مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش سیاست نظری 2008-5796 1 39 2024 2 20 The potential and requirements of an institutionalist approach in the foreign policy of the Republic of Iran ظرفیت ها و بایسته های رویکرد نهادگرایی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران fa عباس ضیاءالدینی داتشگاه آزاد واحد جنوب محمد کمالی زاده استادیار گروه علوم سیاسی، پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات اجتماعي جهاددانشگاهي سید خدایار مرتضوی داتشگاه آزاد واحد جنوب سید عطاءالله سینائی تهران 2025 4 5 <p>The present study seeks to understand the foreign policy of the Islamic Republic of Iran with a view to the institutionalist approach. Institutionalism is a key approach to foreign policy analysis that emphasizes the role of domestic and international institutions in shaping state behavior. It is based on the assumption that institutional structures and rules, based on principles, norms, attitudes, and values, constrain policymakers' options and guide them toward specific decisions. Institutionalism is a key approach to foreign policy analysis that emphasizes the role of domestic and international institutions in shaping state behavior. It is based on the assumption that institutional structures and rules, based on principles, norms, attitudes, and values, constrain policymakers' options and guide them toward specific decisions. Using an institutionalist approach and a descriptive-analytical method, this article seeks to answer the question of how the foreign policy of the Islamic Republic of Iran can be made more efficient and effective by utilizing the capacities of institutionalism, and what indicators distinguish Iran's foreign policy from an institutionalist perspective. The results show that strengthening institutional interactions, increasing coordination between domestic institutions, and utilizing cultural, economic, and strategic capacities are among the key requirements of institutionalism in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran</p> <p>چکیده</p> <p>پژوهش حاضر در پی شناخت سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با نگاهی به رویکرد نهادگرایی می باشد. نهادگرایی یکی از رویکردهای کلیدی در تحلیل سیاست خارجی است که بر نقش نهادهای داخلی و بین&zwnj;المللی در شکل&zwnj;دهی به رفتار دولت&zwnj;ها تأکید دارد. این رویکرد بر این فرض استوار است که ساختارها و قواعد نهادی که با تکیه بر&nbsp; اصول ، هنجار ها، نگرش&zwnj;ها و ارزش&zwnj;ها ایجاد شده اند؛ گزینه&zwnj;های سیاست&zwnj;گذاران را محدود کرده و آنها را به سمت تصمیمات مشخصی هدایت می&zwnj;کنند. رویکرد سیاست خارجی ج ا ا نیز از این قاعده مستثنی نیست. قانون اساسی بعنوان یک نهاد و هنجار حقوقی برتر، حاکمیتی دو وجهی و دارای دو منشأ جمهوریت و اسلامیت بوده و اهداف فراملی و آرمان گرایانه&zwnj;ای همچون هموارسازی راه تشکیل امت واحد جهانی و نجات ملل محروم جهان را درکنار اهداف ملی قرار داده است. این مقاله با استفاده از رویکرد نهادگرایی و روش توصیفی - تحلیلی به دنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه می&zwnj;توان با بهره&zwnj;گیری از ظرفیت&zwnj;های نهادگرایی، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را کارآمدتر و مؤثرتر ساخت و چه شاخص هایی سیاست خارجی ج ا ایران را از منظر نهادگرائی متمایز می نماید. نتایج نشان می&zwnj;دهد که تقویت تعاملات نهادی، افزایش هماهنگی بین نهادهای داخلی و بهره&zwnj;گیری از ظرفیت&zwnj;های فرهنگی، اقتصادی و راهبردی، از جمله الزامات کلیدی نهادگرایی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است.</p> <p>&nbsp;</p> http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/49862