مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796342007321Ali Shariati and Cultural Alienationعلی شريعتی و اليناسيون فرهنگي110faامير روشنAssistant Professor, Department of Political Science and History, Yazd University2016215The subject of “alienation” is one of the key and major issues in Shariati’s thoughts. As a matter of fact he analyzes and explains contemporary human’s concerns and issues through this concept. According to Shariati, in “self-alienation”, man feels as if “another individual” is “himself” and loses self-consciousness and suffers from a kind of “fraud self-consciousness”.
Self-alienation is in other words like losing the “true and essential self”, in addition to the “social self.” Shariati believes that whatever distances mankind from his humanistic features- which possess a certain definition for him- is a factor for alienation. Based on Shariati’s thoughts, instrumental intellectuality, bureaucracy and machinery have altogether alienated man from own true self in the twentieth century; whereas he criticizes these issues from this point of view. Still he does not regard these as the problem; yet he believes we suffer from lack of machinery and if we complain from lack of it, it becomes obvious that we are feeling other pains and suffering from them. He claims that humankind is the essence of history and his cultural environment, and as long as they possess their own individual culture, religion and pains, they enjoy their own “true self”. But cultural imperialism has alienated men from themselves by distorting history, culture and also the religion of the third world countries; and therefore they suffer from“fraud self-consciousness”. He assumes that the solution is not offering a mass and general solution, but before anything else, we must return back to our own true “selves” and let go of “self-alienation” and free ourselves of it.
«اليناسيون» يکي از مباحث کليدي انديشه شريعتي است. او با اين مفهوم، مسائل انسان امروز را تجزيه و تحليل ميکند. از نظر وي در «از خودبيگانگي» انسان «ديگري» را «خود» احساس ميکند و آگاهي به خويش را از دست ميدهد و دچار نوعي «خود آگاهي کاذب» ميشود.
از خود بيگانگي همان از دست رفتن «وجود حقيقي و فطري» و «خويشتن اجتماعي» است. او، هر آنچه انسان را از ويژگيهاي انسانياش ـ که تعريف خاصي از آن دارد ـ دور کند عامل «الينه» کنندگي ميداند. از نظر شريعتي عقلانيت ابزاري، بوروکراسي و ماشينيسم انسان را در قرن بيستم از خود بيگانه کردهاند و از اين منظر آنها را نقد ميکند.
http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11770مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796342007321Psychoanalysis and Politicsروانکاوی و سیاست110faمحمدرضا تاجيكدانشگاه شهيد بهشتي2016215Post-Freud psychoanalysis, as manifested in Lacan’s teachings, has had a deep influence on the contemporary theoretical criticism, feminism, film theories, post-structuralism, and Marxism. As a matter of fact this branch of psychoanalysis is a post-modern separation from Sigmund Freud’s teachings. This theory is also to some extent based on the structural and linguistic humanistic discoveries. One of Lacan’s most fundamental beliefs, as the most prominent figure of this school, is that the unconscious has a concealed and hidden structure; quite similar to the structure of language. The recognition of the world, others and self is determined through language. An individual’s precondition for gaining knowledge about himself- as a distinct entity- is language. Lacan also offers a three-angled pattern of the social-psychological world; including the imaginative aspect, the symbolic aspect and the real aspect; which has a vast and serious influence on the domain of the new political realm; post-modernism, post-structuralism, post-Marxism, and feminism. روانکاوی پسافرویدی، آنچنان که در آموزههای لاکان تبلور یافته، تأثیر بسزایی بر تئوری انتقادی معاصر، فمينیسم، نظريه فيلم، پساساختگرایی و مارکسیسم داشته است. این نحله از روانکاوی، در واقع، گسستی پسامدرن از آموزههای روانکاوانه زیگموند فروید است. اين نظريه، تا حدي نيز، مبتني بر كشفيات انسانشناسي ساختاري و زبانشناسي است. يكي از بنياديترين باورهاي لاكان، به عنوان بارزترين چهره اين مكتب، اين است كه ناخودآگاه، ساختاري نهان و ملفوف دارد كه بسيار شبيه ساختار زبان است. شناخت جهان، ديگران و خود به وسيله زبان تعيين ميشود. زبان پيششرط كسب آگاهي فرد از خودش به مثابه يك هستي متمايز است. لاكان، همچنين از منظر روانكاوي، الگويي سه ضلعي از جهان اجتماعي ـ رواني، شامل امر خيالي، امر نمادين و امر واقعي عرضه ميكند كه در ساحت انديشه سياسي جديد (پسامدرنيسم، پساساختگرايي، پساماركسيسم و فمينيسم) تأثير ژرف و گستردهاي به جا ميگذارد.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11771مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796342007321 Mysticism and Politics from Aziz-Eddin Nasafi’s Point of Viewپيوند عرفان و سياست از منظر عزيزالدين نسفي110faداود فيرحيمهدي فدائي مهرباني2016215One of the major and most important issues of survey and study within Aziz Nasafi’s ideas is the study of his political approach in his mystical thoughts. This essay discusses Sheikh Aziz Nasafi’s thoughts and opinions (probably born in 596 A.H.); one of the seventh century mystics and philosophers; who had an undeniable effect on Iran’s philosophical thought; especially in the relationship between philosophy and mysticism. This paper trys to reveal how Aziz Nasafi’s thoughts led to the foundation and establishment of a political thought on the basis of mystical thought in Iran. It seems that this movement became persistent in Iran and finally turned into the dominant flow. Nasafi’s political thought can be observed as a political-mystical thoughts. Therefore the present article surveys the influential aspects and dimensions of the Iranian political thought evolving from Nasafi’s mystical thought.
در بررسي آراء عزيز نسفي يكي از مهمترين موارد بررسي وجوه سياسي در انديشه عرفاني وي است. اين مقاله به بررسي آراء شيخ عزيز نسفي (تولد احتمالي در 596 هـ .ق) يكي از عرفا و فلاسفة قرن هفتم هجري ميپردازد كه بسيار بر فكر فلسفي ايران مؤثر بود و به ويژه در تلفيق عرفان و فلسفه در ايران كوشيد. اين مقاله نشان ميدهد كه چگونه در ايران تفكر عزيز نسفي منجر به تأسيس انديشة سياسي بر مبناي انديشة عرفاني شد. چنين مينمايد كه اين جريان در ايران تداوم يافت و به جرياني مسلط تبديل شد. انديشة سياسي نسفي را ميتوان انديشة سياسي عرفاني ناميد و بدين ترتيب مقاله حاضر به بررسي وجوه تأثيرپذيري انديشة سياسي ايراني از آراء عرفاني نسفي پيرامون امر سياست ميپردازد.
http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11772مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796342007321Hegel, Marx and Gramsci on State and Civil Societyبررسی مقایسهای دیدگاههای هگل، مارکس و گرامشی درباره دولت و جامعه مدنی110faمحمدتقي سبزهاي2016215The purpose of this article is the comparative survey of three contrastive theoreticians- Hegel, Marx, and Gramsci- on state, civil society and their relationships. Hegel assumed the civil society as a combination of three systems; the economical, legal and cohesive (police and their related classes) which stand between the family and the state; which ultimately substitutes the state. Marx considers the civil society as the domain of work and everyday life, which is a totally economical and apolitical domain. Unlike Hegel and Marx, Gramci observes the civil society as a cultural sphere.
The result of this theoretical comparative analysis shows that although these three contrasting theorists of philosophical principles assume a similar and common society as the base of their analysis, their conclusions on the society’s pattern structure differs with each other. Hegel substituted the three-dimensioned pattern of “family-civil society-state” with Aristotle’s classic two-dimensioned pattern of “family-city state”.
Also Marx’s substructure pattern (on civil society) and superstructure (state) changed for Gramsci to the substructure (economic) and superstructure (civil society = nongovernmental organs + state). Gramci’s state is a combinative state compiled of the satisfaction of “mastery + power” and therefore it is both the substructure and the superstructure.
هدف این مقاله بررسی مقایسهای آراي سه تن از نظریهپردازان تضادگرا، یعنی هگل، مارکس و گرامشی در باره دولت و جامعه مدنی و مناسبات بین آن دو است. هگل جامعه مدنی را به منزله ترکیبی از سه نظام اقتصادی، حقوقی و انسجامی (پلیس و اصناف) قلمداد میکرد که بین خانواده و دولت قرار میگیرد و در نهایت، جانشین دولت میشود و مارکس از جامعه مدنی به عنوان حوزه کار و زندگی روزمره که حوزهای صرفاً اقتصادی و غیرسیاسی است، نام میبرد. بر خلاف هگل و مارکس، گرامشی جامعه مدنی را به مثابه فضایی فرهنگی قلمداد میکند.
نتیجه این تحلیل نظری ـ تطبیقی نشان میدهد هر چند هر سه نظریهپرداز تضادی اصول فلسفه هر چند اجتماعی مشترکی را پایههای تحلیل خود قرار دادهاند، نتیجهگیری آنها از الگوسازی جامعه با یکدیگر فرق دارد. هگل طرح سه وجهی خانواده ـ جامعه مدنی ـ دولت را جانشین طرح کلاسیک دو وجهی خانواده ـ دولتشهر ارسطو نمود. همچنین الگوي مارکسیستی زیربنا (جامعه مدنی) و روبنا (دولت)، در نزد گرامشی به الگوي زیربنا (اقتصاد) و روبنا (جامعه مدنی ـ نهادهای غیردولتی + دولت) تغییر پیدا کرد. دولت گرامشی یک دولت ترکیبی است که از رضایت (سلطه) + زور (قدرت) تشکیل شده است و از این رو، هم زیربنایی است و هم روبنایی.
http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11773مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796342007321The Theoretical and Practical Bases of Ramazan Albouti’s Political Thoughtمباني نظري و عملي انديشه سياسي محمد سعيد رمضان البوطي110faاصغر افتخاريAssociate Professor, Department of Political Science, Imam Sadegh University 2016215If the major approaches of religion and social act are divided to two principal branches with tendencies for tradition and religion, then Ramazan Albouti can be counted as a known Sunni scholar in the realm of religion and the criticism of conventionality. The present article discusses the basic principles of Albouti’s theoretical and pragmatic ideas by referring to his written texts and sources; which all emphasis on the spirituality and religious beliefs in man’s social life. Issues discussed and mentioned include; seeking justice, denial of secularism, new religious tendencies, and referring back to the original Islam as the theoretical principle. Also conservatism, having an attitude based on power, reformation, and pragmatism- as the basic practical principles- is the other topics discussed by Ramazan Albouti.اگر رويكردهاي اصلي به حوزه دين و عمل اجتماعي را به دو دسته اصلي عرفيگرا و شريعتگرا تقسيم نماييم، آن گاه ميتوان رمضان البوطي را از جمله انديشمندان بنام اهل سنت در حوزه شريعتگرايي و نقد عرفيگرايي معرفي كرد. در مقاله حاضر نويسنده با رجوع به منابع و متون منتشر شده به قلم بوطي، به بيان بنيادهاي نظري و عملي انديشه وي ـ كه بر ديني كردن حيات اجتماعي انسان استوار است ـ پرداخته است. در اين باره از اصولي چون عدالتخواهي، نفي سكولاريسم، نوگرايي ديني و بازگشت به اسلام اصيل به عنوان اركان نظري؛ و از محافظه كاري، داشتن نگرش معطوف به قدرت، اصلاحطلبي و مصلحتگرايي به عنوان اصول سياست عملي رمضان البوطي سخن گفته شده است.
http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11774مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796342007321The Origin of Youth Movement in Iranخاستگاه جنبش جوانان در ايران110faمسعود غفاري2016215This article intends to express the origin of the Iranian Youth Movement during 1981-2001. During these three decades, the Youth Movement has been one of the most significant social movements in the political realm of Iran. For elaborating the source of this movement, “generation gap” and “democracy” have been surveyed as the two factors; while the results show that the origin of the Youth Movement in Iran has been the opposition of democracy and authoritarianism; and not generation gap. This article has used the results of some formal research inquiries in addition to the official statistics as well.
اين مقاله به دنبال تبيين خاستگاه جنبش جوانان ايران در فاصله زماني 1380ـ1350 است. در اين سه دهه جنبش جوانان يكي از جنبشهاي اجتماعي مهم در عرصه سياسي كشور بوده است. براي تبيين خاستگاه اين جنبش دو متغير «شكاف نسلي» و «دموكراسي» بررسي شده و نتايج حاصل نشان ميدهد خاستگاه جنبش جوانان در ايران تقابل دموكراسي و اقتدارگرايي بوده است نه شكاف نسلي. در تحليلهاي اين مقاله علاوه بر آمارهاي رسمي از نتايج برخي نظرسنجيها نيز استفاده شده است.http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11775مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-5796342007321Dialogue in the E-World (The Impact of Informative-Communicative Technologies on the Cross-Cultural Dialogues)گفت و گو در دنيای مجازی (تأثیر فناوریهای ارتباطاتی ـ اطلاعاتی بر گفت و گو میان فرهنگها)110faاحمد گلمحمدي2016215The persistent and increasing concerns about the perseverance and raise of possibility of peaceful and fair coexistence in the infra-national, national and trans-national have all highlighted the significance of dialogue to a high extent. That is why the factors and fields influencing dialogue have become the topic of many researches and discussions. One of these factors is the communication-informative technologies which affects the differing aspects of social life more than ever. The topic of this article is the impact of communicative-informative technologies on the cross-cultural dialogues within the general electronic sphere. In this framework it will become clear that although the possibility and potential of communication and transaction about information increases the potential for dialogue, it also causes its own certain limitations and distortions too. The mentioned limitation is basically the result of the uneven division of related possibilities regarding this kind of technology, while the particular circumstance of the general electronic domain distorts the cross-cultural dialogues. دغدغههای فزاینده و پایدار نسبت به حفظ و ارتقای امکان همزیستی مسالمتآمیز و عادلانه در سطوح فروملی، ملی و فراملی، اهمیت گفت و گو را به شکل بیسابقهای برجسته کرده است. به همین دلیل، عوامل و زمينههاي مؤثر بر گفت و گو موضوع پژوهشها و بحثهای گوناگون قرار گرفته است. از جمله این دسته عوامل، فناوریهای ارتباطاتی ـ اطلاعاتی است که عرصههای مختلف زندگی اجتماعی را بیش از پیش تحت تأثیر قرار میدهد. موضوع بحث این مقاله تأثیر فناوریهای ارتباطاتی ـ اطلاعاتی بر گفت و گو میان فرهنگها در حوزه عمومی مجازی است. در این چارچوب، استدلال میشود که هر چند ارتقای امکان برقراری ارتباط و داد و ستد اطلاعات امکان گفت و گو را ارتقا میدهد، محدود و مخدوش کننده آن هم است. محدودیت مورد نظر اساساً از توزیع نابرابر امکانهای مرتبط با این گونه فناوریها ناشی میشود و وضعيت خاص حوزه عمومی مجازی هم گفت و گو میان فرهنگها را مخدوش میکند. http://political.ihss.ac.ir/en/Article/Download/11776