مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش سیاست نظری 2008-5796 1 39 2024 2 20 The pioneers of nationalism during the Qajar era and their impact on the first Pahlavi period. (Referring to the theory of psycho-nationalism) پیشگامان ملی‌گرایی دوره قاجار و تأثیرشان بر دوره پهلوی اول (با استناد به نظریه روانشناسی ناسیونالیسم) fa مجتبی شایسته عظیمیان دانشگاه آزاد اسلامی - واحد تهران جنوب زهره پوستین چی دانشگاه آزاد اسلامی - واحد تهران جنوب گارینه کشیشیان سیرکی دانشگاه آزاد اسلامی - واحد تهران جنوب 2024 7 22 <p>The research problem is about the relationship between psychological nationalism, national identity, and the history of Iran during the Qajar period. The aim of the research is to understand how the pioneers awareness during the Qajar period influenced the Pahlavi period and the role of Iranian intellectuals in the cultural and political identification process of nationalism. The main question is: what role did Iranian intellectuals play in shaping nationalism at the end of the Qajar period? The research hypothesis suggests that before constitutionalism, those with national consciousness in Iran were influenced by European nationalism and turned their cultural awareness into political awareness during the constitutional movement. However, in the Qajar period, after the failure of constitutionalism and the chaotic situation that followed, this awareness did not lead to the development of national identity, which only happened during the Pahlavi period. Therefore, it is important to study and recognize the elites of the Qajar period as the foundation of Iranian nationalism. This aspect is often overlooked in studies of the first Pahlavi period. Iranian nationalism was influenced by European nationalism and educated Iranians in the mid-19th century. They realized that the only way to modernize the traditional Qajar society was to follow the path of Western countries. This research focuses on this development until the beginning of the first Pahlavi period.</p> <p>مسئله پژوهش بر مثلثی مشتمل بر معرفت نظری ناسیونالیسم روانشناسانه، مفهوم مرکزی هویت ملی و یک مصداق مشخص از تاریخ ایران یعنی دوره قاجار بنا نهاده شده است و هدف پژوهش، بررسی تفکر پیشگامان زمینه&zwnj;های آگاهی&zwnj;بخش ملی در دوره قاجار منتهی به دوره پهلوی است که بتوان امکان و امتناع نظریات مذکور در ساختار جامعه ایران را بررسی کرد. پرسش اصلی این است که روشنفکران ایرانی در اواخر دوره قاجار به&zwnj;عنوان حاملان آگاهی قومی، چه نقشی را در فرایند هویت&zwnj;بخشی فرهنگی و سیاسی ناسیونالیسم ایفا کرده&zwnj;اند که منتهی به برساخت&zwnj;گرایی ملی&zwnj;گرایی در دوره پهلوی اول گردید؟ فرضیه پژوهش بر اساس این گزاره تبیین می&zwnj;شود که پیش از مشروطیت حاملان آگاهی ملی متأثر از ناسیونالیسم اروپایی، آگاهی&zwnj;بخشی فرهنگی را در جنبش مشروطه به آگاهی&zwnj;بخشی سیاسی تبدیل کردند، اما این آگاهی&zwnj;بخشی در دوره قاجار با شکست مشروطیت و اوضاع هرج و مرج پس از آن، به برسازی هویت ملی تبدیل نشد و برساخت هویتی در دوره پهلوی تکمیل شد؛ بنابراین مطالعه و شناخت نخبگان به&zwnj;عنوان ریشه&zwnj;های دوره قاجار در استمرار هویت&zwnj;سازی ملی&zwnj;گرایی ایرانی اهمیت بسیار دارد. ریشه&zwnj;های ملی&zwnj;گرایی ایرانی متأثر از ناسیونالیسم در اروپا و تحصیل&zwnj;کردگان ایران در اواسط قرن نوزدهم بود که با ناسیونالیسم آشنا شدند و چنین دریافتند که یگانه راه رهایی از قید جامعه سنتی قاجار، همان طریقی است که کشورهای غرب پیمودند؛ بنابراین تمرکز پژوهش بر خط سیر مذکور تا ابتدای دوره پهلوی اول بنا نهاده شده است، ضمن اینکه پژوهش بر اساس رویکرد تاریخی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه&zwnj;ای انجام شده است.</p> http://political.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/47446