مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796112005921Dialogue of Civilizations from a Feminist Perspectiveگفت و گوی تمدنها و مسأله جنسيت110faفاطمهصادقی201615This article is an attempt to clarify some aspects of interaction among civilizations from a feminist point of view. Questions that this article tries to answer are: If we consider the “symbolic” order of modern societies on one hand, and “semiotic” anarchy (in Kristevian terms) of other societies on the other, is there any possibility to establish a dialogue among these cultures on the basis of mutual understanding? Or would that be an agonal dialogue which, as Lyotard puts it “ falls in the domain of agonistics” of power? And finally, how would a non- agonal dialogue be possible without reduction of any culture into another?اين مقاله كوششي است برای تبيين برخی از جنبههای تعاملات تمدنی شامل ايدة گفت و گوی تمدنها از منظر ديدگاههای جنسيت، به ويژه ديدگاه ژوليا کريستوا، فمينيست بلغاریالاصل فرانسوی.
پرسشهای بنياديني كه مقاله حاضر در صدد پاسخ دادن به آنهاست، عبارتند از: چنانچه به تعبير کريستوا سامان نمادين جوامع مدرن را از يکسو و آنارشی نشانه ـ ای ساير جوامع را از سوی ديگر در نظر بگيريم، آيا امکان برقراری يک گفت و گوی تفاهمآميز ميان آنها وجود دارد يا خير؟ آيا اين گفت و گو صرفا نوعی گفت و گوی جدلی خواهد بود که به تعبير ليوتار در «چنبر تعارضها» و منازعات قدرت خواهد افتاد؟ نهايتاً آنکه تحت کدام شرايط، امکان چنين گفت و گوی تفاهمآميزی وجود خواهد داشت؛ گفت و گويی که در آن تحول و تقليل يک فرهنگ به ديگری (در اينجا تقليل امر نشانهای به امر نمادين) صورت نگيرد؟
http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11749مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796112005921Dialogue of Civilizations Objective Grounds and Theoretical Guidelinesگفت وگوي تمدنها: زمينههاي عيني و سرمشقهاي نظري110faمحمودعلیپور201615The present paper is inspired by part of a research titled “Dialogue of Civilizations and International Communications: An Analysis of the Actual and Theoretical Grounds of Realizing a Dialogue among Civilizations”. In part one, a review of various modern schools of political philosophy is carried out with a view to distilling models which would be congenial to the idea of the dialogue of civilizations. These are divided into the three categories of “interest-oriented liberal”, “liberal based on an ethical relationship”, and “non-liberal based on political solidarity”.
Part two is an examination of the various patterns that have emerged in the field of communications in the past thirty years, as well as a brief account of their distinctive characteristics. The first paradigmatic order mainly encompasses a model critical of the prevailing capitalist system in the world. The second paradigmatic model, as underlined by Habermas, has stronger affinities to the notion of communication. The last model is more in tune with the views of communitarians.
The final part is an attempt at ascertaining the degree to which the examined theories and guidelines lend philosophical and political substance to the idea of dialogue of civilizations as a scientific theory. Based on such an approach it becomes possible to establish stronger links between communitarian notions and the idea of dialogue among civilizations.
در اين مقاله تلاش شده است با تمسك به تنوعات فلسفه سياسي مدرن، الگوهايي كه هر يك به نحوي مستعد پذيرش ايده گفتوگوي تمدنها هستند، طبقهبندي شوند. اين الگوها در قالب سه دسته نظريه «ليبرالي مصلحت جويانه»، «ليبرالي متكي بر پيوند اخلاقي» و «غيرليبرالي متكي بر همبستگي سياسي» قابل طرح هستند. هابرماس، گادامر، باختين و فيلسوفان اجتماعگرا نظريهپردازاني هستند كه ميتوانند ذيل اين تقسيمبنديها مورد مطالعه قرار گيرند.
بخش دوم مقاله به بررسي الگوهاي پديد آمده در عرصه ارتباطات طي سه دهه پاياني قرن بيستم و توصيف مختصر ويژگيهاي هر يك اختصاص دارد. نظم پارادايمي نخست عمدتاً دربرگيرنده يك الگوي نقاد به نظم سرمايهدارانه در عرصه جهاني است، الگوي پارادايمي دوم به روايت هابرماس از ارتباط قرابت بيشتر دارد و الگوي سوم به مباني نظري اجتماعگرايان نزديك ميشود.
بخش سوم مقاله در پي آن است كه به اعتبار نظريهها و سرمشقهاي مطرح شده به وجوه عمده فلسفي و سياسي كه ايده گفتوگوي تمدنها را به نظريه علمي نزديك ميكند، بپردازد. بر اين اساس ميتـوان پيوندهاي بيشتري ميان انديشههاي «اجتماعگرا» و ايده «گفتوگوي تمدنها» برقرار كرد.
http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11750مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796112005921Critical International Relations Theory and Dialogue of Civilizationsنظرية انتقادي روابط بينالملل و گفت وگوي تمدنها110faحميرا مشیرزادهدانشيار روابط بينالملل دانشگاه تهران201616Although “dialogue of civilizations” is not a wholly new concept, its popularity was due to its being reintroduced by the Iranian President in the late 1990’s. As a notion in international relations, it has significant theoretical implications at different levels including ontological, epistemological, sociological, and normative. It is, however, theoretically underdeveloped. Among the theories of international relations, the so-called critical international theory might be seen as one of the best theoretical contexts for understanding and conceptualizing the theoretical contribution of dialogue of civilizations. This paper attempts to clarify this contribution. Critical theory is best known for its emphasis on dialogue and discourse and on the way that dialogue can shape the foundation for truth, objectivity, and consensus. At the international level, these may have more specific implications both in meta-theoretical and theoretical aspects. This paper will show how ontologically this idea can alter the state-centric conception of international relations. Epistemologically, it may function as a basis for non Euro-centric conceptions of international relations. Sociologically, it is a way towards the formation of moral community. And finally it is normatively oriented towards a less-exclusionary, fairer world politics. It will be argued that in all these four aspects it is more or less consistent with meta-theoretical, theoretical, and moral commitments of critical international theory. اگرچه گفتوگوي تمدنها مفهومي كاملاً جديد نيست؛ با طرح مجدد آن از سوي سيدمحمد خاتمي، رئيس جمهوري اسلامي ايران، در اواخر دهة 1990 ميلادي مورد توجه جدي قرار گرفت. اين مفهوم در روابط بينالملل داراي مدلولات مهم نظري در سطوح مختلف هستيشناختي، معرفتشناختي، جامعهشناختي و هنجاري است و در عين حال، به اندازة كافي مداقة نظري نشده است. به نظر ميرسد كه از ميان نظريههاي روابط بينالملل، نظرية بهاصطلاح انتقادي، يكي از بهترين بسترهاي نظري براي فهم و مفهومبندي جايگاه نظري گفتوگوي تمدنها است. شهرت نظرية انتقادي به دليل تأكيد آن بر گفتوگو و گفتمان و نقش آن در شكلدادن به بنيان حقيقت، غيبت و اجماع است. اينها ميتوانند در سطح بينالملل پيامدهاي مهمي در ابعاد نظري و فرانظري داشته باشند. اين مقاله نشان ميدهد كه چگونه اين انگاره ميتواند در سطح هستيشناسي، برداشت دولت محور را از روابط بينالملل متحول سازد. از لحاظ معرفتشناختي ميتواند به عنوان بنياني براي برداشتهايي غير اروپا محور از روابط بينالملل عمل كند و در سطح جامعهشناختي، راهي به سمت شكلگيري اجتماع اخلاقي است. سرانجام اينكه از نظر هنجاري معطوف به سياست جهاني عادلانهتري است كه كمتر جنبة برونگذارانه دارد. استدلال اين مقاله آن است كه همة اين ابعاد كموبيش با تعهدات فرانظري، نظري و اخلاقي نظرية بينالمللي انتقادي همخواني دارند.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11751مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796112005921 The Political Thought of Reza Davari Ardakaniانديشه سياسي رضا داوري اردكاني110faسيدرضا شاكري201616This essay is a look into the political thought of Reza Davari. The author seeks to address two basic pivots in Davari’s political thinking; first his deliberations on Farabi’s political philosophy; and second, his critique of modernity. It is claimed here that Davari’s political thought is primarely philosophical, and also necessarily affected by the historical context of his life.جستجوي انديشه سياسي در تفكر رضا داوري اردكاني، دغدغه اين نوشتار است. بر اين اساس مقاله ميكوشد در يك پس زمينه تاريخي يعني از طريق بازنمايي بستر و شرايط تاريخي در قالبي نظري، به قوام يافتن انديشه فلسفي داوري در دو بخش مربوط سياست بپردازد. دو محور اساسي در كليت جريان انديشه سياسي داوري بچشم ميخورد؛ يكي تأمل و كند كاو در دستگاه فلسفه سياسي فارابي مؤسس فلسفه اسلامي و دوم بازخواني و نقد داوري از مباني تجدد است. نتيجه آنكه انديشه سياسي داوري به ضرورت فلسفي است و در حوزه سياست متأثر از زمانهاي است كه افكار و آراي او در آن شكل يافته است و به همين دليل در بخشهايي متضمن نظريه سياسي است.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11752مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796112005921Friendship in Political Philosophyدوستي در فلسفه سياسي110faعباس منوچهریاستاد علوم سياسي دانشگاه تربيت مدرس201616Friendship was one of the pivotal notions in Aristotle’s Ethics. It has, however, been neglected and marginalized in the history of western thought. There has, however, in recent times a new attentionbeing paid to this notion. This essay studies the relationship between contemporary political philosophy and friendship by assesing the notion of solidarity in this regard .يكي از مفاهيم محوري در فلسفه اخلاق ارسطو، دوستي است. اين مفهوم پس از وي در سير تاريخ انديشه به حاشيه رفت، اما در عصر حاضر مجدداً مورد توجه جدي قرار گرفته است. در اين نوشتار ضمن بررسي مفهوم دوستي در سير انديشه، نسبت آن با فلسفه سياسي معاصر مورد بررسي قرار گرفته است.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11753مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796112005921Islam and Democracy in Youssef Al Gharzavi’s Political Thoughtاسلام و دموكراسي در انديشه سياسي يوسف القرضاوي110faمرتضيبحرانيدانشیار پژوهشکده علوم انسانی201616This article seeks to explain the role of democracy in Islamic political thought of Youssef Al Gharzavi. In his view, Islam has recognized democracy and has specified rules and criteria for it. Promoting goods and preventing evils, council, allegiance, and women participation in social and political arena are examples for these rules.اين مقاله در پي تبيين جايگاه دموكراسي در انديشه سياسي اسلام از نظر يوسف القرضاوي (از متفكران اسلامي ميانهرو عرب) است. از نظر او اسلام قرنها جلوتراز غرب، پديده دموكراسي و قواعد و معيارهاي آن را معين كرده اما تبيين جزئيات آن را به انديشمندان مسلمان واگذار كرده است. راهكارهايي چون امر به معروف و نهي از منكر، شورا، بيعت و مشاركت زنان در عرصههاي سياسي ـ اجتماعي از جملة اين قواعد هستند. البته پذيرش دموكراسي به معناي كنار نهادن حاكميت خداوند نيست زيرا اصل حاكميت مردم كه بنيان دموكراسي محسوب ميشود، با اصل حاكميت خدا در تضاد نيست بلكه حاكميت خدا با حاكميت فردي كه اساس استبداد است در تضاد است. هدف از دموكراسي كنار نهادن حاكميت طاغوت و ستمكاران است نه نفي حاكميت خدا و بنابر اين اجراي دموكراسي به منظور جلوگيري از استبداد و سلطه طاغوت گام نهادن در راستاي تحقق حاكميت خداوند است. از نظر وي استدلال به اينكه دموكراسي، حكومت اكثريت است و اكثريت هم در قرآن مذموم شمرده شدهاند، استدلالي نابجاست كه بر پايه يك مغالطه استوار است. زيرا فرض بر آن است كه ما از دموكراسي در جامعه اسلامي سخن به ميان ميآوريم، جامعهاي كه اكثريت آن داراي عقل و انديشهاند.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11754مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796112005921Shiite Foghaha and Monitoring Political Powerنظارت بر قدرت سياسي از ديدگاه فقهاء شيعه110faتوحيد محرمي201616The author examines the notion of monitoring "political power" monitoring presented theories in Shiite foghaha’s views. Disscussing views regarding the necessity and sufficiency of inner control, as well as those regarding the necessity of both inner and outer control, constitute the core issues of this essay.
مقاله با طرح ضرورت نظارت بر قدرت سياسي، چگونگي نظريات ارائه شده در اين زمينه با توجه به آراء فقهاء شيعه را بررسي و تحليل ميكند ـ برخي از فقهاء عظام شيعه كه معتقد به مشروعيت الهي بلاواسطه ميباشند، نظارت دروني (عدالت و فقاهت) را شرط لازم و كافي دانستهاند و به مؤلفههاي نظارت بيروني نيز پرداختهاند و گروه ديگر كه مشروعيت دولت اسلامي را الهي ـ مردمي ميدانند؛ علاوه بر لزوم نظارت دروني، نظارتهاي بيروني نهادينه شده را شرط لازم سلامت قدرت سياسي دانستهاند. بحث ضرورت طرح موضوع، مفهوم نظارت، لزوم نظارت دروني، شرايط رهبر از ديدگاه عقل و قرآن، دلائل لزوم نظارت بيروني، قائلين به لزوم و كفايت نظارت دروني، قائلين به لزوم نظارت دروني و بيروني عمدهترين مباحث اين مقاله را تشكيل ميدهند.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11755