مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57969172015621A Non-totalitarian Idea of Human "Communality"ایده‌ای غیر توتالیتر از «جمعی‌بودگی» انسان110faمهدی نصر 2016229The concept of "human communality" is the most neglected notion in the contemporary individualistic world. Interpreting some concepts of Heidegger's thought such as 'Being-with', 'community' and 'ekstasis', this essay intends to show that "communality" is one of the main structures of man regarded as Dasein. Although we confess that each of us has a singular and unique existence, this fact cannot be disregarded that "language" determines the totality of mankind. The fluid process of "communality" is "giving something a name". Giving names to the things by language is the action that puts together things in a world. The symmetry of this action also happens in politics as "communality"; in politics, people are located beside each other. But the concept of the political issue in the West suppresses the singularities and others and imposes the subjectivistic structures on western man. Therefore, the occident is unable to think about "communality". در جهان فردانگارانۀ امروز، آنچه از همه بیشتر مورد غفلت واقع شده، «جمعی‌بودگی» انسان است. این مقاله قصد دارد با تفسیر برخی از مفاهیم اندیشۀ هایدگر مثل «با هم بودن»، «جماعت» و «برون خویشی»، این نکته را نشان دهد که «جمعی بودگی» یکی از ساختارهای اصلی انسان به مثابه دازاین است. در اینجا با اعتراف به اینکه هر یک از ما دارای وجودی تکین و منحصر به فرد هستیم، این نکته را نشان می دهیم که «زبان» مفهومی است که کلیت انسان را تعیین می کند. فرایند سیال عمل «جمعی بودگی»، نام گذاری است. نام نهادن زبان بر چیزها، کنشی است که چیزها را در «جهان» گرد هم می آورد. قرینۀ همین عمل هم در سیاست به مثابۀ «جمعی بودگی» رخ می دهد؛ در سیاست نیز انسان ها در کنار همدیگر قرار می گیرند. اما مفهوم امر سیاسی در غرب، تکینگی ها و دیگری را سرکوب کرده و ساختارهای سوبژکتیویستی را بر انسان تحمیل می کند. بنابراین از اندیشیدن دربارۀ جمعی بودگی ناتوان است. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11863

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57969172015621Language and Politics: Pragmatic and Strategic Aspects of Language in Imam Khomeini's Leadership in the Process of Islamic Revolution in Iranزبان و سياست؛ ابعاد عملی و راهبردي زبان در رهبري امام خميني(ره) در فرایند انقلاب اسلامی110faسید رضا شاكريعضو هیات علمی2016229Islamic revolution realized in Iran under the leadership of a religious leader. Although the leader was in exile but he had strong connections with his followers despite his deprivation of communication means. This issue in this paper is the basis of reviewing the relationship between language and politics; so the paper tries to explain pragmatic and strategic aspects of language in Imam Khomeini's leadership in the process of Islamic revolution. In the field of study of relationship between language and politics, there are two general approaches: politics as theory and knowledge and politics as power and the realm of collective action to sustain or to change the current situation. This paper, by focusing on the second approach and by using the theories of language competence and language pragmatics in the realm of media and in mobilization of mass, will try to examine influential functions and pragmatic aspects of language in Imam Khomeini's thoughts. The findings indicate that Imam Khomeini as a scholar in mystics, ethics and jurisprudence and by his own classification of Islamic sciences introduced the pragmatism as the core of those sciences and used the language along political and revolutionary actions. Mobilizing the mass, criticizing and opposing the current situation and inviting the people to realize the Islamic state are among Imam Khomeini's pragmatic aspects of leadership.انقلاب اسلامی در ایران با یک رهبری مذهبی تأثیرگذار به پیروزی رسید. با توجه به اینکه رهبری انقلاب در تبعید به سر می‌برد و از همۀ امکانات رسانه ای و ارتباطی با مردم محروم بود، پیوند محکمی میان رهبری انقلاب و مردم برقرار شد. این مسئله در این مقاله، مبنای بررسی نسبت زبان و سیاست و کوشش برای تبیین جنبه‌های عملی و راهبردی زبان در رهبری امام در دورۀ انقلاب قرار گرفته است. در مطالعات نسبت زبان و سیاست، دو رویکرد کلی سیاست چونان امری به معرفت و نظر و سیاست به مثابه قدرت و قلمرو عمل جمعی و در جهت حفظ یا تغییر وضع موجود حاکم است. در این مقاله بر اساس رویکرد دوم و با استفاده از نظریه‌هایی که در آن بر قابلیت‌ها و کارکردهای عملی، رسانه ای، شبکه ای و بسیج کننده زبان تأکید داشته‌اند، ابعاد و کارکردهای اثربخش و عملی زبان در اندیشۀ امام خمینی(ره) بررسی شده است. یافته‌های این بررسی نشان می‌دهد که امام(ره) با داشتن تحصیلات تخصصی در سه حوزۀ عرفان، اخلاق و فقه و با توجه به طبقه بندی خاص خود از علوم اسلامی، بر عمل گرایی به عنوان مشترک این سه حوزه تأکید کرده و زبان را در راستای عمل سیاسی و انقلابی در این سه حوزه به کار می‌گیرد. بسیج گری، انتقادگری و مخالفت با وضع موجود و دعوت و برانگیختن مردم به تأسیس حکومت جدید، از ابعاد کارکردی زبان در رهبری امام است. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11864

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57969172015621Comparison of Authoritarian Government and the Relationship of People with Government in Ghazali and Hobbesمقایسۀ حکومت اقتدارگرا و جایگاه مردم در آن در اندیشۀ «امام محمد غزالی» و «توماس هابز»110faمحمدعلي توانادانشگاه شیراز گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسیفرزاد آذرکمند دانشگاه یزد2016229This article studies the basics of forming powerful government and the relationship between people with government in Ghazali and Hobbes thought. Special view of both of the thinkers to nature of human is intellectual foundation of forming authoritative government. According to the four human traits, Ghazali tries to educate the divine human that acts passively under divine governance. Since religion and politics don’t separate from each other in Ghazali’s view, so in government, divinity of these traits joins to politics and powerful government. But Hobbes believed that human have power demand and warrior nature in addition, in primary and natural human condition, the war has been going on against each other. And human try to rescue themselves according to their wisdom. So, they established an authoritative government with their foresight. Therefore, the subject of both of them is largely same, but their processing is different. It means that both of these intellectuals lived in restless period, and the necessity of security causes them to resort to authoritative government. On the other hand, both of these intellectuals assign passive roles for people; however, Ghazali’s argumentation method is canonical and Hobbes’s method is rational. Moreover it seems that the rational theory of Hobbes – accepting the possibility of insurgence-paves the way for going beyond the authoritative government, although the canonical theory of Hobbes leads to one type of reproduction of authoritative government.مقالۀ حاضر به بررسی نظریۀ امام محمد غزالی و توماس هابز دربارۀ حکومت اقتدارگرا پرداخته است. به نظر می‌رسد هر دو متفکر، نظریۀ حکومت اقتدارگرایی خود را بر اساس طبیعت و سرشت انسان پایه‌ریزی می کنند. غزالی با توجه به صفات چهارگانۀ انسان سعی دارد تا انسانی الهی تربیت کند که تحت حاکمیت حاکم الهی به کنش منفعلانه مبادرت نماید. در مقابل، هابز معتقد است که انسان ها سرشتی جنگجو و قدرت‌طلب دارند و در وضعیت اولیه و طبیعی بشر، جنگ همه علیه همه در جریان بوده است و انسان ها به حکم عقل، درصدد رهایی از این وضعیت هستند و بنابراین با دوراندیشی خود به تأسیس حکومتی مقتدر حکم داده اند. به نظر می رسد مسئلۀ هر دو متفکر تا حدود زیادی یکسان است، اما شیوۀ پردازش آنان به مسئله متفاوت است. بدین معنا که هر دو متفکر در دوره‌ای پرآشوب زندگی می کردند و نیاز به امنیت سبب می‌شود هر دو به حکومت اقتدارگرا متوسل شوند. از سویی دیگر، هر دو متفکر برای مردم نقش انفعالی قائل هستند؛ هر چند شیوۀ استدلال غزالی، شرعی و هابز، عقلی است. ضمن اینکه به نظر می رسد نظریۀ عقلانی هابز - با پذیرش امکان شورش- راه را برای فراتر رفتن از حکومت اقتدارگرا باز می‌گذارد، در حالی که نظریۀ شرعی غزالی به بازتولید گونه ای حکومت اقتدارگرا می انجامد.http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11865

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57969172015621From Class Paradox to Discursive Gap: Reviewing the Classic Marxist from Laclau and Mouffe Post-marxist Viewاز تضاد طبقاتی تا شکاف گفتمانی: بازخوانی مارکسیسم کلاسیک از منظر پسامارکسیسم «لاکلائو» و «موفه»110faسید حسین اطهری دانشگاه فردوسی مشهد0000-00001-7332-4848سید صدرا حسینی 2016229Any school of thought throughout its history undergoes many changes and fluctuations. The complexity of the recent modern capitalist societies made the new Marxists to revive the opponents’ position of capitalist system. Laclau and Mouffe are among post-Marxists who are engaged in this attempt. Their criticism of the classical Marxism is due to its dogmatic features and its one-sided and biased analyses. By proposing the concepts of discourse, articulation, mobile identities, hegemony and discursive gaps and conflicts, Laclau and Mouffe try to compensate for the one-sidedness of Classical Marxism which summarizes in economic determinism, class identities, class struggles, and social class gap. These changes are made to increase the effectiveness of Marxism in their analysis of recent modern and complex capitalist societies. The aim of this article is to survey the process of change of Classical Marxist thoughts to Laclau and Mouffe’s post-Marxism. Firstly, there will be a discussion about decentralization of the society following the Post-Marxist perspective, which substitutes the economic determinism in the formation of social order, and secondly, the study points to the idea of antagonism which is a shared concept in both Marxism and Post-Marxism views. The Classical Marxism viewed politics as the class conflict which is lost in the ultimate Communism of class conflict that resulted in a classless society. However, Laclau and Mouffe’s post-marxism points to the endless political conflict and considers it as an everlasting element of the society, and it deems the radical democratic policy as an element that preserves such a conflict.هر نظام اندیشگی در طول تاریخ، تحولات و تطورات گوناگون یافته است. پیچیدگی جوامع سرمایه داری متأخر، مارکسیست‌های جدید را بر آن داشت تا به تجدید حیات جبهۀ مخالفین نظام سرمایه داری بپردازند. «لاکلائو» و «موفه» از جمله پسامارکسیست‌هایی هستند که در این راه تلاش می‌کنند. نقادی آنها از مارکسیسم کلاسیک، به علت ویژگی‌های متصلب و تحلیل‌های یک جانبۀ آن است. آنها با طرح مفاهیمی چون گفتمان، مفصل بندی، هویت‌های سیال، هژمونی و شکاف‌های گفتمانی سعی دارند یک جانبه گرایی اندیشۀ مارکسیسم کلاسیک را که در تعین اقتصادی، هویت‌های طبقاتی، منازعات طبقاتی و شکاف‌های طبقاتی خلاصه می‌شد، به نحوی جبران کنند. این تحولات برای افزایش کارآمدی مارکسیسم در تحلیل جوامع پیچیدۀ سرمایه‌داری متأخر است. پرسش اصلی این مقاله، چرایی و چگونگی تطور مارکسیسم ارتدکس به پسامارکسیسم لاکلائو و موفه است. از این‌رو قصد داریم تحولات اندیشۀ مارکسیسم کلاسیک به سوی پسامارکسیسم لاکلائو و موفه را بررسی کنیم. برای نیل به این هدف از روش تحلیل مقایسه‌ای مفاهیم سود خواهیم جست. به این منظور به بحثی دربارۀ مرکززدایی از جامعه در اندیشۀ پسامارکسیسم خواهیم پرداخت که جایگزین موجبیت اقتصادی در شکل‌گیری نظم اجتماعی شده است. در ادامه به ایدۀ تضاد خواهیم پرداخت که نقطۀ مشترک هر دو دیدگاه مارکسیسم و پسامارکسیسم است. مارکسیسم کلاسیک، سیاست را در ایدۀ تضاد طبقاتی می‌نگریست که در کمونیسم نهایی، نزاع طبقاتی مرتفع می‌شد و یک جامعۀ بی طبقه حاصل می‌شد. اما پسامارکسیسم لاکلائو و موفه با اشاره به بی‌پایان بودن عرصۀ نزاع‌های سیاسی، تضاد را عنصر همیشگی جامعه می‌داند و تلاش سیاست دموکراتیک رادیکال را در حفظ این تضاد نشان می‌دهد. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11866

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57969172015621Imam Khomeini`s Epistemology and Political Thoughts Focusing on Velayat Faghih Principleبررسی رابطۀ معرفت‌شناسي و انديشۀ سياسي امام خميني(ره) با تأكيد بر اصل ولايت فقيه110faمسعودبياتداوودبيات2016229Undoubtedly, political thoughts bears frameworks and basis without which one can`t recognize correct knowledge of them. In this regard, Imam Khomeini`s thoughts are not exception. Thus researcher in this paper attempts to investigate its effects on Imam Khomeini’s political thought which are manifested in Velayat Faqih thought. As a thesis it seems that Imam Khomeini, based on Spiritual-Gnostic insight inspired from Mollasadra thoughts, considers politics beneath the religious principles and he attempts to define piety and it`s requirements that which covers politics as a part of his duties. Practical result of such combination is devoting practical politics field and statesmanship to Juris consults and theologians as Velayat Faghih form. In his insight, Islamic governor shall obey justice as much as possible since it`s requirement for governance and guardianship and despotism makes us fall from it. Thus focusing on governor’s responsibility before public, he denies dictatorship and autocracy. In this research, we utilized note taking and library study to gather data and epistemological methodology and thought interpretation based on rational structures and requirements as a part of intellectual approach as a research method.بی‌تردید اندیشه های سیاسی، برخی مبانی و چارچوب‌هایی دارد که بدون شناخت آنها، فهم درست آن اندیشه ها ممکن نخواهد بود. اندیشۀ سیاسی حضرت امام(ره) نیز از این قاعده مستثنی نیست. بنابراین نویسندگان در اين مقاله مي‌كوشند ضمن باز شناسي آن مباني، تأثیرات آنها را در انديشۀ سياسي امام كه تبلور آن در انديشۀ ولايت فقيه ايشان تجلي يافته، بررسي کنند. به عنوان فرضيه، به نظر مي‌رسد امام با توجه به مبنای عرفانی - اشراقی معرفت‌شناسی خود و به تبعیت از ملاصدرا، سیاست را در ذیل و ظلّ دیانت مندرج می داند و می‌کوشد چنان تعریفی از دیانت و کارویژه های آن عرضه دارد که سیاست را همچون بخشی از شرح وظایف خود پوشش دهد. نتیجۀ عملی این ترکیب، واگذاری حوزۀ سیاست عملی و کشورداری به علما و فقها در قالب «ولایت فقیه» است. از نظر امام، حاکم اسلامی باید عدالت را در قوی‌ترین شکل ممکن رعایت کند، زیرا عدالت شرط لازم و کافی حاکمیت و ولایت بوده و استبداد موجب سقوط از آن است. از این‌رو ایشان استبداد و دیکتاتوری را نفی می کند و بر ضرورت پاسخگویی حاکم در برابر آحاد ملت تأکید می‌نماید. در این نوشـتار، روش فیش‌برداری و مطالعۀ کتابخانه‌ای در جمع‌آوری داده‌ها و روش توصیف و تبیین معرفت‌شناسانه و تفسیر اندیشه طبق ساختار و الزامات منطقی آن، که بخشی از رهیافت عقلانی است‌‌‌، به عنوان روش پژوهش به کار گرفته شده است. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11867

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57969172015621The Connection between Spiritual Authority and Temporal Power in Traditional Thought: Examination of Seyyed Hossein Nasr's Views on Religious Governmentپيوند ميان حجيت معنوي و اقتدار دنيوي در تفكر سنت‌گرايي: نقد و بررسي ديدگاه‌هاي سيدحسين نصر دربارة حكومت ديني110faحسين خندق‌آبادي 2016229His background of executive activity as a statesman caused Seyyed Hossein Nasr’s thought to be linked with secularism. Examining his background in this context is not separate from his basis of thought rooted in his traditionalist procedures. Valid connection between spiritual authority and temporal power that is one of elements of Traditionalist thoughts, backing Nasr's thought on religious governing. According to religious doctrines that are in contrast with western thoughts, Nasr believes that religion, especially Islam, cannot be separated from the governing realm. This article tries to study Nasr’s theoretical reasons against secularism, i.e. separation of religion and government. Also it shows that how Nasr explains this subject causes someone thinks that there are rooms for influence of secularism in his thought and oppose with him.سابقة فعالیت‌های اجرایی سیدحسین نصر به عنوان یک دولتمرد سبب شده است که اندیشة او با سکولاریسم پیوند زده شود. اما بررسی سابقة وی در این زمینه جدا از مبانی فکری وی که در انديشه‌هاي اسلاف سنت‌گرايش ریشه دارد نیست. از جمله مؤلفه‌های اندیشة سنت‌گرایی ارتباط وثيق ميان حجيت معنوي و اقتدار دنيوي است كه پشتوانة انديشة نصر دربارة حكومت ديني است. به اعتقاد نصر، مطابق با آموزه‌هاي ديني و مخالف با انديشه‌هاي غربي، نمي‌توان دست دين، به‌خصوص دین اسلام، را از عرصة حكومت كوتاه كرد. در این مقاله کوشیده شده است دلایل نظری مخالفت نصر با سکولاریسم، به معناي جدايي دين از عرصة حكومت، مطرح و بررسی شود و در عین حال نشان داده شود که چگونه نحوة تقرير اين موضوع از جانب نصر موجب شده است كه در ايران كساني محمل‌هايي براي نفوذ سكولاريسم در انديشة او بيابند و با وی مخالفت كنند.http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11868

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57969172015621Discursive Analysis of Apartheid in Israelتحلیل گفتمانی آپارتاید در اسراییل110faمحمدحسن شیخ الاسلامی صارم شیراوندميلاداديب سرشكي دانشکده حقوق و علوم سیاسی 2016229Apartheid means separation and segregation and separate development of geographically diverse ethnic groups. In light of the passage of liberal and Marxist theories of discourse analysis, this article reviews the nature of apartheid policies in the occupied territories since 1948. The article attempts to answer the question that what was the articulation and Israeli Apartheid discourse formation process? The research hypothesis is that Apartheid discourse in the time of articulation, exploited from identity making and equivalence by relying on Judaism to use as an instrument for achieving its political benefits. The dialogue seeks to create a new meaning system through the bond of various identities in a common project. Based on this , social order is comprised of different scattered elements. These different and sparse elements consist of the external elements and forces are immigrants who settled in Palestine. In fact, Zionism, integrated floating identities and deserted Jewish elements to create identity and meaning system in the Occupied Territories through power mechanisms for legitimizing and abrading. This article is in two parts, the first part is due to the emergence of ethnic groups and geographic expansion and In the second part Israeli society by addressing a public space and assess the gaps and crises, stagnation, discourse hegemony and the emergence of competing discourses of Post Zionism is checked. مقالۀ پیش رو با عبور از نظریات لیبرال و مارکسیستی، قصد دارد در پرتو تجزیه و تحلیل گفتمانی، ماهیت سیاست های آپارتایدی را در سال‌های 1948 تاکنون را در سرزمین های اشغالی بررسی کند. این مقاله بر آن است تا به این پرسش پاسخ دهد که روند مفصل بندی و شکل گیری گفتمان آپارتاید در اسراییل به چه صورت بوده است؟ فرضیۀ پژوهش عبارت است از اینکه گفتمان آپارتايد در اسراییل در زمان مفصل بندي خود، از هم ارزي و هويت سازي از طريق اتکا به دين يهود به عنوان يک ابزار براي دستيابي به مصالح سياسي خود بهره جست. این گفتمان در پي ايجاد يک نظام معنايي جديد از طريق پيوند هويت هاي مختلف در يک پروژۀ مشترک بوده است. بر اين اساس نظم اجتماعي ايجاد شده از عناصر متفاوت و پراکنده تشکيل شده است. اين عناصر متفاوت و پراکنده، متشکل از همان عناصر خارجي و نيروهاي مهاجري هستند که در فلسطين سکني گزيدند. در حقیقت صهيونيسم، هويت هاي شناور و عناصر رهاشدۀ يهودي را با ايجاد مکانيزم هاي قدرت در جهت مشروعيت سازي و غيريت آفريني براي توليد و ايجاد نظام معنايي و هويت در سرزمين هاي اشغالي منسجم کرده است. http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/11869