مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579610182015921Navabet in Farabi and Ebne Baje’s Philosophy«نوابت» در فلسفۀ فارابي و ابن‌باجه110faمرتضی بحرانی2016314Navabet (a metaphore of isolated humans) is among concepts that has applied in islamic philosophy. Both Farabi and Ebne baje has used this concept in their philosophy. In this paper, we want to answer this question that what reference, the expression of “navabet” has in Farabi’s Ebne baje ‘s views. This essay’s finding indicates that in both philosophers’ view, Navabet are isolated humans; but the reference of one view is philosopher and that of the other view is non-philosopher. The innovation of this essay is this point that in terms of modern philosophical and social view, the disscusion of Navabet diverts toward otherness in one orientation and in other orientation, this disscusion leads towards “identity”. The exploitation of this traditional thought aboat the politics, identity and distinction provides some horizons before us. نوابت (استعاره‌اي از انسان‌هاي منفرد) از جمله مفاهيمي است كه در فلسفۀ اسلامي کاربرد داشته است. هم فارابي و هم ابن‌باجه اين مفهوم را در فلسفۀ خود به كار برده‌اند. در این مقاله با استفاده از روش تحلیل فلسفی در پی پاسخ به این سؤال هستیم که اصطلاح نوابت در آرای فارابی و ابن‌باجه، چه مصداقی دارد. یافتۀ مقاله حاکی از‌ آن است که‌ در تبيين هر دو فیلسوف، نوابت، انسان‌هايي منفرد هستند؛ اما مصداق نوابت براي يكي، فيلسوف و براي ديگري، غير فيلسوف است. نوآوری مقاله در طرح این نکته است که حسب نگاه فلسفی و اجتماعی مدرن، در یکجا بحث از نوابت به «غيریت» كشيده مي‌شود و در جاي ديگر، بحث به «هويت» مي‌انجامد. استفاده از این سنت فکری می‌تواند در بحث‌های کنونی دربارۀ سیاست هویت و تمایز، افق‌هایی را پیش‌ رو نهد.http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11870

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579610182015921Theological Interpretation of Political Affair in Carl Schmite's Viewروایت تئولوژیکال از امر سیاسی در اندیشۀ «کارل اشمیت»110faسمیه حمیدی 2016314The european modern age has been considered as contemporary with renaissance so as the issue of seperation of religion and politics is one of its key concepts. This discontinuity predisposed the emergence of modernism view with the axis of human’s self-founded intellect and the earthly politics project so that it lead to thought production based on the seperation of politics and religion. But in 20 th century, we observe the return of religion to politics field and political theorizing in this field. The beginning of theorizing in political theology can be observed in the views of German intellectual “Karl Schmit”. Through the new interpretation of christian theology, he rejected the thesis of the seperation of theology and politics. the problem of this paper is that what interpretation of political affair, schmit offers based on the theological propositions and what new understanding of religion and its relation with political affairs proposes? Schmit considers religion as the social life foundation and defines political affairs in relation with politics. In his view, the political concepts are the traditional form of theological concepts. عصر مدرن اروپا را مقارن با رنسانس دانسته‌اند که از مفاهیم بنیادین آن، مسئلۀ جدایی دین از سیاست است. این گسست زمینه را برای ظهور اندیشۀ مدرنیسم با محور عقل خود ‌‌ بنیاد انسان و طرح سیاست زمینی مهیا ساخت که به زایش اندیشه‌هایی مبتنی بر جدایی دین و سیاست انجامید. اما در قرن بیستم شاهد بازگشت دین به عرصه سیاست و نظریه پردازی سیاسی در این زمینه هستیم. سرآغاز نظریه پردازی در باب الهیات سیاسی را می توان در آرای متفکر آلمانی «کارل اشمیت» مشاهده کرد. او با خوانش جدیدی از الهیات مسیحی، به طرد تز جدایی دین و سیاست پرداخت. مسئله نوشتار حاضر این است که اشمیت بر مبنای گزاره‌های الهیاتی چه خوانش جدیدی از امر سیاسی ارائه می دهد و چه فهم تازه‌ای از دین و نسبت آن با امر سیاسی مطرح می کند؟ اشمیت، بنیاد حیات اجتماعی را دین دانسته و امر سیاسی را در پیوند با سیاست معنا می کند. از نگاه او، مفاهیم سیاسی صورت عرفی شده مفاهیم الهیاتی هستند. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11871

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579610182015921Theology and Politics in Political Thought of Frankfurt Schoolاخلاق و سیاست در اندیشۀ سیاسی مکتب فرانکفورت110faایرجرنجبرعضو هیات علمی دانشگاه0000-0002-5183-5054سمیرا غلامی دانشگاه آزاد اسلامی کرمانشاه2016314According to theoretical view of Habermas on “relation between ethics and politics” in history of western political thought, the ethics and politics in classic era and aristotelian tradition are ingrained around the concept of welfare, because the ethics defines the welfare and the politics serves as achieving welfare concept. Although, in the modern political thought and in Hobbsian tradition, the ethics and politics are seperated from each other, because the politics defines its goal, not as prospering and giving excellence to its citizens, but as controlling and managing the human instinct for the creation of “security” and achieving “prosperity”. With this description and according to the theoretical framework of Habermas, the present paper believes that in the views of Frankfurt school intellectuals, the ethics and politics merge around the ethical concept like the classic tradition, the only difference is that the joining of ethics and politics is not “prosperity" concept but it is the “salvation” concepts; the concept that is compatible with “excellence concept”. We should add this point that any of this school intellectuals considers the “salvation” achievement way in its special mechanism. Horkhimer, “the objective intellect”, Adorno, “aeshetics”, Markoze, “the intellectual reconstruction of society”And Hobermas, “the dialogue” is the way of achieving the salvation.بر اساس چارچوب نظری هابرماس از «نسبت اخلاق و سیاست» در سیر تاریخ اندیشة سیاسی غرب، اخلاق و سیاست در دورۀ کلاسیک و در سنت ارسطویی حول مفهوم «سعادت» با هم عجین می شوند، زیرا اخلاق سعادت را تعریف می‌کند و سیاست در خدمت تحقق مفهوم سعادت قرار می گیرد. حال آنکه در اندیشة سیاسیِ مدرن و در سنتِ هابزی، اخلاق و سیاست از هم جدا می شوند، زیرا سیاست هدف خود را نه سعادتمندکردن و بافضیلت نمودن شهروندان، بلکه کنترل و مدیریت غرایز انسانی برای ایجاد «امنیت» و تحقق «رفاه» تعریف می-کند. با این توصیف و طبق چارچوب نظری هابرماس، مقالۀ حاضر بر این نظر است که در اندیشة متفکران مکتب فرانکفورت، اخلاق و سیاست همانند سنت کلاسیک حول مفهومی اخلاقی به هم پیوند می خورند، با این تفاوت که حلقۀ اتصال اخلاق و سیاست در مکتب یادشده، نه مفهوم «سعادت» بلکه مفهوم «رهایی» است؛ مفهومی که منطبق بر «اخلاق فضیلت» است. با این توضیح که هر یک از متفکران این مکتب، راه تحقق «رهایی» را در مکانیزمی خاص خود تعریف می‌کنند. هورکهایمر «خرد عینی»، آدورنو «زیبایی»، مارکوزه «بازسازی عقلانی جامعه» و هابرماس «گفت وگو» را راه رسیدن به رهایی می دانند.http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11872

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579610182015921“Civil Disobedience” One Idea for Passing “Theoretical dead-end” of liberalism«نافرمانی مدنی» ایده‌ای برای عبور از بن‌بست نظری لیبرالیسم110faتورج رحمانی علی مختاری 2016314Civil disobedience has a long history in campaign method position. Political campaign of Mahatma Ghandi, Martin Luther King, and Nelson Mandella in 20 th century, are clear examples of civil disobedience. Of course this concept didn’t remain at the level of tactics and political campaign method, but it had been deliberated theoretically and philosophically by some inellectuals like Hana Arendt, Urgen Habermas, Ronald Dorkin, John Rawls and many others and entered practically to modern political philosophy domain. In this paper we try to comprehend this fact that why and how civil disobedience tactic was deliberated theoretically by philosophers and turned into a serious issue in political philosophy domain? The proposed view in this paper is that through Arendti argumentation of civil disobidience concept and by documentation of society intellectual convention formation of liberalism’s instruction aboat crises and tensions, we can show the importance of civil disobedience concept in modern political thought. The crisis of liberal tradition in theoretical domain and existing capacities of civil disobedience thought in intellecual tactics and criticism, created the bond of this concept with modern political thought domain.نافرمانی مدنی در مقام شیوة مبارزه، تاریخی طولانی دارد. مبارزۀ سیاسی مهاتما گاندی، مارتین لوترکینگ و نلسون ماندلا در سده بیستم، نمونه‌های بارزی از نافرمانی مدنی محسوب می‌شوند. البته این مفهوم در حد یک تاکتیک و شیوة مبارزة سیاسی باقی نماند، بلکه در نیمۀ دوم قرن بیستم مورد تأمل نظری و فلسفی برخی از اندیشمندان همچون هانا آرنت، یورگن هابرماس، رونالد دورکین، جان رالز و بسیاری دیگر قرار گرفت و عملاً به حیطة فلسفۀ سیاسی مدرن وارد شد. در این مقاله تلاش می‌شود به درک این مطلب بپردازیم که چرا و چگونه تاکتیک نافرمانی مدنی مورد تأمل نظری فیلسوفان واقع شد و به بحثی جدی در حوزۀ فلسفه سیاسی بدل گردید؟ دیدگاه مطرح در مقاله حاضر این است که با دریافتی آرنتی از مفهوم نافرمانی مدنی و با استناد به صورت بندی سنت فکری جامعه گرایی از بحران ها و تنش های آموزۀ لیبرالیسم (که آموزه‌ای غالب در فلسفۀ سیاسی مدرن به شمار می‌رود)، می‌توان زمینۀ اهمیت یابی مفهوم نافرمانی مدنی در اندیشۀ سیاسی مدرن را نشان داد. بحران سنت لیبرال در حوزۀ نظر و قابلیت‌های موجود در اندیشة نافرمانی مدنی در تاکتیک و نقد فکری، پیوند این مفهوم با حوزۀ اندیشه سیاسی مدرن را به وجود آورد. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11873

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579610182015921Suffering, Action making in Marx's Political Thoughtرنج کنش‌ساز و ریشه‌های انقلابی آن در اندیشۀ سیاسی مارکس110faزهرا خشک جان محمدرضا تاجیک Associate Professor of Political Science, Shahid Beheshti University2016314This paper seeks to study Carl Marx’s view, as a sciologist and political philosopher concerning the objective conception of revolution occurrence requirement focusing on human suffering key concepts. In examining the requirements of revolutuion occurrence, Marx focused on the suffering concept (that he defines in alineation form and objective and subjective requirements leading to its occurrence) and talks aboat the paradoxical aspect of suffering that is based on toghetherness of positive and negative aspects of proletariat social suffering. From his viewpoint, the precondition of Praxis achievment and revolutionary action, is dependent on objective and subjective existence of social suffering that can turn it from passive state to active issue of social affair along with revolutionary action infrastruture by means of proletariat awareness(objective and subjective) achievement and egression of alineation state. In this path, he as political philosopher and sociologist, is not unaware of religion’s role (that in his view it is the purposeful infrasructure of aristocrats for false informing and neutralizing the effect of existing social suffering). Therefore, Marx by acknowledging the affirmative aspect of suffering (in spite of social privative determinations), attends to it in proletariat (revolution) political action process as a vital, driving and even necessary force in the dialectic process of social and political evolution. این مقاله به دنبال بررسی دیدگاه کارل مارکس، به عنوان جامعه‌شناس و فیلسوف سیاسی در ارتباط با برساخت عینی شرایط وقوع انقلاب با توجه به مفهوم کلیدی رنج انسانی است. مارکس در بررسی شرایط و زمینه‌های وقوع انقلاب، بر مفهوم رنج (که آن را در قالب الیناسیون و شرایط عینی و ذهنی منتهی به وقوع آن تعریف می‌کند) تمرکز کرده و از وجه پارادوکسیکال رنج سخن می‌گوید که مبتنی بر توأمانی وجوه مثبت و منفی رنج اجتماعی پرولتاریا است. از دید او، پیش شرط تحقق پراکسیس و کنش انقلابی، وابسته به وجود عینی و ذهنی رنجی اجتماعی است که با تحقق آگاهی (عینی و ذهنی) پرولتاریا نسبت به آن و خروج از وضعیت الیناسیون، می‌تواند او را از ابژۀ منفعل به سوژۀ فعال امر اجتماعی در جهت برساخت کنش انقلابی تبدیل کند. در این راستا او به عنوان فیلسوف سیاسی و جامعه شناس از نقش دین (که به زعم او برساخت عامدانۀ طبقۀ سرمایه دار برای آگاهی بخشی کاذب و خنثی کردن اثر رنج اجتماعی موجود است) غافل نیست و آن را به مثابۀ مانعی در جهت به اوج رسیدن رنج اجتماعی پرولتاریا و تبدیل آن به محرکۀ عینی لازم برای انقلاب نکوهش می‌کند. بنابراین مارکس با اذعان به وجه ایجابی رنج (علی رغم تعینات سلبی اجتماعی آن)، آن را در فرایند برساخت کنش سیاسی پرولتاریا (انقلاب) به مثابه یک نیروی حیاتی، پیش برنده و حتی ضروری در پروسۀ دیالکتیک تحول اجتماعی و سیاسی مورد توجه قرار می‌دهد.http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11874

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-579610182015921From Market Defeat to Government DefeatMarket-inclined and Government-inclined Controversy in Modern Ageاز شکست بازار تا شکست دولت مناقشه بازارگرایان و دولت‌گرایان در دوران مدرن110faحجت کاظمیحقوق و علوم سیاسی2016314From controversial view that has been flowing with regard to governmental interference and market freedom since three last centuries, two approaches can be identified: market-inclined and gvernment-inclined. This distinction is based on the weight that each approach assigns to one of these two institutions and its capacities for achievement of optimal economical efficiency. Controversy on this issue has a deep idealogic nature more than anything else and each approach tries to form historical evidence in their favors. In this paper, in addition to proposing the historical process of two approaches’ controversy and their internal varieties, we prove that in the shadow of achievements and failures of two approaches on one hand and proposing the alternative theoretical patterns and formation of developmental successful experience outside of conventional experiences that documented by two controversy parties on other hand, the grounds of the new pattern proposition of governmental interfernce extent have been provided since 1990 decade until now. The institution-inclined approach focusing on the topic of “quality” of interference instead of “quantity” of governmental interference is looking beyond the mentioned ideologic controversy and theorizing aboat the method and quality of positive governmental interaction with market institutions.از چشم انداز منازعه‌ای که از حدود سه سدۀ پیش دربارۀ حدود مداخلۀ دولتی و آزادی بازار در جریان بوده، دو رویکرد کلی قابل شناسایی است: بازارگرایان و دولت گرایان. این تمایز بر اساس وزنی است که هر رویکرد به یکی از این دو نهاد و قابلیت‌های آن برای تحقق کارایی بهینۀ اقتصادی می‌دهند. منازعه بر سر این موضوع، بیش از هر چیز ماهیتی عمیقاً ایدئولوژیک داشته است و هر رویکرد کوشیده تا شواهد تاریخی را به نفع خود صورت بندی کند. ما در این مقاله ضمن طرح روند تاریخی منازعۀ دو رویکرد و تنوعات درونی آنها، نشان خواهیم داد که در سایه دستاوردها و ناکامی‌های هر دو رویکرد از یکسو و طرح الگوهای نظری بدیل و شکل گیری تجربه‌های موفق توسعه‌ای خارج از تجربه‌های متعارف مورد استناد دو طرف منازعه از سوی دیگر، از دهه نود به این سو زمینه‌های طرح الگوی نوینی از حدود مداخله دولتی فراهم آمد. رویکرد نهادگرایی با تمرکز بر مقولۀ «کیفیت» مداخله به جای «کمیت» مداخله دولتی در پی فراتر رفتن از منازعۀ ایدئولوژیک یادشده و نظریه پردازی دربارۀ نحوه و کیفیت تعامل مثبت دولت با نهادهای بازار است. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11875