حزبی، درکی از مناسبات حزب محور در نظام های شبه دموکراتیک ارائه شود. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12543

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579617322023315Waqf and the Function of Political Participation in Contemporary Iran: A Study From the New Institutionalism Point of Viewوقف و کارکرد مشارکت سیاسی در ایران معاصر؛ مطالعه‌ای از منظر نهادگرایی جدید327359faعلیکریم حدیثیدانشجوی دکتری جامعه‌شناسی سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، ایرانمجتبيمقصوديدانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، ایراناکبراشرفیدانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزیبابک نادرپوراستادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی20191229Waqf [a system of land-based charitable endowment], as rooted in historical and religious traditions in Iran and the Islamic world, has always been a topic of interest for believers, philanthropists, statesmen, and of course those who have benefited from it in different social groups and classes. For a long time, the mechanisms of waqf as a non-governmental and traditional institution have been very influential on various social, political, economic, and cultural structures. Today, with the introduction of the idea of small government and big civil society, these institutions have the potential for attracting renewed attention to revise their internal and external mechanisms and to revitalize their functionality. The main question of this study is as follow: from the standpoint of New Institutionalism, how does waqf as a Sharia-based, society-centered, andnon-governmental institution affect political participation? Our hypothesis is that the practice of waqf facilitates higher degrees of political participation sinceas a non-governmental institution, it takes up some of the responsibilities of the state for social justice, and with a philanthropy that is based in piety and humanism, it contributes to the distribution of wealth and resources. Indeed we can account for different aspects of this mechanism by re-reading the concept of waqf andits historical background from the perspective of New Institutionalism. This research tries to help represent this neglected field by using a qualitative-conceptual method. Findings of this study portrayWaqf in three ways; "Social participation" through focusing on health care, "economic participation" through donations and welfare services, and "political participation" through cultural-educational functions, especially for the needy and disadvantaged groups Governance helps and has the talent to serve as a model of efficient and community-based governance. وقف به عنوان عمل برخاسته از سنت تاریخی و دینی در جهان اسلام و ایران از دیربازمورد توجه دین باوران، خیرین، دولت مردان و بهره مندان عادی از هر قشر و گروه اجتماعی بوده و به لحاظ کارکردی به مثابه سازمانی مردم نهاد، سنتی و دین‌پایه، تأثیرات فراوانی بر ساختارهای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی داشته و در عصر حاضر به واسطه مطرح شدن ایدۀ دولت کوچک و جامعۀ مدنی بزرگ، این دست نهادها قابلیت مطرح شدن دوباره و بازبینی سازوکارهای درونی و کارکردهای بیرونی و نوین سازی کاربردی دارند. با چنین پیش زمینه ای واز منظر«نهادگرایی نوین» می‌توان این پرسش کلیدی را مطرح ساخت که: وقف به مثابه «تشکلی مردم نهاد»، «شریعت پایه» و «جامعه محور» چگونه بر مشارکت سیاسی تأثیر می گذارد؟ در پاسخ به این پرسش کلیدی می‌توان این فرضیه را مطرح کرد که وقف به مثابه سازمانی مردم نهاد و نوع دوستانه، به صورت غیر مستقیم و غیرمحسوس با ورود به حوزۀ اختیارات دولت در عرصۀ عدالت اجتماعی، با خیراندیشی برخاسته از دوگانۀ شریعت و انسان دوستی به بازتوزیع منابع ثروت و سرمایه اقدام می کند و مشارکت سیاسی را تسهیل می نماید. تشریح وجوه این سازوکار از مسیر بازخوانی مفهوم وقف، پیشینۀ تاریخی آن و مطالعۀ آن، از منظر روش نهادگرایی نوین امکان پذیر است. این پژوهش با بهره-گیری از روش کیفی- تفهمی تلاش دارد به بازنمایی این حوزۀ مغفول کمک نماید. یافته های این پژوهش نشان می‌دهد که وقف به سه شیوۀ «مشارکت اجتماعی» از طریق تمرکز بر کمک‌های بهداشتی- درمانی، «مشارکت اقتصادی» از طریق اعطای اعانات و ارائۀخدمات رفاهی و نیز «مشارکت سیاسی» از طریق کارکردهای فرهنگی- آموزشی به ویژه به گروه‌های نیازمند و اقشار محروم جامعه به روند حکمرانی کمک می کند و این استعداد را دارد تا در خدمت مدلی از حاکمیت کارآمد و جامعه محور درآید. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12560