مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57967122012921The Theory of Conventional Constructivism and Researching about International Relations and Research Implications نظريه سازه‌انگاري متعارف و پژوهش در روابط بين‌الملل و استلزامات پژوهشی110fa2016224The emergence and expansion of constructivism as one of the significant conceptual and theoretical frameworks in International Relations in the two last decades was accompanied by an increase in interest toward empirical researches in this framework. Researching in the framework of this approach has some special implications which is unfortunately less followed in current researches and surveys, especially in students’ theses and dissertations. In addition to this, many of the young scholars in the field of International Relations who are theoretically interested in constructivism are in doubt about choosing domains of subjects they can empirically research from this perspective. The purpose of this article is to show The implications of conventional constructivism survey and it's subject domains. The applied method for collecting data in this essay is library-based and depends on the theoretical and meta-theoretical texts and empirical surveys and researches and shows that how can constructivism be a theoretical base for almost all subject domains in the field of International Relations.ظهور و گسترش سازه‌انگاري(1) (constructivism) به عنوان يكي از چارچوب‌هاي مهم مفهومي و نظري در روابط بين‌الملل در دو دهه اخير با افزايش علاقه به تحقيقات تجربي در اين چارچوب همراه بوده است. پژوهش در چارچوب اين رويكرد استلزامات خاصي دارد كه متأسفانه در بسياري از تحقيقات و پژوهش‌هاي جاري، به‌ويژه در پايان‌نامه‌ها و رساله‌هاي دانشجويي، كمتر رعايت مي‌شود. به علاوه بسياري از دانش‌پژوهان جوان روابط بين‌الملل كه علاقه نظري به سازه‌انگاري دارند در اينكه چه دامنه‌اي از موضوعات را مي‌توانند از اين منظر مورد تحقيق تجربي قرار دهند به ترديد دچار مي‌شوند. هدف اين مقاله آن است كه نشان دهد پژوهش سازه‌انگارانة متعارف چه استلزاماتي دارد و چه حوزه‌هاي موضوعي‌اي را مي‌تواند شامل شود. روش گردآوری داده‌ها در اين مقاله كتابخانه‌اي و با اتكا به متون نظري و فرا نظري و نيز تحقيقات تجربي پیشین بوده است و نشان مي‌دهد كه چگونه سازه‌انگاري مي‌تواند پايه نظري پژوهش تقريباً در همه حوزه‌هاي موضوعي در روابط بين‌الملل باشد. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11827

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57967122012921The Theory of Conventional Constructivism and Researching about International Relations and Research Implications نظريه سازه‌انگاري متعارف و پژوهش در روابط بين‌الملل و استلزامات پژوهشی110faحميرا مشیرزادهدانشيار روابط بين‌الملل دانشگاه تهران0000-0002-7983-13972016228The emergence and expansion of constructivism as one of the significant conceptual and theoretical frameworks in International Relations in the two last decades was accompanied by an increase in interest toward empirical researches in this framework. Researching in the framework of this approach has some special implications which is unfortunately less followed in current researches and surveys, especially in students’ theses and dissertations. In addition to this, many of the young scholars in the field of International Relations who are theoretically interested in constructivism are in doubt about choosing domains of subjects they can empirically research from this perspective. The purpose of this article is to show The implications of conventional constructivism survey and it's subject domains. The applied method for collecting data in this essay is library-based and depends on the theoretical and meta-theoretical texts and empirical surveys and researches and shows that how can constructivism be a theoretical base for almost all subject domains in the field of International Relations. ظهور و گسترش سازه‌انگاري(1) (constructivism) به عنوان يكي از چارچوب‌هاي مهم مفهومي و نظري در روابط بين‌الملل در دو دهه اخير با افزايش علاقه به تحقيقات تجربي در اين چارچوب همراه بوده است. پژوهش در چارچوب اين رويكرد استلزامات خاصي دارد كه متأسفانه در بسياري از تحقيقات و پژوهش‌هاي جاري، به‌ويژه در پايان‌نامه‌ها و رساله‌هاي دانشجويي، كمتر رعايت مي‌شود. به علاوه بسياري از دانش‌پژوهان جوان روابط بين‌الملل كه علاقه نظري به سازه‌انگاري دارند در اينكه چه دامنه‌اي از موضوعات را مي‌توانند از اين منظر مورد تحقيق تجربي قرار دهند به ترديد دچار مي‌شوند. هدف اين مقاله آن است كه نشان دهد پژوهش سازه‌انگارانة متعارف چه استلزاماتي دارد و چه حوزه‌هاي موضوعي‌اي را مي‌تواند شامل شود. روش گردآوری داده‌ها در اين مقاله كتابخانه‌اي و با اتكا به متون نظري و فرا نظري و نيز تحقيقات تجربي پیشین بوده است و نشان مي‌دهد كه چگونه سازه‌انگاري مي‌تواند پايه نظري پژوهش تقريباً در همه حوزه‌هاي موضوعي در روابط بين‌الملل باشد. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11828

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57967122012921Political Theology of Machiavelli; Seeking Metaphysical Bases Political Thought of Machiavelli الاهیّات سیاسی ماکیاولی؛ جست‌وجوی مبانی متافیزیکی اندیشۀ سیاسی ماکیاولی110faمجتبی یاور2016228The purpose of this study is to find the metaphysical alphabets and suppositions in political thought of Machiavelli; the alphabets which have root in his political thinking and his special status in West Political Thought. In spite of considering Machiavelli thought as the pure realism and to give him titles like the founder of political realism, and to bring him to the threshold of Political positivist (the start of New Era) by many thought scholars, this writing is to show that the empirical reflections of Machiavelli about Politics is under effect of categories which are mainly theological remained from past eras and its strings can be seen in his thought too (like other Renaissance Humanists). It is attempted in this article under three subjects, i.e.: the seminal principle, the connection between Fortuna and Virtu and Belief in Deliverer(Saviourism), to make the theological roots of political thought of Machiavelli clear and propose a theological reading from it. هدف از این پژوهش یافتن مبادی و مفروضات متافیزیکی پیدا و پنهان در اندیشۀ سیاسی ماکیاولی است؛ مبادی که ریشه در سیاست‌اندیشی او و موقعیت ویژه‌اش در تاریخ اندیشۀ سیاسی غرب دارد. علی‌رغم آنچه بسیاری از محققان تاریخ اندیشه، اندیشۀ سیاسی ماکیاولی را قلمرو واقع‌گری ناب می‌دانند و خود او را با عناوینی همچون بنیان‌گذار رئالیسم سیاسی، تا آستانۀ پوزیتیویست سیاسی (سرآغاز دوران جدید) فرا برده‌اند، این نوشتار بر آن است که تأملات تجربی ماکیاولی پیرامون سیاست، متأثر از مقولاتی عمدتاً الاهیّاتی است که از اعصار گذشته بر جای مانده و رشته‌های آن در اندیشۀ او نیز (همچون دیگر اومانیست‌های رنسانس) دیده می‌شود. در این مقاله سعی شده است که ذیل سه محور، یعنی: اصل بنیادین، ربط میان فورتون و ویرتو، و منجی‌گرایی، ریشه‌های الاهیّاتی اندیشۀ سیاسی ماکیاولی آشکار شود و خوانشی الاهیّاتی از آن ارائه گردد. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11829

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57967122012921Islamic Realism and Understanding Modern International Relations رئالیسم اسلامی و درک روابط بین¬الملل مدرن110faحسین سلیمی Professor of International Relations, Allameh Tabatabaei University2016228In this article, it is tried to answer two fundamental questions about Islamic attitude in International Relations. First, is there any reality outside of Human mind from Islam view and can human intellect come to understand the real categories? Second is that, is International Relations a real and incontestable issue? If yes, can the intellectual knowledge and understanding of this category be the religious understanding base of International Relations? To answer these questions, among the available different faiths in Islamic and Shi’ism thought, we used the realistic attitude of Allame Tabatabaee and Ayatollah Motahari which they themselves call realism too. It is obvious that the concept of realism in their attitude is different with the current concept of realism among the theories of International Relations for which scientists like Morgenta and Walts are its deputies. This thinking school is concomitant and consistent with a kind of intellectualistic juristic attitude which considers an absolute argumentum for Intellect to understand juristic decrees. Then, It is showed that this attitude believes, not only in the existence of reality and the capability of intellect to comprehend it, but also they believe that the intellectual understanding of human from these incontestable phenomena is the main base for religious knowledge. In the last part of this article, along with a brief review of Modern International Relations foundations, it is showed that the entirety of International Relations and its foundations like nations-states, International organizations and International economy are incontestable issues which are developed in the last two decades and were not existed in lawgiver era and the Islamic attitude is dependent on their intellectual understanding and judgment in new condition. در این نوشته تلاش شده تا به دو پرسش بنیادین دربارة نگرش اسلامی در روابط بین‌الملل پاسخ داده شود. نخست آنکه آیا از دید اسلام واقعیتی خارج از ذهن انسان وجود دارد و آیا می توان با عقل انسانی به فهم مقولات واقعی دست یافت؟ و دوم آنکه آیا روابط بین-الملل امری واقع و مستحدث است؟ در این صورت آیا شناخت عقلی از این مقوله می تواند مبنا و اساس فهم دینی از روابط بین الملل باشد؟ برای پاسخگویی به این پرسش در میان نحله‌های مختلف اندیشۀ اسلامی و شیعی، از نگرش واقع گرایانۀ علامه طباطبایی و آیت‌الله مطهری استفاده کرده ایم که خودشان آن را رئالیسم خوانده‌اند. بدیهی است مفهوم رئالیسم در این نگرش با مفهوم رایج رئالیسم در نظریه های روابط بین الملل که اندیشمندانی چون مورگنتا و والتس آن را نمایندگی می کنند، متفاوت است. این مکتب فکری با گونه ای از نگرش فقهی عقل گرا همراه و هماهنگ است که برای فهم احکام فقهی نیز برای عقل حجیتی تام قائل است. بر این مبنا نشان داده شده است که در این نگرش نه تنها به وجود واقعیت و توانایی عقل برای درک آن اعتقاد دارند، بلکه درک عقلایی انسان از پدیده های مستحدث را مبنای اصلی شناخت دینی می‌دانند. در بخش پایانی این مقاله با مروری اجمالی بر بنیادهای روابط بین الملل مدرن نشان داده شده است که کلیت روابط بین الملل و بنیادهای آن مثل کشور- ملت ها، سازمان‌های بین-المللی و اقتصاد بین الملل، اموری مستحدث اند که در دو قرن اخیر به وجود آمده و در زمان شارع وجود نداشته‌اند و نگرش اسلامی منوط به فهم عقلایی و کارشناسی آنها در وضعیت نوین است. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11830

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57967122012921Evaluating Theoretical sample of Habermas based on the relation of Ethics and Republicanism in Political Thought of Kant سنجش الگوی نظری هابرماس بر اساس نسبت اخلاق و جمهوریت در اندیشة سیاسی کانت110faایرجرنجبرعضو هیات علمی دانشگاه0000-0002-5183-5054عباس منوچهریدانشگاه تربیت مدرس2016228Habermas divides political thought into two eras of Classic and Modern, in general, to explain the relation of ethics and politics. In his view, ethics and politics had mutual relations in classic era; but, in the beginning of modern era and with creation of two methodological and topical evolutions, classic “political philosophy” was replaced by science or “social philosophy” and this causes the increasing separation of ethics and politics; thus, politics which was an institution to ensure the happiness and salvation of citizens became an institution of management and controlling technique in social relations and human instincts. Habermas extended the abovementioned evolution to Kant’s Ideas, too. The purpose of current article, based on the earmarks and features of Kant political thought, is to prove that the mentioned evolution could not be extended to Kant, since in Kant political thought like classic political thought, politic is the way of development of ethical concepts, with this difference that in Kant thought the concept of “happiness” is replaced with “solipsism” and “perfection”. هابرماس برای تبیین نسبت اخلاق و سیاست، اندیشة سیاسی را به طورکلی به دو دورة کلاسیک و مدرن تقسیم می کند. از نظر وی، در دورة کلاسیک، اخلاق و سیاست در ارتباط با یکدیگر بوده اند؛ اما، در ابتدای دورة مدرن با حدوث دو تحول روش شناسانه و موضوعی، «فلسفة سیاسیِ» کلاسیک جای خود را به علم یا «فلسفة اجتماعی» داد و این سرآغاز جدایی روزافزون اخلاق از سیاست شد. بدین سان، سیاست از نهادی که زمینه ساز تحقق سعادت شهروندان است، به نهادِ مدیریت و تکنیکِ کنترل روابط اجتماعی و غرایز انسانی مُبدل می شود. هابرماس صیرورت مذکور را به آراء کانت هم تعمیم می دهد. مقالة حاضر، در صدد است تا با توجه به شناسه ها و مختصات اندیشة سیاسی کانت، نشان دهد که داعیة مزبور به کانت قابل تعمیم نیست؛ چرا که در اندیشة سیاسی کانت نیز همانند اندیشة سیاسی کلاسیک، سیاست بسترساز تحقق مفاهیم اخلاقی است، با این تفاوت که در اندیشة کانت مفهوم «سعادت» جای خود را به مفهوم «خودآیینی» و «کمال» می دهد. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11831

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57967122012921The Comparative Review of Reformist and Fundamentalist Currents toward Political Participation of Women in Islamic Republic of Iran (1997-2005)بررسی تطبیقی دیدگاه‌های جریان اصول‌گرا و اصلاح‌طلب نسبت به مشارکت سیاسی زنان در جمهوری اسلامی ایران (1376-1384)110faمحمدعابدی اردکانیدانشگاه یزدپروینعظیمی2016228Since the victory of Islamic Republic of Iran up to now, there emerged two significant and effective intellectual and political currents. The first current which could be called from intellectual dimension as “Juristic Islamism Current” and from political dimension as “Fundamentalism current”, got its climax political power in first and third decades of Islamic Revolution and it still keeps its power today. In contrast, the second current which could be called from intellectual dimension as “religious new thinkers” and from political aspect as the “Reformism current” reached its climax political power in the second decade of Revolution and from then on its is declining. The main purpose of this article is to comparatively review these two currents regarding the issue of women’s rights, particularly in relation to their political participation and its main hypothesis is as follows: “the different intellectual and religious principles of these two currents caused an inconsistency in their position toward the issue of women’s rights, particularly in relation to their political participations. To evaluate this hypothesis, using the descriptive-analytical method, it is tried to review intellectual and religious alphabets of these two currents and compare particularly these two in relation to political participation and family. The findings of this research shows that their attitudes toward the issue of women’s rights have significant differences in one hand, and in other hand, these differences are basically due to their different but inflexible interpretations of religion. از پیروزی انقلاب اسلامی ایران تاکنون دو جریان فکری و سیاسی مهم و مؤثّر به منصه ظهور رسیده‌اند. جریان اولی را که می‌توان به لحاظ فکری آن را «جریان اسلام‌گرای فقاهتی» و از حیث سیاسی «جریان اصول‌گرا» نامید، بار اول در دهة شصت و بار دیگر در دهة هشتاد به اوج قدرت خود رسید وکماکان به آن ادامه می‌دهد. در مقابل، جریان دوم که می‌توان از نظر فکری آن را «جریان نواندیش دینی» و از منظر سیاسی «جریان اصلاح‌طلب» خواند، در دهة هفتاد به اوج رشد خود رسید و از آن زمان، به‌ویژه پس از حوادث دهمین انتخابات ریاست جمهوری، به افول‌گراییده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی تطبیقی دیدگاه‌های این دو جریان نسبت به مسئلة حقوق زنان، به‌ویژه مقولة مشارکت سیاسی آنهاست و فرضیة آن نیز عبارت است از اینکه: «مبانی فکری و دینی متفاوت این دو جریان، منجر به موضع ناهمگون آنها نسبت به مسئلة حقوق زنان، به‌خصوص مقولة مشارکت سیاسی آنها، شده است». برای ارزیابی این فرضیه، سعی بر آن است تا با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی، ضمن بررسی مبانی فکری و تلقی دینی دو جریان مذکور، مواضع آنها نسبت به مقوله حقوق زنان، به‌ویژه در زمینة مشارکت سیاسی و خانواده، مقایسه شود. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که از یکسو بین مواضع دو جریان مذکور نسبت به حقوق زنان تفاوت‌های قابل توجهی وجود دارد و از سوی دیگر، این اختلافات اساساً ناشی از تفسیر متفاوت، ولی غیرمنعطف، آنها نسبت به دین است. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11832

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش سیاست نظری2008-57967122012921Class Practice and its Effect on Narrative Literature of Iran; Case Study of Reza Baraheni کنش طبقاتی و تأثیر آن بر ادبیات داستانی ایران؛ مطالعه موردی رضا براهنی110faمحمدرضاصدقی رضوانیندارمحاتم قادری2016228In the contemporary history of Iran, literature was under focus as a framework for expressing social changes particularly after the Iranian’s encountering with Modernity during Constitutional Revolution. Some of Iranian forces and literary activists who had leftist trends in their political thought, choose literature as their method and approach in their fighting. Reza Baraheni as an Iranian writer and critic is located in cultural Left in the literary domain of Iran. Before and after the Islamic Revolution of Iran, he produced some works in criticism, poetry, and story which, in one hand, include themes like class practice and, in other hand, shows his commitment toward social and political changes of a society in which he intellectually lives. This commitment is itself based on an epicism based on Leftism; therefore, the present Class practice in Baraheni’s works could be seen as effected by his Epic Leftism.در طول تاریخ معاصر ایران، ادبیات به عنوان قالبی برای بیان تحولات جامعه به‌ویژه پس از مواجهة ایرانیان با رخداد تجدد در انقلاب مشروطیت مورد توجه بوده است. در این میان بخشی از نیروها و فعالان ادبی ایرانی که گرایش‌های چپ گرایانه در عرصه اندیشه سیاسی داشتند، ادبیات را به عنوان روش و مشی خود برای مبارزه انتخاب کردند. رضا براهنی در قامت یک نویسنده و منتقد ایرانی در چارچوب چپ فرهنگی در عرصه ادبی ایران قرار می گیرد. او در سال‌های قبل و بعد از انقلاب ایران دست به تولید آثاری در حوزه نقد، شعر و داستان می زند که از یکسو واجد مضامینی چون کنش طبقاتی است و از سوی دیگر نشان‌دهندة تعهد او نسبت به تحولات اجتماعی و سیاسی جامعه ای است که در آن زیست فکری می کند. این تعهد خود مبتنی بر نوعی حماسه‌گرایی استوار بر اندیشه چپ است. از این رو می‌توان کنش طبقاتی موجود در آثار براهنی را متأثر از چپ-گرایی حماسی او دید. http://political.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11833