مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Republicanism’s Status in Mohammad Ali Forogh’ political thoughtجایگاه جمهوریت در اندیشه سیاسی «محمدعلی فروغی»128faروزبهپرهامدانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاهایرجرنجبرعضو هیات علمی دانشگاه0000-0002-5183-505420161124Investigating the relationship between monarchy and republicanism in Mohammad Ali Forouqi's political thought is the purpose of the present research. The opposition of monarchy and republicanism, as two politically distinct models for regulating power_based terms and relationships within human society has been one of the oldest intellectual conflicts in the domain of political thought. Possessing some realistic insights, Forouqi considers unsociability and irregularity as parts of primary nature of human beings; some violent nature contaminated by lethal instincts of self-conceit and selfishness, ambition of which seems to be endless unless it is overshadowed by some monarchical systems and governance by clever and pretentious kings. Monarchy was not considered as an ideal perfection by Forouqi, but his pessimistic view of humans, on one hand, and social circumstances and political chaos prevailing during his time, on the other hand, led him to perceive politically that the grounds for republicanism_based political order would be provided solely by destroying primary nature and essence of humans and replacing them with secondary nature under monarchical systems. With such a perception of monarchy_republicanism relationship within political thought in mind, present research examines mentioned dichotomous position in the realm of Forouqi’s political thought. By applying Sprigens’ theoretical framework, this research concludes that through observing and recognizing crisis and suffering prevailing on the society he was living in, Forouqi identified political order of monarchy as an interest_based requirement appropriate to Iranian society while his politically ideal norm was formed by his deep cognition of the logic governing modern terms and relations and emergence of a novel order based on the rule of law; A norm that, in his view, would result in mere political chaos and instability within a society lacking primary components of republicanism_based political order. مسئله پژوهش حاضر، سنجش نسبت «سلطنت» و «جمهوریت» در اندیشه سیاسی محمدعلی فروغی است. تقابل سلطنت و جمهوریت به مثابۀ دو الگوی سیاسی متمایز برای تنظیم مناسبات و روابط قدرت در جامعه انسانی، یکی از دیرینه ترین منازعات فکری در گسترۀ اندیشۀ سیاسی بوده است. فروغی با بینشی واقع گرایانه، اجتماع گریزی و نظم ناپذیری را جزء «طبیعت اولیه » انسان می دانست؛ طبیعتی خشن و آلوده به غرایز مرگبارِ خودبینی و خودخواهی که جاه طلبی او جز در سایۀ نظمِ «سلطانی» و حاکمیتِ «شهریاری» زیرک و متظاهر، بی پایان می نماید. سلطنت، کمال مطلوب فروغی نبود، اما نگاه بدبینانۀ او به انسان از یکسو و شرایط اجتماعی و پریشانی سیاسی حاکم بر زمانه اش از سوی دیگر وی را به این درک سیاسی سوق داد که تنها با از بین بردن خمیرمایه و «طبیعت اولیه » انسان و جایگزینی آن با «طبیعتی ثانویه» در پرتو نظمی «سلطانی» است که زمینه برای نظم سیاسی مبتنی بر جمهوریت فراهم می شود. پژوهش حاضر با چنین درکی از نسبت سلطنت و جمهوریت در اندیشۀ سیاسی به بررسی جایگاه «دوگانه» مزبور در گسترۀ اندیشۀ سیاسی فروغی می پردازد. این پژوهش با کاربست چارچوب نظری «اسپریگنز» به این نتیجه می رسد که فروغی با مشاهده و تشخیص بحران و درد حاکم بر جامعه ای که در آن می-زیست، نظم سیاسی سلطنت را به مثابۀ ضرورتی مبتنی بر مصلحت، مناسب حال جامعۀ ایران می‌دانست. اما شناخت عمیق وی از منطق حاکم بر مناسبات دوران جدید و ظهور نظمی نوآیین و مبتنی بر حاکمیت قانون، هنجار سیاسی مطلوب او را شکل می‌داد؛ هنجاری که به زعم وی برای جامعه ای که فاقد مؤلفه های اولیۀ نظم سیاسی مبتنی بر جمهوریت است، جز به پریشانی و بی-ثباتی سیاسی نمی‌انجامد. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11962

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Conceptual Evolution of “Law” in the constitution process of Islamic Republic of Iranتحول مفهومی «قانون» در فرایند تدوین قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران2964faمحمد کمالی زادهپژوهشگکاه علوم انسانیامیر محمدسوریپژوهشگاه علوم انساني و مطالعات اجتماعي جهاددانشگاهي2017121The constitution of Islamic Republic of Iran as an influential concept and phenomenon, needs to be investigated historically to make clear the formation process of its constituent concepts and elements. The concepts and elements have been formed before revolution and as a result of revolution on one hand, and the intellectual attempts of compilers regarding conventionalizing issue. The great characters of revolution not only did not have any perception and special thought of law in their minds, but also they did not think well about the process of law formulation. So while formulating the constitution, they are faced with various difficulties for formulating the key clauses such as sovereignty problems and peolple’s rights and principal freedoms. So for understanding the philosophy and the process of constitution phenomenon in Islamic Republic of Iran, the historical concepts and its formation process and also conventionalizing process of laws should be considered. This goal is achieved considering the mentalities and intentions of formulators of Islamic Republic of Iran’s law while responding the era’s problems. قانون اساسی جمهوری اسلامی به عنوان یک مفهوم و پدیده تأثیرگذار نیازمند بررسی تاریخی است تا بتوان به چرایی شکل‌گیری مفاهیم و عناصر تشکیل‌دهنده آن پی برد. مفاهیم و عناصری که از پیش از انقلاب و در نتیجه تحولات انقلاب از سویی و همچنین تلاش‌های فکری تدوین‌کنندگان با توجه به معضل عرفی سازی شکل گرفت. بزرگان انقلاب نه تنها مفهوم و اندیشه خاصی از قانون در ذهن نداشتند، بلکه درباره چگونگی تدوین قانون به درستی نیندیشیده بودند. به همین دلیل در زمان تدوین قانون اساسی با معضلات متعددی برای تنظیم بندهای کلیدی‌ای همچون مسائل حاکمیتی و حقوق ملت و آزادی‌های اساسی مواجه بودند. از این رو برای درک چرایی و چگونگی پدیده قانون اساسی در جمهوری اسلامی ایران هم باید به مفاهیم تاریخی و چگونگی شکل‌گیری آن توجه کرد و هم به مسئله نحوه عرفی ساختن قوانین در ایران نظر داشت. امری که با توجه به ذهنیت‌ها و نیت‌های تدوین‌کنندگان قانون اساسی جمهوری اسلامی و در پاسخ به مسائل زمانه شکل می‌گیرد. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11992

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917The Effect of Social Capital on Access to Political Positionتأثیر سرمایۀ اجتماعی شبکه بر دستیابی به مقام سیاسی6592faکیومرث اشتریاندانشگاه تهرانطاهرهمهرورزیانپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی201727In different societies, there have always been serious conflicts in getting power as the most important and influential element in social-political life, and individuals compete in a variety of ways to get power. The social capital of actors can be very effective in determining the ultimate result of the competition, and the more the volunteers and actors use network communications in competition and, as a result, have the support of collective networks, the more they would be supported by the groups and networks that have influence and power, so they can likely achieve the more political position. The main issue of the article is how the social capital of the network affects the achievement of political status and the method of analysis is descriptive and analytical here. در جوامع مختلف برای کسب قدرت به مثابه مهم ترین و تأثیرگذارترین عنصر در زندگی سیاسی- اجتماعی، همواره رقابت ها و کشمکش های جدی وجود داشته و افراد به طرق گوناگونی برای رسیدن به قدرت با هم رقابت می کنند. سرمایۀ اجتماعی بازیگران می تواند در تعیین نتیجۀ نهایی رقابت بسیار مؤثر باشد و هرچه داوطلبین و بازیگران عرصۀ رقابت از ارتباطات شبکه ای و در نتیجه حمایت شبکه های جمعی بیشتری برخوردار باشند، می توانند حمایت گروه ها و شبکه های صاحب نفوذ و قدرت را جلب کرده و امکان دستیابی به مقام سیاسی برای آن ها بیشتر فراهم خواهد بود. مسئلۀ اساسی مقالۀ حاضر، چگونگی تأثیر سرمایۀ اجتماعی شبکه بر دستیابی به مقام سیاسی بوده، روش تحلیل مورد نظر در اینجا روش توصیفی و تحلیلی است. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12002

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917The role of power, co- imagination and extremism in creating human identityنقش قدرت، هم‏خیال‏سازی و افراطی‏گری در خلق هویت انسانی93137faفاطمهشاه رضاییدانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمالکیکاوسیاکیدهپژوهشگر فلسفه2017226 This article has been based on this hypothesis that extremism as one of the ways in which power is exercised, is a reaction of individual or individuals who are obedient of power for regaining identity for responding the question" What is the role of power and extremism in the creation of human identity". In this qualititative research by interpretative methods, human personality and identity in view of philosophy, politics, psychology and sociology scholars have been studied according to Martin Heidegger’s definition of "Man-Dasein"’s view and have been recognized and denominated two different synchronous types of "Identity" for every individual entitled: "Existent Identity" (in the sense of what a person identified and defined by it) and "Conceivable Identity" (in the sense of identity depicted in the mind of Person, and other imaginable identities for each person), which have relation and influence on each other. By reviewing "Dasein", who recognizes himself on his own base, the necessity of adapting existent and conceivable identity in his life is appeared, and by focusing on the role of power and the ways in which power is exercised in the light of adapting two types of identities as a goal, a process of exercising power is realized and named as "co- imagination" (in the meaning of the process of interference, change and determination of wishes, goals and desires of others in various ways -intentionally and unintentionally-, and considering others only as tools for providing conditions for gaining own demands, goals, aspirations or of own institution, group, community and . . . ). The subjection of this Co-imagination, who wishes to reclaim this "conceivable identity", while attempting extreme reactions, tending to subjugate the others, have been followed in different scope of "Dasein" to mark the invasive surroundings to Dasein Identity in order to make calculable and predictable version of Dasein, and to find the consequences and to provide the consequences and solution seeking means of extremism which may provide guidelines for afterthoughts. این مقاله برای پاسخ به پرسش «نقش قدرت و افراطی‏گری در خلق هویت انسانی چیست»، بر این فرضیه استوار گشته که افراطی‏گری به ‏عنوان یکی از شیوه‏های اعمال قدرت، واکنش فرد یا افراد منقادِ قدرت در جهت باز‏پس‏گیری هویت خویش است. در این پژوهش که با رویکرد کیفی و تکیه بر روش‏های تفسیری صورت گرفته، شخصیت و هویت انسان از منظر اندیشمندان حوزه فلسفه، سیاست، روان‏شناسی و جامعه‏شناسی در تطبیق با ماهیت دازاین از نگاه «هایدگر» بررسی شده و دو گونه متفاوت و هم‏زمانِ هویت برای هر فرد شناسایی شده است که به آنها نام «هویت موجود»‏‏ (به مفهوم آنچه فرد توسط آن شناسایی و تعریف می‏گردد) و «هویت ممکن» (به مفهوم هویت‏ تصویرشده در ذهن فرد و دیگر هویت‏های قابل تصور برای هر فرد) داده‏ایم. با بررسی دازاین که بر پایه آشکاری خودش می‏فهمد، ضرورت تطبیق هویت موجود و ممکن در زیست او مورد توجه قرار گرفته، با تمرکز بر نقش قدرت و شیوه‏های اعمال قدرت در پرتو این هدف، پروسه‏ای از اعمال قدرت برای امکان- ابزارسازی دیگران به قصد تطبیق هویت موجود و ممکنِ اعمال‏کننده قدرت رخ می‏نماید که آن‏ پروسه را «هم‏خیال‏سازی» (به مفهوم روند دخالت، تغییر و تعیین آرزوها و در پی آن اهداف و خواست‏های افراد با شیوه‏های مختلف در اشکال آگاهانه و ناآگاهانه و در نظر آوردن دیگران تنها به عنوان ابزاری برای فراهم‏سازی شرایط حصول خواست‏ها، اهداف و آرزوهای خود، نهاد خود، گروه خود، جامعه خود و...) نامیده‏ایم. منقادِ «هم‏خیال‏سازی» که برای بازپس‏گیری هویت ممکن خود و به انقیاد کشاندن دیگران به واکنش‏های افراطی مبادرت می‏کند، در حوزه‏های گوناگون زیستِ دازاین پیگیری شده است تا اطراف هجوم‏برنده به هویت دازاین در زیست کنونی به‏ منظور قابل‏ محاسبه و پیش‏بینی‏پذیر کردن دازاین مشخص شده، عوارض و اسباب افراطی‏گری نمایان گردد و بستری برای چاره‏اندیشی فراهم آید. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12010

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Neo- Asabiyyah; conceptual development of Ibn-Khaldun's notion of Asabiyyah regarding the formation process of ISIS«نوعصبیت»؛ توسعۀ مفهوم عصبیت ابن‌خلدون با نگاه به روند شکل¬گیری گروه داعش139172faاحمد مهربان دافساریدانشگاه شهید بهشتیمنصورمیراحمدیدانشگاه شهید بهشتی2017315Internal cohesion among Salafi-Jihadi networks is somehow similar to kinship ties in tribal societies. This is not very reproduction of the kinship ties though it reminds some aspects of Ibn-Khaldun’s notion of “Asabiyah”. Thus in spite of much similarities we can not apply this concept for the analysis of Daesh terrorist group and its related networks enjoying ethnic and linguistic variety. Moreover, some other characteristics of these groups i. e. having affiliated networks and using the social media are specific to the modern societies and therefore the classical notion of “asabiyah” does not appropriately explain their aspects. Analyzing Khaldunian asabiyyah’s elements i. e. kinship ties, religion, and authority, the study of their dynamics and developments through the formation process of ISIS and its internal cohesion, this research delivers an assessment on the possibilities for postulating a new Khaldunian analysis. .همبستگی و انسجام درونی شبکه‌های سلفی- جهادی از پاره ای جهات شبیه به همبستگی خونی و خاندانی در جوامع قبیله‌ای است. این امر هر چند معادل عینی پیوند خونی و خاندانی در زندگی قبیله ای نیست، از برخی جهات یادآور مفهوم «عصبیت» ابن خلدون است. به همین دلیل با وجود برخی شباهت ها نمی‌توان این مفهوم را برای تحلیل شکل گیری گروه تروریستی داعش و شبکه‌های مرتبط با آن که از تنوع نژادی و زبانی قابل ملاحظه ای برخوردارند، به کار بست. علاوه بر این شماری دیگر از ویژگی های این گروه از جمله استفاده آن از رسانه های اجتماعی و ساختار شبکه ای آن‌ مختص جوامع جدید است و به نظر می‌رسد مفهوم قدیم «عصبیت» قادر به تبیین همه ابعاد آن نیست. پژوهش حاضر با تجزیه مؤلفه های عصبیت یعنی پیوند خونی، مذهب و اقتدار و بررسی تحول و پویایی آنها در جریان شکل گیری و همبستگی گروهیِ داعش، امکانات ارائه تحلیلی نوخلدونی در این زمینه را بررسی می کند.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12015

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Colonial Streaks in Kant's Philosophy of Judgment (Based on Spivak`s Ideas)رگه‌های استعمار در فلسفه کانت (با تکیه بر آراء اسپیوک)173198faصدیقهپورمختاردانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهرانشمس الملوکمصطفویدانشگاه آزاد واحد تهران شمالسید محمد مرندی دانشگاه تهران201743The success of British colonial rule during the nineteenth century was not only dependent on the threat of military force, but also on the sophisticated use of rhetoric so the civilizing mission of Europeans established based on culture as rhetoric and followd 18th and 19th century literature and philosophy. This superiority was followed by 18th and 19th century`s philosophy and literature. Emanuel Kant, the great philosopher of 18th century, in his book “Critique of Judgment” that its first part is the Critique of Aesthetic Judgment and its second part deals with the Critique of Teleological Judgment. Kant in this book introduced a subject, that achieves beauty and sublimity and finality under special conditions; however since in Kant’s view, such understanding is not specific to all people, this question arises for critics that whether there is a sign of racism and colonianism in third criticism of Kant Subject. So, the main question of this article is that is there any colonial and racism streaks in third critique of Kant. This article based on the ideas of the post-colonial critic and theorist, Gayatri Chakravorty Spivak, is a well-known scholar in diverse fields of post-colonial research, examines and answers this question. Spivak believes that Kant’s theories in two cases, use racism and colonialism; first in analysis of sublimity he states that raw man can understand sublimity as a terrible conceptions because he is not educated and cultured; secondly, in finality discussion, considers Australian indigenous inhabitants without humane nominality. Therfore, the indicating subject of universality or Kant Human does not refer to all humans, but only pays attention to burgeous educated man subject of European Enlightenment period as providing a part of rational principles of Imperialism development. یکی از عوامل موفقیت استعمار در سرزمین های مستعمره خود، علاوه بر گزینه نظامی، استفاده هوشمندانه از فنون بلاغت و سخنوری بوده و از این رو مأموریت متمدن سازی اروپایی بر اساس فرهنگ به عنوان سخنوری پایه گذاری و از طریق ادبیات و فلسفه قرن هجدهم و نوزدهم دنبال شده است. «امانوئل کانت»، فیلسوف بزرگ قرن هجدهم آلمان، در کتاب «نقد قوه حکم» خود که بخش اول آن فلسفه ذوق (مبحث زیبا و والا) و بخش دوم آن به غایت‌شناسی اختصاص دارد، سوژه ای را معرفی می کند که تحت شرایط خاصی به درک زیبایی، والایی و غایتمندی نائل می شود؛ اما از آنجایی که از نظر کانت چنین درکی متعلق به همگان نیست، این پرسش فراروی منتقدان قرار می گیرد که آیا می توان گفت سوژه کانتی در نقد سوم، نشانی از نژادگرایی و استعمار در خود دارد؟ مقاله حاضر بر اساس آرای «گایاتری چاکراورتی اسپیوک»، منتقد و اندیشمند مشهور حوزه مطالعات پسااستعماری، به بررسی و پاسخ این پرسش می‌پردازد. اسپیوک بر این اعتقاد است که نظرهای کانت در دو مورد دارای نژادگرایی و استعمار است؛ یکی در تحلیل والایی که می گوید انسان خام به دلیل آنکه آموزش دیده و بافرهنگ نیست، والایی را تنها به عنوان مفهومی دهشتناک درک می کند و دوم در بحث غایت شناسی که بومیان استرالیایی را فاقد فاعلیت انسانی می داند. بنابراین سوژۀ شناسای جهان شمول یا انسان کانتی به تمامی بشریت رجوع نمی‌کند، بلکه تنها به سوژه آموزش دیدۀ بورژوایِ مردِ دوران روشنگری اروپا که بخشی از اصول عقلانی گسترش امپریالیسم را فراهم کرده است، توجه نشان می دهد. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12018

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Dariush Shayegan rereading in light of the subject of playfulخوانش آثار «داریوش شایگان» بر مبنای مفهوم سوژه بازیگوش199222faمحمد تباشیردانشگاه تربیت مدرس ابوالفضل شکوریدانشگاه تربیت مدرس2017417Iranians' intellectual encounter with modernity has wildly fluctuated so far. Iranian thinkers, like Western thinkers, have concentrated their intellectual efforts on providing a solution to the problem of the relationship between subjectivity and generality. The present study investigates Dariush Shayegan's solutions to this issue. To do so, we have first addressed the anthropological species presented and exhibited in his works. The rest of the research reviews Shayegan's works based on the concept of the playful subject and is dedicated to clarifying his solution to the problem of the relationship between subjectivity and generality. The playful subject is a subject that acknowledges its own dichotomy and connects them consciously and playfully. Although Shayegan does not grant full autonomy to subjectivity, and does not dissolve it in generality. .رویارویی فکری ایرانیان با مدرنیت، تاکنون فراز و نشیب‌های زیادی را به خود دیده است. اندیشمندان ایرانی نیز مانند اندیشمندان غربی، تلاش فکری خود را معطوف به ارائه راه‌حلی برای مسئله رابطه ذهنیت و کلیت نموده‌اند. در پژوهش حاضر، به بررسی راه‌حل «داریوش شایگان» برای این مسئله پرداخته ‌شده است. بدین منظور ابتدا گونه‌های انسان‌شناختی ترسیم ‌شده و به نمایش درآمده در آثار او مورد اشاره قرار گرفته‌اند. ادامه پژوهش به بازخوانی آثار شایگان بر مبنای مفهوم سوژه بازیگوش و به ‌منظور روشن کردن راه‌حل او برای مسئله رابطه ذهنیت و کلیت اختصاص ‌یافته است. سوژه بازیگوش، سوژه‌ای است که دوپارگی خود را می‌پذیرد و آگاهانه و بازیگوشانه آنها را به یکدیگر پیوند می‌زند. شایگان هر چند به ذهنیت، خودمختاری کامل نمی‌دهد، او را در کلیت نیز محو نمی‌کند. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12025

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Revolution in proxy wars in post cold war era and its modules for international relations fieldتحول در جنگ‌های نیابتی در دوران پساجنگ سرد و مدلول‌های آن برای رشته روابط بین‌الملل223247faحميرا مشیرزادهدانشيار روابط بين‌الملل دانشگاه تهران0000-0002-7983-1397حسین رضوی دانشگاه علامه طباطبایی201761Proxy wars, as wars in which fighting missions are delegated to actors who represent other actors or act in their interests, are common in international relations among the common phenomena of international relations that international relations scholars consider its different respects and its great differences with conventional wars attracts the attention of international relations field specially. The implications of these wars for IR as a discipline have not been investigated systematically. The bottomline of this paper is that this type of war and its changes after post cold war era lead to the theoretical and conceptual changes in international relations field. Morover, the differences between two eras show how neo-proxy war challenges most presuppositions of main current of international relations including the effects of plurarity of actors involving in war, fading the boundary between onshore and offshore, and interwoven analytic levels. Furthermore, the variety of attitudes in clarification of proxy war shows that how this phenomenon provides the new ground for more theoretical richness for main theories of international affairs at least potentially. .جنگ نیابتی به عنوان جنگی که در آن عملیات جنگی به کنشگرانی احاله می‌شود که به نمایندگی یا به نفع کنشگران دیگر عمل می کنند، از پدیده های رایج در روابط بین الملل محسوب می شود که دانشوران روابط بین الملل از ابعاد مختلف به آن توجه داشته اند و به دلیل تفاوت هایی که با جنگ های متعارف دارد، توجه رشته روابط بین الملل را به طور خاص جلب کرده است. اما تأثیر این پدیده بر رشته روابط بین الملل به صورت نظام مند بررسی نشده است. استدلال اصلی این مقاله آن است که هم خود این جنگ و هم تغییراتی که در این پدیده در دوران پس از جنگ سرد شکل گرفته، باعث شده زمینه برای ظهور تغییرات مفهومی و نظری در رشته روابط بین الملل فراهم شود. به علاوه تفاوت های میان دو دوره نشان می دهد که چگونه جنگ نیابتی نوین بسیاری از مفروضات پایه جریان اصلی روابط بین‌الملل را به چالش می کشد که از آن جمله می توان به آثار ناشی از تکثر کنشگران درگیر در جنگ، کمرنگ شدن مرز میان داخل و خارج، و سطوح تحلیل درهم تنیده اشاره کرد. همچنین تنوع رویکردها در تبیین جنگ نیابتی نشان می‌دهد که چگونه این پدیده برای نظریه های اصلی روابط بین الملل حداقل به شکلی بالقوه، زمینه ای نوین برای غنای بیشتر نظری فراهم ساخته است. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12043

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Analysis of The Conceptual Shift of The Political Philosophy Based on The Two Components of Power and Truth at The Thought of Strauss, Arendt and Foucaultواکاوی تحول مفهومی فلسفه سیاسی بر اساس دو مؤلفه حقیقت و قدرت در اندیشه اشتراوس، آرنت و فوکو249290faمحمدباقرخرمشاددانشگاه علامه طباطبایی(ره)محمد اسماعیلنوذریحقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی (ره)201766Until now, different interpretations have been presented concerning the nature of the Political philosophy in different paradigms and there is no similar assumptions toward the nature of the political philosophy among the thinkers. The present paper also seeks to answer this question that how we can explain the existence of the different imaginations and interpretations concerning the essence and nature of the political philosophy? Hypothesis of this paper is as follows: Conceptual shifting and changing of the two fundamental concepts namely truth and power in different paradigmatic patterns framework and different relation which is defined and established between these two concepts under different paradigms among two above-mentioned concepts, have been resulted in formation of the various interpretations concerning the essence of the political philosophy and its conceptual shift. Present enquiry, have been attempted to analyze the nature of the political philosophy, concretely, in the light of the two fundamental concepts namely the truth and the power of the Strauss, Arendt And Foucault thought by adopting comparative analysis and by adopting textual approach. For this purpose, we have shown that the existence of the transcendental truth has been presupposed at the strauss’s thought. Here, power is perceived as the object of the Political philosophy and Political philosophy as intellectual knowledge is appeared as truth discourse. But arendt draw the truth from transcendental field into the public sphere and communication and intersubjectivity area. Therefore, power link up with deliberative and conversational politics and the Political philosophy is drawn from merely mental activity into the practical action area. But in foucault’s thought, power is considered as capillary phenomenon concealed behind every knowledge and the Political philosophy acts as instrument which is used to justify the power relations that is focused on constructing truth regime. تاکنون تقریرهای گوناگونی در باب ماهیت فلسفه سیاسی عرضه شده است و پنداشت واحدی در باب سرشت فلسفه سیاسی در میان متفکران وجود ندارد. مقاله حاضر نیز درصدد پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان وجود تعبیرها و پنداشت های متفاوت در باب چیستی و ماهیت فلسفه سیاسی را توضیح داد؟ فرضیه این مقاله آن است که دگرگونی و تحول معنایی مفاهیم بنیادین حقیقت و قدرت در چارچوب الگوهای متفاوت پارادایمی و نسبت متفاوتی که ذیل پارادایم های گوناگون میان دو مفهوم یادشده برقرار می شود، سبب شکل گیری تعبیرهای گوناگونی در باب ماهیت فلسفه سیاسی شده است. جستار حاضر کوشیده تا با اتخاذ رویکرد متن گرا و با سود جستن از تحلیل مقایسه ای، ماهیت فلسفه سیاسی را در پرتو دو مفهوم بنیادین حقیقت و قدرت از جنبه انضمامی در اندیشه اشتراوس، آرنت و فوکو تحلیل کند. با این هدف، نشان داده ایم که در اندیشه اشتراوس، وجود حقیقتی استعلایی مفروض دانسته شده است. در اینجا قدرت، ابژه فلسفه سیاسی تلقی می گردد و فلسفه سیاسی به مثابه دانشی عقلی در نقش گفتارهای حقیقت ظاهر می شود. اما «آرنت»، حقیقت را از حیطه امر استعلایی به درون حوزه عمومی و حیطه مفاهمه بین الاذهانی می کشاند. بنابراین قدرت با سیاست گفت وگویی پیوند می خورد و فلسفه سیاسی از حیطه فعالیت صرف ذهنی به حیطه کنش عملی کشانده می شود. در اندیشه «فوکو» اما قدرت به مثابه پدیده ای مویرگی در پس هر معرفت سیاسی نهفته است و فلسفه سیاسی در نقش ابزاری در خدمت توجیه مناسبات قدرتی عمل می کند که معطوف به برساختن یک رژیم حقیقت است.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12046

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917The Avoidance of Thinking in A Religious Culture: A Review and Critique of Aramesh Doostdar’s Points of Viewامتناع تفکر در فرهنگ دینی؛ نقد و نظری بر آرای «آرامش دوستدار»291325faسید محمد علیتقویدانشگاه فردوسی مشهد0000000175643199بائیفاطمهفردوسی مشهد2017715Aramesh Doostdar considers “lack of question” as the main difficulty of Iranian society, which has been dominated by a religious culture since the ancient time. In this paper, his views are assessed on the basis of postmodern observations. Richard Rorty speaks of two accounts of rationality: a broad account which he favours and a narrow one which he crticises and attributes to modern thinkers. The main question in this paper is that in which category Doostdar’s views can be classified? It seems that he advocates the narrow modernist account of rationality that considers whatever does not comply with it as outside reason. Doostdar’s metanarrative on Iranian culture is based on unjustified extrapolations that ignore the complexity of the culture. Since he believes that Islamic and Iranian culture lacks fundamental philosophical questions, he disregards all other types of questions raised in that culture. In politics, Doostdar argues that the relationship between religion and the state in Iran, since the Achaemenid Empire, constituted the religious culture in the society in such a way that any escape from it and transition towards a developed society would be impossible.«آرامش دوستدار»، مشكل اصلي جامعه ايران را «ناپرسايي» توصیف می‌کند و علت آن را نیز فقط يك چيز می‌داند: «فرهنگ دینی». بدین ترتیب «ممتنع بودن اندیشیدن در فرهنگ دینی» تز کانونی در آرای اوست. او البته ادعا می‌کند که ناپرسایی و علت آن، یعنی حاکمیتِ فرهنگ دینی در ایران، محدود به دورۀ حضور اسلام نمی‌شود، بلکه به ایران باستان بازمی‌گردد. این نظر جنجالی، ‌‌او را به چهره‌ای نام‌آشنا در محیط روشن فکری ایران تبدیل کرده است. ‌‌‌در این مقاله، به ارزیابی آرای وی با استفاده از اندیشه‌های ریچارد رورتی، فیلسوف پست‌مدرن آمریکایی پرداخته می‌شود که دو برداشت مضیق و موسع از عقلانیت را در برابر هم قرار می دهد و به نقد نگرش مضيق نسبت به عقلانیت می‌پردازد. پرسش اصلي اين مقاله آن است كه نظرهای دوستدار در قالب كدام برداشت از عقلانيت قرار مي‌گيرد. با بررسی آثار دوستدار به نظر می رسد كه درک او از عقلانیت در قالب برداشت مضیق از این مفهوم قرار می گیرد؛ نگرشی که هرچه را خارج از چارچوب آن قرار گیرد، بیرون از دایره عقلانیت تلقی می کند. کلان‌روایتِ دوستدار از تاریخِ فرهنگیِ ایران مبتنی بر تعمیم‌های گسترده و فاقد معیاری است که ظرافت‌ها و پیچ و خم‌های این فرهنگ را نادیده می‌گیرد. او چون فرهنگ اسلامی و ایرانی را به زعم خود فاقد بنیادی ترین پرسش‌های فلسفی می‌داند، انبوه پرسش های دیگری را که در قالب الگوی او نمی‌گنجند، به هیچ می‌انگارد. در حوزه سیاست، دوستدار نوعی از رابطه میان دین و دولت را که از دوران هخامنشیان بر ایران مسلط بوده است، مقوم حاکمیت فرهنگ دینی می‌داند و البته چنان سیطره‌ای برای این فرهنگ قائل است که گریز از آن و گذار به جامعه‌ای توسعه یافته با معیارهای مورد پذیرش وی ناممکن می‌نماید. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12062

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57961324201917Evolution Course of “Pleasure” in Classical Political Thoughtسير تطور «لذت» در انديشه سياسي کلاسيک327354faسیدمحسنعلوی پورپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی2017725Appreciating human as naturally sociable in the classical political thought, many of human categories considered as in private domain in modern age, have been included in political philosophy discourse category and occupied a prominent position in this domain. Among others, “pleasure” is an important normative matter which Greek philosophers, such as Plato and Aristotle and their precedents, have theorized in their political-theological schema and framework of philosophy. However, while Plato in his Philebus, and Aristotle deal with in his Nichomachean Ethics, in two parts, in Hellenistic Roman Empire, ”pleasure gradually has been subsided from its political status, leading towads the private ethics. Epicure is among the persons who considers the pleasure focally, but not like Aristotle as a social activity, but as a category related to self-purification and in fact as an introduction for reduction of outcast pleasure from political perspective toward very divine subject through Christianity emergence and instead of imagining a position in designing the prosperous society, it turns into an subject in the framework of god-human relationships and as a result it is no more the issue of normative political and social understanding but it is considered as the category concerning obedience of divine subject. This issue is stabilized through Augustine’s convention and pleasure in its evolution course evolves as political subject to religious suject that in following provides the possibility of modern pleasurism (hendoism) free from social ethics priciples. In order to understand the changing process of the position of “pleasure” category from the political matter in Greek ethics philosophy to the individual subject in modern political philosophy, this paper investigates the evolution process of “pleasure” from the normal subject to the mere religious category in classic era. با توجه به اینکه در اندیشه سیاسی کلاسیک، انسان موجودی طبعاً اجتماعی انگاشته می‌شود، بسیاری از مقوله های بشری که در دوران مدرن به عرصه خصوصی رانده شده است، در زمره مباحث فلسفه سیاسی قرار دارد و جایگاه برجسته ای را در آن اشغال می‌کند. «لذت» از جمله این مقوله هاست که فیلسوفانی مانند افلاطون و ارسطو و اخلاف آنها درباره آن تأمل کرده‌اند و در چارچوب فلسفه سیاسی - اخلاقی خود بدان پرداخته‌اند. با این حال هر چند افلاطون رساله فیلبوس را اساساً به بررسی موضوع «لذت» اختصاص می‌دهد و ارسطو در دو بخش از اخلاق نیکوماخوس بدان می‌پردازد، با هلنیسم رومی به تدریج «لذت» از جایگاه سیاسی خود فروکاهیده شده، به عرصه اخلاق خصوصی هدایت می‌شود. اپیکور از جمله کسانی است که «لذت» را در مرکز توجه قرار می‌دهد، اما نه - مانند ارسطو - به عنوان فعالیتی اجتماعی، بلکه چونان مقوله‌ای مربوط به تهذیب فردی و همین مقدمه‌ای است برای آنکه در ادامه و با ظهور مسیحیت، «لذتِ» رانده‌شده از اندیشه سیاسی به امری کاملاً الهیاتی تقلیل یابد و به جای آنکه در ترسیم جامعه نیک‌سامان جایی برای خود بیابد، به امری در چارچوب روابط انسان - خدا تبدیل می‌شود و در نتیجه دیگر نه موضوع فهم هنجاری اجتماعی و سیاسی، که مقوله‌ای مربوط به فرمان‌برداری از امر الهی است. با سنت آگوستین، این امر تثبیت می‌شود و «لذت» در سیر تطور خویش از امر سیاسی به امر مذهبی تحول می‌یابد که در ادامه، امکان ظهور لذت‌گرایی مدرنِ فارغ از مبانیِ اخلاق اجتماعی را فراهم می‌آورد. به منظور درک چگونگی تغییر جایگاه مقوله «لذت» از امر سیاسی در فلسفه اخلاق یونان به امر خصوصی در فلسفه سیاسی مدرن، مقاله حاضر به بررسی فرایند تحول «لذت» از امر هنجاری به یک مقوله صرفاً مذهبی در دوران کلاسیک می‌پردازد.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/12072